บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> อัพเพิ่มตอนที่1ของ"The Night War สงครามเทพอสูร"ตอนนักเรียนใหม่

เรื่อง : อัพเพิ่มตอนที่1ของ"The Night War สงครามเทพอสูร"ตอนนักเรียนใหม่

บทที่ 1



เปิดเทอม ม.ปลาย กำลังเริ่มขึ้นอีกครั้ง ตึกเรียนที่ดูเป็นระเบียบ ระเบียงทางเดินที่ตกแต่งเป็นอย่างดี ต้นไม้ดอกไม้นานาพรรณที่ได้รับการปลูกไว้ทั่วโรงเรียน สิ่งเหล่านี้ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง



ฉันเดินผ่านนักเรียนหลายคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ตรงไปหาเพื่อนของฉันที่กำลังโบกไม้โบกมือเรียกอยู่



“ไง...เมย์” เลียร์เพื่อนของฉันกล่าวทัก “มาช้าจัง”



“ก็ไม่เห็นว่าจะต้องมาเช้าไปเพื่ออะไรนี่นา” ฉันกล่าวตอบแล้วยิ้มให้เพื่อนรัก



เราเดินกันไปที่โต๊ะ นั่งลง แล้วเริ่มต้นพูดคุยกันเรื่องสัพเพเหระระหว่างปิดเทอมโดยส่วนใหญ่ฉันจะเป็นคนฟังเสียมากกว่า



“จริงสิ...แล้วนี่น้องชายสุดหล่อของเธอไปไหนล่ะ”เลียร์พูดเหมือนกับเพิ่งนึกขึ้นได้



“คงไปหาเพื่อนเขาล่ะมั้ง...นี่เธอยังไม่เลิกสนใจสตีฟอีกเหรอเนี่ย”ฉันถาม



“แน่นอน หล่อขนาดนั้นจะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไงกันล่ะ”เธอกล่าวตอบยิ้มๆ



ฉันเคยเตือนเลียร์ไปหลายครั้งแล้วว่าสตีฟเขาไม่สนใจหรอกอันที่จริงฉันไม่เคยเห็นเขาสนใจผู้หญิงคนไหนเลยด้วยซ้ำ แต่เลียร์ก็ดูเหมือนจะไม่ยอมแพ้แถมดูจะยิ่งเอาจริงเอาจังมากขึ้นอีก



ฉันก้มลงมองนาฬิกาเห็นว่าถึงเวลาที่จะต้องลุกไปเรียนแล้วจึงลุกขึ้นพร้อมบอกเลียร์ให้ไปได้แล้ว



ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ภายในห้องเรียนเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกจากการที่ไม่ได้เจอกันในช่วงปิดเทอมจนกว่าที่จะสงบลงได้ก็กินเวลากว่าสิบนาที ในตอนนั้นอาจารย์ที่ปรึกษาก็เดินเข้ามาพร้อมกับเด็กหนุ่มอีกคนหนึ่ง



เขามีผมสีทองยาวประบ่า รูปร่างสูงโปร่งดูแข็งแรง ผิวขาวและดวงตาสีฟ้าสดใส



“ใครน่ะ” ฉันหันไปพูดกับเลียร์ที่นั่งข้างๆ



“ไม่รู้สิ เด็กเข้าใหม่ล่ะมั้ง หล่อดีเนอะ ถึงจะไม่เท่ากับสตีฟก็เถอะ” เธอให้ความเห็น



“นี่เป็นเพื่อนใหม่ที่จะมาเรียนกับเราชื่อโซเล็ม ริทชาโด้” อาจารย์บอก ฟังแค่ชื่อก็รู้ว่าเป็นคนต่างชาติ



“หาที่นั่งตามสบายนะ” อาจารย์บอกแล้วหันกลับไปเริ่มสอนวิชาแรกของวันนี้



โซเล็มเดินตรงมาทางฉัน เพราะด้านหลังฉันยังมีที่นั่งว่างอยู่ โดยที่ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองหรือเปล่าแต่รู้สึกว่าเขาจะจ้องมองมาที่ฉัน ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นดูคุ้นเคยอย่างไรชอบกล



แม้จะผ่านมาหลายวันแล้วแต่ฉันก็ยังไม่เคยคุยกับโซเล็มเลยสักครั้ง เขาเป็นคนเงียบๆแต่คงเพราะเขาเป็นคนหน้าตาดีเขาจึงเป็นที่สนใจของสาวๆในโรงเรียน ด้วยเหตุนี้ทำให้แม้ว่าเขาจะมาเข้าเรียนได้ไม่นานเขาก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาของสาวๆภายในโรงเรียนเสียแล้ว



“ฟังครูอยู่หรือเปล่ามนัญญา” เสียงของครูที่ดังขึ้นทำให้ฉันหายจากอาการเหม่อลอยในทันที



“ข...ขอโทษค่ะอาจารย์” ฉันกล่าวพร้อมกับลุกขึ้นขอโทษโดยเร็ว



“เฮ้อ เธอนี่อีกแล้วนะ” ครูถอนหายใจ “วันนี้เธอต้องทำความสะอาดห้องเรียนคนเดียวเป็นการลงโทษที่ไม่ฟังครู เข้าใจไหม”



“เข้าใจค่ะ” ฉันตอบเสียงอ่อยๆ ไอ้ที่ว่าเข้าใจน่ะพูดไปงั้นแหละความจริงอยากทำที่ไหนกันล่ะ



หลังเลิกเรียนแล้วฉันจึงยังไม่ได้กลับบ้าน ฉันนั่งรอให้ทุกคนในห้องกลับบ้านไปแล้วจึงเริ่มทำความสะอาด



ฉันกวาดพื้นไปเรื่อยๆ ทำไปสักพักเหงื่อก็เริ่มตก ขยะมันเยอะอะไรอย่างนี้นะ



ฉันนั่งลงที่เก้อี้กะจะนั่งพักสักครู่ก็มีเสียงมาจากด้านหลัง



“ให้ฉันช่วยไหม” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น



ฉันหันกลับไปมองทันทีแล้วก็เห็นเป็นโซเล็มที่ยืนอยู่ ไม่รู้ว่าเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่หรือมองดูฉันมานานแค่ไหนแต่สายตาที่เขามองมาที่ฉันนั้นช่างดูคุ้นเคยเหลือเกิน



คุ้นเคยราวกับว่าเราเคยพบหรือรู้จักกันมาก่อน



“ว่าไงล่ะ” โซเล็มถามย้ำขึ้นอีกครั้งเสียงนั้นปลุกฉันให้ออกจากภวังค์



“อ...อือ ขอบใจนะ” ฉันตอบไปทั้งที่เสียงสั่นๆ



โซเล็มหยิบไม้กวาดอีกอันมาแล้วก็เริ่มต้นกวาดพื้น เรากวาดกันไปเรื่อยๆจนกระทั่งเสร็จ



“ขอบคุณมากนะที่ช่วย” ฉันกล่าว



“ไม่เป็นไรหรอก มันเป็นธรรมดาอยู่แล้วที่ฉันจะต้องช่วยเธอ” โซเล็มตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง



“หมายความว่าไงน่ะ”ฉันถาม



“ไม่มีอะไรหรอก” โซเล็มตอบกลับมายิ้มๆ “กลับบ้านกันเถอะเดี๋ยวฉันไปส่งเอง”



พูดเสร็จโซเล็มก็เดินนำหน้าไปปล่อยให้ฉันงงกับสิ่งที่เขาพูด ที่ถึงจะดูเหมือนว่าล้อเล่นแต่จากน้ำเสียงที่จริงจังนั้นทำให้ฉันรู้ได้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่นแน่นอน

ลงแล้วช่วยอ่านแล้วให้ความคิดเห็นกันหน่อยนะ

โดย : vince
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 25 ก.ย. ปี 2006 [ เวลา 1 : 52 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook