บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> ในหลุมเหว..ของความเหงา

เรื่อง : ในหลุมเหว..ของความเหงา


หนาวปีนี้แม้ว่าอากาศ ค่อนข้างอุ่นกว่าทุกปีที่ผ่านมา แต่น้ำค้างกลับรู้สึกว่า เธอเหงาและหนาวจับจิตจับใจ กว่าทุกปีที่ผ่านมา ..ในหลุมที่เหมือนเหวลึก..เหวลึก
ของความเงียบเหงา..เธอยังมีเหลือสิ่งใดบ้างน่ะ?..วิญญาณแสนเหงา

เมื่อ 6 ปีก่อน ..น้ำค้างยังจำได้ดี “วันเปิดเทอม” ที่ทุกคนรอคอย จะได้ไปตั้งแค้มป์
ที่แถวๆโคราช บ้านเกิดของพี่ฟาง นักศึกษาปี4 ที่มีน้องชายแสนหล่อเหลาคนนั้น

“ไม่ต้องเตรียมอะไรไปมากน่ะจ๊ะทุกคน บนเขามีขายพร้อมแทบทุกอย่าง แค่ขนเครื่องสำอาง
เสื้อผ้าสวยๆไปถ่ายภาพก็พอจ๊า น้องๆทุกคน”

การต้อนรับน้องใหม่ปีนั้น พี่ๆที่คณะจัดไปที่นั่น เพราะแทบทุกคน อยากไปชมธรรมชาติ
แสนสวย แม้ว่าจะต้องทรมานกับการปีนป่ายเขา และเกมต่างๆที่พี่ๆจัดหามาต้อนรับน้องใหม่
ปี1อย่างพวกเธอก็ตาม แต่ทุกคนก็พร้อมใจกันลงชื่อไปทั้งหมด

พี่ฟ่างน้องชายคนโตของพี่ฟาง แม้จะต่างคณะกัน แต่ก็ได้รับอนุญาตให้มาร่วม
สนุกกันด้วย เพราะสาวๆปี 1 ต่างเรียกร้อง อยากพบหน้าคนเก่งประจำมหาลัย ที่ไปคว้ารางวัล
เหรียญทอง จากการแข่งขันกีฬาแห่งชาติเมื่อปลายปีก่อน กลายเป็นข่าวโด่งดังด้วยความเป็นนักกีฬาฝือมือดีบวกกับหน้าตาดีระดับพระเอกละคร

ส่วนนายต้นข้าวน้องชายคนสุดท้อง ของพี่ฟางนั้น เขาอยู่คณะเดียวกับน้ำค้างก็จริง แต่
ทุกคน ไม่เว้นแม้แต่น้ำค้างเอง ก็ลงความเห็นว่า

“นายต้นข้าวคงเกิดผิดที่ผิดท้องแม่แน่ๆ”

เพราะทั้งพี่ฟางพี่ฟ่าง มีผิวพรรณค่อนข้างขาวนวลตา แล้วยังเป็นคนที่ช่างพูดช่างคุย
เหมือนกันราวฝาแฝด แต่นายต้นข้าวคนนี้ กลับตรงกันข้าม ผิวคล้ำเกือบดำ หน้ากว้างแบน
ผมหยิกติดหัว ราวกับคนป่าที่แอฟฟริกา แถมนิ่งเงียบราวกับคนใบ้..แต่ที่ทุกคนยังเชื่อว่า
เป็นพี่น้องกับพี่ฟางพี่ฟ่าง...เพราะเขาเรียนเก่ง..ได้ทุนภาคฤดูร้อน ไปศึกษาต่อที่อเมริกา
และอังกฤษ ติดต่อกันทั้ง2ปี เมื่อตอนเรียนมัธยมปลายนั่นเอง

การเดินทางเที่ยวนั้นผ่านพ้นไปด้วยดี แม้ว่าทุกคนจะเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า และสะบัก
สบอมกับงานตอนรับน้องใหม่ จากพี่ๆก็ตาม แต่สีหน้าทุกคนก็ยังสดชื่นเปี่ยมสุข ก่อนอำลา
จากกันขึ้นรถกลับกรุงเทพฯในคืนนั้น ต้นข้าวเดินเงียบๆมาสะกิดแขนน้ำค้าง

“น้ำค้าง เราขอคุยด้วย3นาทีน่ะ”

น้ำค้างแม้จะงุนงง แต่ก็ยินยอมเดินห่างจากเพื่อนๆ ไปที่หยุดที่ต้นไม้ใหญ่ริมทางต้นหนึ่ง ก่อนเงยหน้า ส่งสายตาถามต้นข้าว

“เธอเอาของนี้ใส่ติดกระเป๋าเสื้อยีนต์ไปด้วยน่ะ กลับถึงหอพักก็วางบนหิ้ง ถ้าไม่มี
หิ้งก็วางบนทีวี หรือหลังตู้เสื้อผ้าก็แล้วกัน”

ต้นข้าวยัดตะกรุดเล็กๆชิ้นนั้นใส่มือน้ำค้าง น้ำค้างแบมือออกมาดู ก่อนยักไหล่แล้วแทนที่
จะหย่อนลงกระเป๋าเสื้อ ตามคำบอกของต้นข้าว เธอกลับยัดเจ้าสิ่งนั้นลงที่เป้เดินทาง จาก
นั้น ก็เดินไปขึ้นรถทัวร์ตามเพื่อนๆ ก่อนก้าวขึ้นบนรถ น้ำค้างส่งเป้ใบนั้นให้ผู้ช่วยคนขับรถ ยัด
เป้ใบนั้นลงที่ช่องเก็บของข้างๆรถ!!!

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ น้ำค้างก็ปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง ใครจะไปรู้ว่านายต้นข้าว จะมีลาง สังหรณ์ ที่แม่นจำขนาดนี้ คืนนั้นเมื่อรถ2คันประสานงากัน ร่างของน้ำค้างกระเด็นออกนอก
หน้าต่าง ตามเพื่อนๆ แต่คนอื่นๆบาดเจ็บมากบ้างน้อยบ้าง แต่ร่างเธอกลับกลิ้งกระเด็น
ออกไปที่ถนนใหญ่ ..และแล้วรถทัวร์ที่แล่นมาด้วยความเร็วสูงคันหลัง..ก็แล่นทับผ่านตัวเธอไปอย่างง่ายดาย..

“ ฮือๆๆๆๆๆๆชั้นยังไม่อยากตายยยยยย..ฮือ.ฮือ..ฮืออออ”

แม้แค่3ทุ่ม แต่ป่ารอบทางก็มืดราวสาดด้วยหมึกดำ ทัศพงศ์เงยหน้าขึ้น หลังจากเปลี่ยน
ยางที่แบนเรียบร้อยแล้ว เขาเป็นทนายความหนุ่มที่มีงานชุกไม่น้อยหน้าใคร วันนี้มาว่าความ
จังหวัดใกล้ๆแถวนี้ เพราะลูกค้าเป็นเพื่อนเก่าที่สนิทกันมาก่อน ตั้งแต่สมัยที่เขายังเรียนอยู่ที่
มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง

เสียงลมหวีดหวิวลอยมา เสียงแว่วดังบ้างแผ่วบ้าง ช่างฟังเหมือนคนร้องไห้จริงๆ ใน
ความรู้สึกของทัศพงศ์ ความที่เป็นคนปากกล้า และไม่เชื่อสิ่งลึกลับ เหมือนคนสมัยใหม่ทั่วๆ
ไป เขาจึงเอ่ยอย่างพล่อยๆตามอารมณ์ ตอนยืนปลดทุกข์เบา ที่ป่าริมทางตรงนั้น โดยไม่ได้
มองเห็นแม้แต่นิดเดียว..ว่าที่เขาปลดทุกข์รดลงไปนั้น..มันคือศีรษะของน้ำค้าง!!!!!

“อุ๊ยยยยฟังแล้วขนลุก ยิ่งหนาวๆอยู่ ดีที่ยังฉี่ออก แม่คุณเอ้ย ผัวทิ้งรึ มานั่งร้องไห้อยู่ได้ หรืออยากเข้ากรุง ตามล่าเจ้าหนุ่มคนนั้น ขึ้นมาเลยยยย พี่พร้อมจะพาไปส่งจ๊า”

ทัศพงศ์พูดจบก็หัวเราะให้กับตัวเอง เมื่อลูบซิบกางเกงเรียบร้อย เขาล้วงกุญแจเดินออก
มา เปิดประตูหน้า เข้าไปสตาร์ทรถ ก่อนแล่นออกไป โดยมีผู้โดยสารเพิ่มมาอีก 1 แต่เขามอง
ไม่เห็น ต่อให้เหลียวมามองที่นั่งตอนหลังก็เถิด


โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 29 พ.ย. ปี 2006 [ เวลา 15 : 25 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook