บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> ตอนที่ 2 ของ"The Night War สงครามเทพรัตติกาล" ตอนมหันตภัยครั้งแรก

เรื่อง : ตอนที่ 2 ของ"The Night War สงครามเทพรัตติกาล" ตอนมหันตภัยครั้งแรก

บทที่ 2


โซเล็มเดินพาฉันมาส่งที่บ้านทำให้ฉันรู้ว่าที่จริงแล้วเขาก็อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกับฉันเพียงแต่อยู่ถัดไปอีกซอยเท่านั้นเอง




"กลับช้าจังลูก" แม่ทักเมื่อฉันเปิดประตูเข้าไปในบ้าน "แล้วนี่ใครกันล่ะ"




"แม่คะนี่คือโซเล็มเพื่อนใหม่ที่โรงเรียนเขาช่วยหนูทำความสะอาดห้องเรียนน่ะค่ะแล้วก็เลยมาส่งหนูที่บ้านด้วย" ฉันพูด




"งั้นเหรอจ๊ะ ถ้าอย่างนั้นอยู่กินข้าวด้วยกันก่อนนะจ๊ะ" แม่ชวน




"เกรงใจจังครับ" โซเล็มตอบ




"ไม่ต้องเกรงใจหรอก เข้ามาข้างในสิ"




ในโต๊ะอาหารมื้อนั้นมีเพียงสตีฟที่ดูไม่สบอารมณ์ที่สุด มองดูแล้วเหมือนกับว่าสตีฟไม่ชอบหน้าโซเล็มเอาซะเลย ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันเกิดจากที่พ่อกับแม่หันไปเอาใจโซเล็มมากจนออกนอกหน้าหรือว่าเห็นฉันที่สนิทสนมกับโซเล็มกันแน่




หลังจากคุยกันอยู่สักพักโซเล็มก็ขอตัวกลับอย่างสุภาพ




"เมย์ ไปส่งเพื่อนสิลูก" แม่ว่า




"ครอบครัวเธอน่ารักดีนะ" โซเล็มว่า "ฉันชอบ"




"ถ้าอย่างนั้นก็แวะมาเที่ยวบ่อยสิๆ"ฉันเสนอ




"แล้วเจอกันที่โรงเรียนนะ" ฉันบอกลาโซเล็ม แล้วยืนมองโซเล็มเดินไปจนกระทั่งลับสายตา




"จะยืนมองอีกนานไหมเนี่ย" เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากทางด้านหลังอย่างไม่สบอารมณ์




"สตีฟ!!" ฉันร้องออกมาอย่างตกใจ "นี่มาอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย"




"รู้สึกว่าเธอจะสนใจไอ้หมอนั่นเหลือเกินนะ" สตีฟพูดไม่สนใจคำถามของฉัน




"ฉันรู้สึกแปลกๆทุกครั้งเวลาที่ได้สบตากับเขา" ฉันพูด "รู้สึกยังกับว่าฉันกับเขาเรารู้จักกันมาก่อนอย่างนั้นแหละ"




สตีฟมองดูฉันที่ดูทำท่าราวกับกำลังเพ้อฝันอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็เดินออกไปด้วยสีหน้าที่ดูไม่สบอารมณ์เอาซะเลย




วันรุ่งขึ้นฉันไปโรงเรียนพร้อมกับสตีฟก็เจอโซเล็มนั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อน กำลังคุยอยู่กับเลียร์อยู่




"ไงเมย์ วันนี้มาแต่เช้าเชียวนะ" โซเล็มกล่าวทักพร้อมกับเดินเข้ามาหาฉัน




"ฉันจะมาเช้าบ้างไม่ได้หรือไงกัน" ฉันว่าพลางยิ้มออกมา




"อ๊ะ!!" ฉันร้องออกมาเนื่องจากแขนของฉันถูกกระชากจากทางด้านหลัง สตีฟดึงฉันเข้าไปหา จนหน้าฉันเกือบจะชนกับหน้าอกของเขา




"อะไรของนาย" ฉันถามอย่างโกรธๆ




"ไอ้หมอนี่เข้ามาไม่ทันไรก็ไปกระดี๊กระด๊ากับมันซะแล้ว" สตีฟพูดอย่างไม่พอใจ


"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย" ฉันว่า




ก่อนที่สตีฟจะพูดอะไร ทันใดนั้นฉันก็รู้สึกถึงพื้นที่ตัวเองยืนสั่นไหว พื้นดินแตกแยกเป็นรอยยาว ท้องฟ้าเปลี่ยนจากท้องฟ้าที่สว่างกลับกลายเป็นดำมืดจนน่ากลัว




"นี่มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ!!" เลียร์ร้องขึ้นอย่างตกใจ




"แผ่นดินไหว!" ฉันร้องขึ้น"หลบกันก่อนเถอะ"




พวกเราวิ่งเข้าไปหลบที่ข้างใต้ตัวตึก จะมีก็แต่โซเล็มที่วิ่งออกไปคนเดียว




"เดี๋ยว!โซเล็มเธอจะไปไหนน่ะ" เลียร์ตะโกนถาม




"พวกเธอหลบอยู่ที่นี่แหละ เดี๋ยวฉันมา" โซเล็มตะโกนตอบแล้ววิ่งหายไป




ทำไมไม่รู้ฉันรู้สึกเป็นห่วงโซเล็มอย่างประหลาดจึงตัดสินใจจะวิ่งตามไปก็พอดีสตีฟคว้าแขนของฉันไว้




"จะทำอะไรน่ะ" สตีฟถาม


"ฉันจะไปตามโซเล็ม วิ่งออกไปแบบนั้นฉันเป็นห่วง" ฉันตอบ




"จะบ้าเหรอ! เธอก็เห็นนี่นาว่ามันอันตราย" สตีฟตะโกนขึ้นอย่างลืมตัว "ฉันไม่ให้เธอไปหรอก"




ฉันมองสตีฟก็รู้น่ะนะว่าเป็นห่วงแต่ว่า......



"ขอโทษนะสตีฟ" ฉันพูดขึ้นพร้อมกับสะบัดแขนของสตีฟออกแล้ววิ่งไปอย่างรวดเร็ว วิ่งตามโซเล็มไปในทันที




"เมย์!!" ฉันได้ยินเสียงของสตีฟที่ร้องเรียกชื่อฉันแต่ฉันไม่สนใจ ต้องหาโซเล็มให้เจอก่อน


แรงลมที่มาปะทะหน้าเกือบทำให้ฉันเกือบล้ม ฉันหยีตาอยู่ท่ามกลางแรงลมสักพักหนึ่งก็เห็นเงาลางๆห่างออกไปอีกสองสามเมตรทำให้ฉันวิ่งตรงเข้าไปทันที




"โซเล็ม!!" ฉันร้องเรียก




ปรากฏว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่โซเล็มแต่กลับกลายเป็นอะไรบางอย่างที่ไม่มีความเหมือนมนุษย์เลยซักนิดเดียวเท่านั้น มันมีรูปร่างสูงใหญ่กว่าสามเมตร ผิวหนังสีม่วง นัยน์ตาสีแดง เขี้ยวและกรงเล็บที่ยาวราวกับสามารถฉีกทุกอย่างได้เป็นชิ้นๆ ดวงตาสีแดงนั้นจับจ้องอยู่ที่ฉันพร้อมกับเดินเข้ามาหา




"มนุษย์ แถมยังมีพลังสูงอีกด้วย" เจ้าปีศาจนั่นกล่าวช้าๆ "จะกินส่วนไหนก่อนดีนะ"




ฉันล้มลงรู้สึกว่าขามันหมดแรงแต่ก่อนที่เจ้าปีศาจนั่นจะตวัดกรงเล็บลงมาก็มีมือหนึ่งมาจับแขนฉันเอาไว้และดึงออกมาทำให้ฉันสามารถหลบรอดจากกรงเล็บนั่นได้อย่างเส้นยาแดงผ่าแปดเท่านั้น



"เป็นอะไรหรือเปล่าเมย์!!!" สตีฟถามฉันด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงความเป็นห่วงอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน




"ฉัน...ไม่เป็นไร" เสียงของฉันที่พูดออกไปสั่นๆ "นี่มันตัวอะไรกัน"




"เราไม่มีเวลามาคิดถึงมันหรอกนะ" สตีฟกล่าว "หนีเถอะ!!"




ก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไรออกไปฉับพลันเจ้าปีศาจนั่นก็ใช้แขนเหวี่ยงสตีฟ ออกไปกระแทกกับต้นไม้ใหญ่ข้างๆทันที




"เอาล่ะ หมดตัวยุ่งแล้ว" เจ้าปีศาจพูดพร้อมกับแย้มรอยยิ้มอย่างวิกลจริต "ทีนี้ก็จะได้กินซักที"




"เมย์!!วิ่งสิ วิ่งหนีไป" สตีฟตะโกนพลางหายใจหอบ




แต่มันเหมือนกับว่าขาฉันมันไม่ยอมขยับตามที่สั่ง ตัวฉันสั่นด้วยความหวาดกลัว ฉันหลับตาร้องไห้ราวกับคนเสียสติ




"ไม่.....…..ไม่" ฉันร้องออกมา




"ตายซะเถอะ" เจ้าปีศาจพูดพร้อมกับยกมือที่เต็มไปด้วยกรงเล็บนั้นขึ้นแล้วตวัดลงมาอย่างรวดเร็ว




"เมย์!!!!!!!!!!!!!!"


ช่วยอ่านกันเยอะๆนะ

โดย : vince
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 25 ก.ย. ปี 2006 [ เวลา 1 : 55 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook