บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> บังเอิญ..เกิดรักเธอ(4)

เรื่อง : บังเอิญ..เกิดรักเธอ(4)

แดดลำสุดท้ายลับหายไปนานแล้ว เหลือแต่ม่านหมอกสีเทาขมุกขมัวแผ่กางกั้นอยู่รอบบริเวณที่พักเรือนไทย บุรินทร์จอดรถลงบนถนนหน้าบ้าน สาวเท้าก้าวยาวๆขึ้นเรือน เปิดประตูคว้าปิ่นโตเดินย้อนลงมาอีกครั้ง

ความร่มรื่นยามค่ำกับเสียงนกกาที่ดังแว่วมาไกลๆ บุรินทร์เดินหิ้วปิ่นโตผ่านต้นไทรริมน้ำ รากระย้าห้อยย้อยในเงาพลบค่ำทำให้เกิดรูปทรงลวงตา มองคล้ายม่านหน้าเรือน มีคนนั่งหันหลังอยู่ภายใน บุรินทร์เดินเข้าใกล้มองให้แน่ใจอีกหน

“เจอกันอีกแล้วนะครับคุณนิรนาม”

โมนาเห็นตั้งแต่ก้าวแรกที่เขาก้าวลงจากรถที่หน้าเรือน คิดหลบขึ้นตึกนอนอยู่เหมือนกัน แต่มองเห็นเขาก้าวขึ้นเรือนไปแล้วจึงนั่งรับลมริมน้ำต่อไป ไม่คิดว่าเขาจะเดินย้อนมาทางนี้ คิดหลบคงไม่ทันจึงหันหลังให้ แต่บุรินทร์ก็ตาไวเหลือบเห็นเธอจนได้

“สวัสดีค่ะคุณบุรินทร์”

โมนาทักอย่างจำใจพร้อมกับเก็บหนังสือเล่มโปรดเข้าเป้ ลุกขึ้นยืนม้วนเสื่อพลาสติกสีใสสอดเข้าเป้สะพายขึ้นหลัง ก้าวเดินไปตามทางโรยกรวดบุรินทรเหลียวไปมองที่ต้นไทรอีกครั้ง ภาพบางอย่างเกิดขึ้นราวกับเขาเคยพบเห็นมาก่อน เขากับต้นไทรเหมือนมีอะไรบางอย่างเกี่ยวข้องกัน แต่มันคืออะไร? บุรินทร์ยืนเหม่อลอยนานจนโมนาผิดสังเกต

“คุณบุรินทร์ห้องอาหารจวนปิดแล้วนะคะ”

บุรินทร์พยักหน้าก่อนเดินเข้าห้องอาหาร ส่วนโมนาเดินเลยห้องอาหาร ไปทางตึกนอนของนักเรียนกุ๊กซึ่งอยู่ด้านหลังโรงแรม ใบหน้าของบุรินทร์ผุดขึ้นในความคิดอีกครั้ง ได้พบเขาสองครั้งแล้วกับข่าวลือมากมายก่อนหน้านี้ ทางนิตยสาร โมนาเริ่มรวนเรกับความเชื่อที่มีคนตั้งฉายาให้เขาว่า หนุ่มหล่อผู้ยะโสแถมเจ้าชู้เปลี่ยนสาวคู่ควงราวกระดาษเช็ดมือ ถ้าเป็นจริง? ทำไมเขาจึงทนอยู่อย่างเงียบ ๆ ในรีสอร์ทได้ทุกวันและไม่เคยเห็นสาวสวยแปลกหน้ามาพัวพันเขาแม้สักคนเดียว?

ห้องอาหารใหญ่ขนาดจุคนได้ 3-4 ร้อยคน ในยามนี้เหลือเพียงชาวต่างชาติไม่กี่สิบ กำลังดื่มกาแฟคุยกันเบาๆหลังอาหาร บุฟเฟ่ที่เหลือเพียงไม่กี่อย่างบอกให้รู้ว่า อาหารค่ำคืนนี้จวนยุติลงแล้ว บุรินทร์ตักใส่ปิ่นโตอย่างใจลอย การเป็นสมาชิกV.I.Pของที่นี่ แม้ได้สิทธิ์ตักอาหารบุฟเฟ่กลับเรือนพักได้ก็จริง แต่ทุกคนต้องมาตามเวลาที่กำหนดด้วยเช่นกัน

“มันมีอะไรกันวุ๊ย ทำไมเราคิดไม่ออกสักทีต้นไทรกับเราต้องมีอะไรบางอย่างแน่ๆ แต่มันคืออะไรว่ะ”

“บัตรอาหารครับคุณบุรินทร์”

ผู้จัดการห้องอาหารร้องเรียกเป็นครั้งที่สาม แม้ข่าวทางหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับการถูกทำร้ายจนสมองลบความจำบางช่วงขาดหายไปของบุรินทร์ยังไม่จางหายไปจากทุกคน แต่ตลอดห้าวันมานี้ เขามองไม่เห็นอาการผิดปรกติใดๆของบุรินทร์เลย นอกจากคืนนี้

“ผมเดินไปเป็นเพื่อนดีไหมครับ”

วีระผู้จัดการหนุ่มเอ่ยลอยๆ เมื่อเห็นบุรินทร์ส่งบัตรให้เขาเซ็นชื่อแล้วยังยืนนิ่งเหมือนลังเลอะไรบางอย่าง บุรินทร์เหลือบมองด้วยความงุนงง แต่เมื่ออ่านสายตาอีกฝ่ายได้ จึงยิ้มตอบว่า

“ไม่เป็นไรครับคุณวีระ ผมคิดเพลินไปหน่อยเกี่ยวกับงานวันนี้ที่เข้าเมืองเท่านั้นแหละ”

กลับถึงเรือนพักริมน้ำบุรินทร์นั่งกินข้าวเงียบๆโดยไม่รู้รส เสียงโทรศัพท์มือถือปลุกเขาตื่นจากภวังค์อีกหน เลขาส่งงานชิ้นใหม่กับรายการเพิ่มเติมมาให้เขาที่ไปรษณีย์ในเมือง บอกว่าพรุ่งนี้เย็นคงถึงให้เขาไปรับพัสดุด้วย

“วันนี้ผมก็เข้าเมืองส่งงานให้คุณชุดหนึ่ง จัดการส่งคืนลูกค้าด้วยนะคุณปฐม”

“ครับ คุณรินทร์สบายดีนะครับ อ้อ พงศ์ส่งข่าวคืบหน้ามาให้ผมแล้ว ไว้ได้หลักฐานชิ้นสำคัญอีกชิ้นในวันมะรืนนี้ ผมจะจัดส่งเอกสารทั้งหมดมาให้ครับ”

บุรินทร์ปิดมือถือ เดินเข้าครัวล้างถ้วยชามและปิ่นโต จากนั้นจึงอาบน้ำกลับเข้าห้องนอน หยิบโน้ตบุ๊กกออกมาทำงานที่ค้างต่อไป สักครู่คิดขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ตอบเมล์ลูกค้าอีกหลายคน จึงเปิดเมล์ตอบคำถามไล่ไปตามรายชื่อ ทันใดนั้นเมล์ของใครคนหนึ่งผุดรำไรขึ้นในสมอง ใครนะบุรินทร์คิดว่าชื่อนั้น เขารู้จักดีแต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก ยิ่งกระวนกระวายอยากรู้เร็วไว ชื่อนั้นก็เหมือนเลือนหายไป
ไปในสายหมอก

บุรินทร์นั่งก้มหน้าหลับตาครุ่นคิดถึงอีเมล์นั้น แต่ยิ่งคิดนานมากเท่าไหรอาการปวดศีรษะก็กำเริบมากขึ้นทุกทีบุรินทร์ปิดโน้ตบุ๊กตัดสินใจเข้านอน ในห้วงของความฝันคืนนั้น เขาคิดว่าเขาเรียกหาคนๆหนึ่ง

“โมนาคุณอยู่ไหน....”




โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 16 ม.ค. ปี 2007 [ เวลา 22 : 49 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook