บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5
<

>> ผิดมากไหม

เรื่อง : ผิดมากไหม

เมื่อฉันเรียนจบจากเทคนิคในจังหวัดหนึ่งทางภาคกลางความฝันขั้นต่อไปของฉันคือการได้ไปเรียนต่อที่เมืองกรุงเพราะฉันอยากเห็นโลกกว้างและอยากใช้ชีวิตแบบนักศึกษาทั่วๆไปในเมืองกรุง
และแล้วความฝันของฉันก็เป็นจริง ฉันได้เข้าเรียนในมหาลัยเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งโดยที่หารู้ไม่ว่าฉันได้เพิ่มภาระให้พ่อแม่อย่างหนักกับค่าเทอมปีละเรือนแสนที่นี่เองฉันได้เห็นและรู้จักอะไรใหม่ๆมากมายตั้งแต่การรับน้องและการเที่ยวไปในแสงสีในที่ต่างๆ เปล่าฉันไม่ได้เก่งถึงขนาดรู้จักสถานที่แบบนั้นหรอกทั้งหมดนี้รุ่นพี่ของฉันรังสรรค์ให้ฉันทั้งนั้นฉันไม่เคยต้องเสียเงินกับการไปเที่ยวแบบนี้เลยคงเป็นเพราะยังอยู่ในช่วงรับน้องนั่นเอง
ที่นี่เองฉันได้เจอกับเธอเราเรียนใน section เดียวกันฉันสะดุดตาเธอตั้งแต่แรกเจอเลยก็ว่าได้แต่ยังไม่กล้าคิดอะไรมากเพราะฉันรู้มาว่าเธอมีแฟนแล้วแต่เราก็ยังเรียนด้วยกันอยู่ช่วงแรกฉันไม่ค่อยได้คุยและสนิทกับเธอสักเท่าไหร่อาจเป็นเพราะฉันไม่ค่อยมีเวลาหลังจากนั้นไม่นานฉันก็ได้รับโทรศัพท์ของเธอ เธอโทรมาชวนฉันออกไปกินอะไรข้างนอกด้วยกันแต่เราไปกันหลายคนการกินของพวกเราก็ไม่พ้นการกินเหล้านั่นเองแต่ฉันชินเสียแล้วล่ะเพราะฉันเลือกเรียนสายช่างมาตั้งนานแล้วเรื่องแบบนี้จึงเป็นเรื่องที่ไม่อาจเลี่ยงได้แต่ฉันก็ไม่เคยเมามายจนขาดสติฉันดื่มเพียงแค่เอาตัวรอดพอมีเรื่องที่จะคุยกับคนอื่นเขาได้เท่านั้นเอง
หลังจากนั้นฉันเริ่มมีเวลามากขึ้นเพราะฉันออกมาจากระบบการรับน้องเนื่องจากฉันเบื่อกับการทำกิจกรรมต่างๆมากมายแต่สุดท้ายจบด้วยการกินเหล้ากับรุ่นพี่เสมอ ดีที่รุ่นพี่ไม่ได้คิดและทำอะไรเกินเลยกับฉันเพราะคณะวิศวกรรมนั้นรุ่นพี่จะหวงน้องที่เป็นผู้หญิงมากราวกับไข่ในหินก็ว่าได้ไม่ใช่ว่าฉันสวยหรอกนะเพียงแต่เป็นแค่สัตว์ป่าหายากเท่านั้นเอง จึงต้องมีกฏหมายจากรุ่นพี่คอยควบคุมและดูแลเป็นพิเศษ
เมื่อฉันมีเวลามากขึ้นฉันก็สามารถไปใหนกับพวกเพื่อนๆได้มากขึ้นและส่วนมากเธอจะเป็นคนมารับและมาส่งฉันตลอดนอกจากเธอติดธุระจริงๆเธอจึงยอมให้คนอื่นมาส่งฉันแทนด้วยเหตุนี้เราจึงสนิทกันมากขึ้นเธอปฏิบัติกับฉันเสมอต้นเสมอปลายแต่ในใจฉันน่ะคิดไปไกลแล้วล่ะ ต่อมาไม่นานเธอก็เลิกกับแฟนของเธอสาเหตุเป็นเพราะเขามีคนใหม่นั่นเอง ช่วงนี้เองฉันก็ได้รับหน้าที่ปลอบใจและให้คำปรึกษากับเธอตลอดเวลาเราจะโทรคุยกันทุกวันกินข้าวด้วยกันและนั่งมองดูสาวๆในมหาลัยด้วยกันเพราะเราสองคนจะชอบมองหาคนสวยๆใครถูกใจคนใหนก็จะชี้ให้อีกคนหนึ่งดูพร้อมกับเหตุผลว่าทำไมถึงชอบแบบนี้เราชอบนั่งเรียนด้วยกันและที่เป็นกิจกรรมโปรดของเราสองคนคือการได้นั่งกินส้มตำเจ้าอร่อยด้วยกัน
ฉันไม่รู้ว่าฉันได้ปล่อยให้เวลาของเราผ่านไปมากแค่ใหนแต่รู้ตัวอีกทีฉันก็รักเธออย่างมากมายแล้วล่ะช่วงนั้นใกล้สอบพอดีเราต่างก็เร่งทำงานส่งอาจารย์และก็ไม่ได้นั่งใกล้กันเหมือนเคยเพราะถ้าหากนั่งใกล้กันก็จะชวนกันคุยเสียมากกว่า
แต่ความรู้สึกของฉันหาได้รอดพ้นสายตาเพื่อนคนอื่นๆไม่เพราะเวลาที่เราไม่ได้นั่งด้วยกันฉันก็จะถือโอกาสวาดรูปเธอในอริยาบทต่างๆ
จนกระทั่งคืนหนึ่งฉันชวนเธอไปที่ห้องเพราะเธอต้องติวให้ฉันแต่เราก็ไม่ลืมที่จะซื้อเบียร์ไปกินด้วยคืนนั้นด้วยความที่เมาความรู้สึกของฉันก็ไม่อาจเก็บไว้ได้อีก ใช่ฉันบอกว่าฉันรักเธอแต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา นอกจากยังเป็นสุภาพบุรุษกับฉันเสมอเธอไม่ได้ถือโอกาสลวนลามฉันเลยสิ่งนี้ที่ทำให้ฉันรักเธอและด้วยความที่เราสนิทกันฉันจึงได้เห็นนิสัยเธอในด้านต่างๆเพราะเวลาที่คนเราอยู่กับเพื่อนมักจะทำตามนิสัยของตังเองไม่จำเป็นต้องเก๊กหรือกั๊กให้เสียเวลาตรงนี้เองที่ฉันมีโอกาสได้ศึกษาเธออย่างใกล้ชิดและก็ชอบเธอด้วย
หลังจากเธอกลับไปฉันก็ส่งข้อความไปขอโทษเธอซึ่งเธอก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมาหลังจากเช้าแล้วเธอก็ไม่ได้ไปติวหนังสือเหมือนที่เคยทำเวลาฉันโทรไปเธอก็ไม่เคยรับหรือไม่ก็จะให้คนอื่นรับแทนแล้วถามว่ามีธุระอะไรจากนั้นเขาก็วางถึงตอนนี้ฉันเครียดมากทั้งเรื่องสอบและเรื่องของเธออีกนับจากวันนั้นฉันก้ไม่ได้คุยกับเธออีกเลยแถมหน้าฉันเธอก็ไม่มองสักนิดจนเพื่อนๆเริ่มเห็นความผิดปรกติและก็รู้โดยไม่ต้องเดาว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะพฦติกรรมของฉันไม่สามารถรอดพ้นสายตาของเพื่อนได้นี่แหละที่เขาว่าจะโกหกใครก็โกหกได้แต่กับเพื่อนอย่าคิดแม้แต่จะอ้าปาก แต่เพื่อนๆก็พยายามช่วยให้เธอให้อภัยฉันแต่เธอก็ไม่ตอบรับเลยจนวันสอบวันสุดท้ายเรานัดไปฉลองกันเพื่อนๆเห็นพ้องกันว่าโอกาสนี้น่าจะดีที่สุดและในวันนั้นเองเพื่อนๆก็คุยกับเธอจนเธอใจอ่อนแต่มีข้อแม้ว่าเราต้องจับมือสัญญาเป็นเพื่อนกันและห้ามฉันคิดอะไรเกินเลยกว่าความเป็นเพื่อน ฉันดีใจและยอมรับข้อเสนอแต่ในใจฉันคิดว่าถึงจะยังไงฉันก็ไม่สามารถกลับไปรักเธอแบบเพื่อนได้อีกแต่ก็ยังดีใจที่ยังไงก็ยังจะได้คุยกับเธอเหมือนเดิมแม้เราจะจับมือเป็นเพื่อนกันแล้วแต่ความรู้สึกของฉันก็รู้ว่ายังไงเธอก็จะไม่เหมือนเดิม คืนนั้นเธอและเพื่อนอีกคนไปส่งฉันที่ห้องตลอดทางฉันพยายามที่จะปรับความเข้าใจและขอโทษเธอแต่คำพูดสุดท้ายที่ได้ยินออกจากปากของเธอคือ เธอจะไม่มีวันพูดกับฉันอีก เมื่อถึงห้องแล้วฉันก็ได้แต่ร้องให้และร้องให้เท่านั้นเพราะฉันไม่สามารถทำอะไรให้ดีไปกว่านี้แล้ว หลังจากนั้นฉันตัดสินใจไม่เรียนต่อ ปี 2 ที่นั่นเพราะหลายๆเหตุผลจากทางบ้านที่สำคัญฉันไม่อาจทำตัวให้ปรกติได้ในเวลาที่เจอเธอต่อหน้าเพื่อนๆมันทรมานอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะและแม้ฉันจะพยายามที่โทรหาเธอยังไงเธอก็ไม่เคยรับเล่าสุดฉันโทรไปหาเธออีกมีคนรับแต่บอกว่าเขาซื้อซิมนี้มาจากเธอและขอให้ฉันอย่าโทรไปรบกวนเขาอีกรู้ใหมฉันเสียใจมากกว่าเดิมหลายเท่าแต่ไม่ใช่เพราะฉันจะติดต่อเธอไม่ได้หรอกนะแต่ที่ฉันเสียใจน่ะเพราะฉันจำเสียงเธอได้ต่างหากล่ะคนที่พูดกับฉันไม่ใช่ใครที่ใหนก็เธอนั่นแหละมันเป็นเสียงที่ฉันอยากได้ยินแต่ไม่ใช่ประโยคที่ฉันอยากได้ยิน ก็ไม่รู้จะว่าจะได้คุยกับเธออีกหรือเปล่าเพราะฉันก็ไม่กล้าโทรไปหาเธออีกแล้ว แต่ฉันอยากจะขอโทษเธอ
ฉันขอโทษที่ฉันทรยศความเป็นเพื่อนกับเธอ....เพราะเธอเล่าให้เพื่อนสนิทของฉันฟังว่าเธอรักฉันแบบเพื่อนและไว้ใจฉันมากที่สุดเธอให้เกียตริฉันและดีกับฉันเพราะฉันคือเพื่อนของเธอ...........
.........อู๊ด..นกขอโทษ..ขอโทษอย่างจริงใจ..ไม่ว่าอู๊ดจะให้อภัยนกหรือเปล่าแต่อู๊ดสบายใจได้เพราะนกได้รับโทษของความทรมานอย่างสาสม...........


โดย : นินจาคุง
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 23 ส.ค. ปี 2006 [ เวลา 16 : 25 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook