บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>>  กลัว

เรื่อง : กลัว

ถ้าคุณมีที่พัก หรือ ที่ทำงาน ที่ต้องใช้ลิฟท์ แล้วคืนหนึ่ง คุณพบเหตุการณ์หนึ่ง...แปลกเหลือเชื่อ..และน่ากลัว..คุณมีวิธีแก้ไขเช่นไรน่ะ?
สาลี่เป็นเด็กสาวที่เพิ่งจบปริญญามาจากเชียงใหม่ เดินทางเข้ามาที่กรุงเทพฯ เพื่อทำงานเป็นพนักงานฝึกงาน ในบริษัทของพี่ชายเธอ ที่พักของสาลี่คือคอนโดฯสูง สิบห้าชั้น ที่พี่ชายซื้อผ่อนไว้ ทุกวันหลังเลิกงาน เธอจะเดินทางกลับบ้านพร้อมพี่ชายเสมอ..

แต่คืนนี้พี่ชายมีนัดเลี้ยงรุ่น ที่โรงแรมแห่งหนึ่ง และเธอต้องอยู่ทำ OTที่ได้รับมอบมา เกี่ยวกับรายรับจ่ายของบัญชี เพื่อส่งให้พี่ชายตรวจ ในวันรุ่งขึ้น ห้าทุ่มกว่าๆเธอจึงออกมาเรียกรถรับจ้างมาส่งที่คอนโดฯ

และกว่าจะกลับมาถึงคอนโดฯชานเมืองแห่งนี้ ก็เกือบเที่ยงคืน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งน่ากลัว เพราะผู้คนอีกหลายสิบคน ยังคงเดินเข้าออก เพื่อจับจ่ายซื้ออาหารการกิน แต่เมื่อสาลี่เดินถึงคอนโดฯที่เธอพัก ..

เมื่อกดลิฟท์ชั้นสิบสองที่พักแล้ว สาลี่ก็ถอยมายืนชิดด้านซ้ายมือของลิฟท์ เมื่อหางตาเหลือบเห็นเงาคน “คนอื่นจะได้กดบ้าง” เธอคิดในใจ

สาลี่ก้มหน้าหลับตานิ่ง พักตาที่เหนื่อยล้ากับงานวันนี้ สักครู่มีเสียงดัง บอกสัญญาณลิฟท์จอด มีเงาคนเข้ามาอีกสามคน สาลี่ยังคงไม่ได้มองหน้าคนเหล่านั้น เพียงแค่ชายตามอง ก่อนหลับตาลงอีกครั้ง
เพื่อพักตาตามเดิม

ลิฟท์จอดให้คนเข้าอีก2หน ทุกครั้ง เธอรับรู้แค่มีคนเข้ามาเบียดชิดมากขึ้น แต่สาลี่ยังคงหลับตานิ่ง จนลิฟท์จอดครั้งที่ 4 สาลี่ลืมตาขึ้น...

“แปลกจัง..คนเข้ามามากมาย ทำไมเราไม่ได้ยินคนเดินออกเลยน่ะ แล้วนี่หายไปไหนกันหมดน่ะ”

สาลี่แค่สงสัยอยู่ในใจ แต่เมื่อเธอก้าวเท้าออกจากลิฟท์นี่สิ!!!

“เดินเร็วหน่อยได้ไหมคุณ คนรอออกตั้งเยอะ”

เธอได้ยินดังเช่นนั้นจริงๆ และสัมผัสได้ว่ามีคนเบียดผ่านตัวเธอออกไป ...แต่คุณพระช่วย!!! สาลี่มองเห็นเธอเพียงคนเดียวนี่สิ..ที่น่ากลัว

เรื่องโดย..แม่มดมี่


โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 9 ต.ค. ปี 2006 [ เวลา 23 : 15 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook