บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> เกมรัก เกมพยาบาท ตอนที่ 2

เรื่อง : เกมรัก เกมพยาบาท ตอนที่ 2

ตอนที่ 2

“ตื่นได้แล้ว นี่สายแล้วนะ ฉันพาเธอมาเพื่อให้เธอมาทำงาน ไม่ใช่ให้มานอนขี้เกียจแบบนี้”

เสียงที่ดังเหมือนฟ้าผ่า ทำเอาชยาตาที่กำลังหลับสบายต้องตื่นอย่างกะทันหัน

“เอ้า ! นั่งเอ๋ออยู่ได้ รีบลุกเข้าสิ ไปอาบน้ำแล้วมาเจอฉันที่ห้องรับแขก เร็วสิ!”

“ค่ะๆ” ไม่มีอะไรทำให้ชยาตาวิ่งได้เร็วขนาดนี้อีกแล้ว


“หน้าที่ของเธอคือ ต้องทำงานบ้านทุกอย่าง ต้องตื่นตั้งแต่ตีห้า จากนั้นก็ก่อไฟหุงข้าว...”

“กะ...ก่อไฟ หรือคะ”

“ใช่ นี่เธอคิดว่าที่นี่เป็นโรงแรมหรือไง ที่นี่ไม่มีเตาแก็ส ไม่มีหม้อหุงข้าวไฟฟ้า เธอต้องก่อไฟเอง และหุงข้าวด้วยหม้อธรรมดานี่”

“แต่ฉันทำไม่เป็น”

“นั่นมันอดีต ตอนนี้ เธอต้องทำให้เป็นทุกอย่าง หุงข้าวทำกับข้าว เสร็จแล้วก็กวาดบ้านถูบ้านแล้วก็ซักผ้าด้วย เข้าใจไหม!”

ชายหนุ่มตะคอกใส่เธอในตอนท้าย ทำให้เธอพยักหน้ารับแทบไม่ทัน
“ขะ..เข้าใจแล้วค่ะ”

“งั้นก็รีบไปทำสิ รออะไรอีกล่ะ”


ถึงแม้ว่าชยาตาจะเคยทำงานบ้านเองตอนที่อยู่เมืองนอก แต่นี่มันคนละเรื่องกันเลย เพราะงั้นข้าวที่เธอหุงจึงออกมาไม่สุขบ้างล่ะ เละเหมือนข้าวต้มบ้างล่ะ แถมพ่วงมาด้วยบาดแผลเต็มมืออีกต่างหาก
หญิงสาวพยายามอยู่หลายครั้งก็ไม่เป็นผลสำเร็จสักที ก็เลยถอดใจ คิดว่าจะบอกธราดลว่าเธอพยายามแล้วจริงๆ
“เอาวะ เป็นไงเป็นกัน ก็คนมันทำไม่เป็นนี่นา จะได้แก้แค้นนายหน้ายักษ์ด้วย”

“เสร็จรึยังล่ะ ให้หุงข้าวแค่นี้ ทำเป็นตะบอยอยู่ได้ไม่เสร็จสักที”

สิ้นเสียงของชายหนุ่ม ชยาตาก็รีบวิ่งมาทันทีพร้อมหม้อข้าว

“นี่อะไร...”

พอเห็นข้าวเท่านั้นแหละ ธราดลถึงกับอึ้ง มองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่รู้จะพูดอะไรดี

“ก็....ข้าว แต่...”

พอเห็นสีหน้าแสดงความเบื่อหน่ายของชายหนุ่ม หล่อนก็พูดไม่ออกทันที

“พอเลย ถ้าทำไม่เป็นก็ไม่ต้องกิน ไปทำความสะอาดบ้านแล้วก็ซักผ้าให้เสร็จ”

“ค่ะ...” หญิงสาวก้มหน้าไปอย่างสำนึกผิด



ชยาตากำลังซักผ้าอย่างขะมักเขม้น นี่ก็เกือบเที่ยงแล้ว แต่เธอยังไม่ได้กินอะไรเลย จริงๆแล้วเธอยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ความหิว บวกกับความความเพลียทำให้เธอหน้ามืด รู้สึกเหมือนจะเป็นลม แต่ก็ฝืนทำงานให้เสร็จ เพราะไม่อยากถูกชายหนุ่มว่าอีก

ขณะที่กำลังตากผ้าอยู่นั้นเธอรู้สึกมึนๆหัว ไม่ช้าความรู้สึกของเธอก็ดับวูบลง

ธราดลกำลังอ่านหนังสืออยู่ แต่ก็รู้สึกว่าหญิงสาวไปซักผ้านานแล้วไม่เห็นเข้ามาสักที เลยตัดสินใจเดินไปดู แวบแรกเขาคิดว่าตัวเองทำเกินหรือเปล่าที่เอาหล่อนมากักขังแล้วยังทรมานขนาดนี้ทั้งๆที่หล่อนไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย แต่พอคิดถึงภาพที่พ่อของเขาต้องฆ่าตัวตาย ก็สามารถจุดประกายความแค้นในหัวใจ ลบความรู้สึกผิดชอบชั่วดีไปจนหมด

“ชยาตา...” เงียบไม่มีเสียงตอบ ชายหนุ่มเลยเดินเข้าไปใกล้อีก

“ชยาตา...เธออยู่ไหน”

“ชยาตา!...” ชายหนุ่มร้องเสียงหลงเมื่อเห็นหญิงสาวนอนฟุบแน่นิ่งไม่ได้สติ เขารีบช้อนร่างหญิงสาวขึ้นอุ้มแล้ววิ่งเข้าบ้านทันที



ชยาตารู้สึกเหมือนมีอะไรเย็นๆมาสัมผัสที่หน้าผาก ทำให้หล่อนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เพื่อจะพบว่าธราดลนั่งอยู่บนเตียงของหล่อน และกำลังเช็ดหน้า เช็ดตัวให้หล่อนอย่างเบามือ

“ตื่นแล้วหรือ...”

ตั้งแต่ได้คุยกันมาก็เห็นจะมีครั้งนี้นี่แหละที่ธราดลพูดกับหล่อนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เธอเป็นลมไปน่ะ”

เมื่อเห็นหล่อนยังเงียบธราดลก็พูดขึ้นอีก

“คงจะเป็นเพราะว่าเธอไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อวานถึงได้เป็นลมไป เดี๋ยวฉันจะไปเอาข้าวต้มมาให้เธอกิน แล้วเธอจะได้พักผ่อน”

พอพูดจบเขาก็เดินออกไปโดยไม่ทันฟังคำตอบของหล่อน
ชยาตาคิดว่า ความจริงเขาก็เป็นคนดีเหมือนกันนะ เพราะดูๆแล้วเขามาใช่คนที่เลวร้ายอะไรแต่อะไรนะที่ทำให้เขาใจร้ายกับหล่อน

....บ้าน บุญญารักษ์….


นายบุญชัย กับ ลูกชายเดินไปเดินมาเหมือนเสือติดจั่น พวกเขารู้เรื่องการหายตัวไปของชยาตาแล้ว และกำลังรอให้ตำรวจติดต่อมา

“กษมา พ่อว่าคงไม่ได้เรื่องแล้วล่ะ ยัยตา หายไปสองวันแล้วแต่ตำรวจยังไม่มีข่าวคืบหน้าเลย พ่อร้อนใจจนทนไม่ไหวแล้วนะ”

“งั้นผมจะให้ลูกน้องผมไปสืบดูนะครับพ่อ”

“ดี รีบไปจัดการเลย โธ่...ลูกพ่อ ป่านนี้จะเป็นยังไง”

ตอนนี้กษมาเป็นห่วงน้องสาวมากจนไม่มีสมาธิทำงาน ชยาตาเป็นเหมือนนกน้อยที่ร้องเพลงปลุกผู้คนให้ตื่นขึ้นมาด้วยความสุข เขารักน้องสาวคนนี้มาก และก็ไม่อยากคิดด้วยว่าถ้าหล่อนเป็นอะไรไปเขากับพ่อจะอยู่ยังไง





ธราดลนั่งอยู่ในห้องของตัวเอง คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย แต่ส่วนมากแล้วความคิดของเขาก็วนเวียนอยู่กับหน้าตาชวนมองของหญิงสาว ริมฝีปากเต็มอิ่มสีชมพูระเรื่อ ดวงตาที่ปิดสนิท แผงขนตางอนยาว เส้นผมที่อ่อนนุ่มของหล่อน กลิ่นหอมที่โชยมาจากตัวซึ่งเขาบอกได้เลยว่ามันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพงแน่นอน กลิ่นมันเหมือนแป้งเด็กมากกว่า เขาจำกลิ่นนั้นได้ดี แม้ขณะนี้ก็ยังรู้สึกว่ากลิ่นนั้นติดจมูกมาด้วย

ครึ่งชั่วโมงที่หล่อนหมดสติ เขาได้สำรวจเรือนร่างและมองเธออย่างเต็มอิ่ม หล่อนไม่เหมือนใครที่เขาเคยพบมา ดูไร้เดียงสา แต่ก็เข้มแข็ง เขาสังเกตเห็นมือของหล่อนมีแต่บาดแผลเต็มไปหมด แต่หล่อนก็ไม่บ่น

“ชยาตา เธอไม่เหมือนพ่อกับพี่ชายเธอเลย” ชายหนุ่มรำพึงกับตนเองก่อนจะล้มตัวลงนอน




โดย : เนวิตา
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 15 ม.ค. ปี 2007 [ เวลา 17 : 26 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook