บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> นิทานโทรศัพท์30 เม็ดทรายแก้ว

เรื่อง : นิทานโทรศัพท์30 เม็ดทรายแก้ว

เม็ดทรายแก้ว

“ลุกขึ้นเจ้าโง่ ลุกขึ้นได้แล้ว”
เสียงเรียกดัง แต่มองไม่เห็นใคร


ท้องฟ้านิ่ง มีสีน้ำเงินมืด มีจันทร์เสี้ยวหงาย ดาวกระจายแจ่มชัด แม้มีเมฆฝน
พื้นกระเบื้องเคลือบดินเผา เท้าเราเหยียบลงไป เบา รู้สึกว่าไม่ได้เหยียบอะไรเลย
ยก ย่าง เหยียบ ด้วยบทแห่งเมตตา ทุกอย่างนิ่ง แล้วก็ แล้วก็ เจดีย์ก็ว่างเปล่า อยู่กลางอวกาศ
ปากทางเข้าเจดีย์ เดินเข้าไป

มันกลายเป็นลานโล่งไร้ขอบเขต กว้างใหญ่ไพศาล
ทุ่งทรายเนียนวางเปล่า เดินไปอีก มีต้นไม้ อยู่ไกลออกไป มีเพียงต้นเดียว
ไปสิไปให้ถึง ทุ่งที่เคว้งคว้างว่างเปล่า บีบหัวใจ เดินไปเร็วขึ้นเร็วขึ้น ยก ย่าง เหยียบ เร็วเหมือนใจ
ยก ย่าง เหยียบ เร็วเหมือนใจ ยก ย่าง เหยียบ เร็วเหมือนใจ ยก ย่าง เหยียบ เร็วเหมือนใจ
วิเศษจริงๆ เมื่อเคลื่อนที่ได้เหมือนใจ ต้นไม้นั้นใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา ใหญ่ขึ้นและใหญ่ขึ้น

ต้นไม้ใหญ่ ใหญ่ ต้องใช้คนเป็นหมื่นเป็นพันจึงโอบรอบ เมื่อใกล้เงาไม้เริ่มมีหญ้า ทุ่งหญ้าและไม้เลื่อยที่ให้ผลน่ารับประทานมากมาย อาณาเขตของร่มเงากว้างใหญ่ไพศาล และหมู่อาศรมเรียงรายอยู่รอบๆ
ซาซซซซซซซซซซซซ ซาซซซซซซซซซซซคลื่น
คลื่นเป็นริ้วค่อยๆเลื่อนมาถึงทุ่งหญ้า ถึงเปียกปลายเท้าเรา แล้วม้วนตัวกลับไป ที่นี่เป็นเกาะหรือนี่
รีบเข้าไปให้ใกล้เร็วเข้า เร็วเข้า

มีนักพรตผู้บำเพ็ญ นั่งขัดสมาธิภาวนา เรียงแถวรอบต้นไม้นั้น
ทั้งหนุ่ม เด็กและผู้เฒ่า มีทั้งหญิงและชาย
คละเคล้าไปด้วยเครื่องทรงอาภรณ์นานาชาติและรูปกายนานาพันธุ์

ภิกษุเฒ่ารูปหนึ่งเดินมา
“งง งง เอ้า งง งง งงละซิ”ท่านส่ายหน้า หันหลัง เดินหลังโก่งเอามือไขว้หลัง
“ตามมา ตามมา”
“ยังหรอกยังไม่มีใครตาย เฮ่อ เมื่อไรจะหายโง่ เลิกสงสัยโน่น สงสัยนี่สักที”ท่านเดินนำไปที่อาศรมเล็กๆที่ตั้งรายรอบต้นไม้ “นี่นะ ก็เหมือนที่พักตากอากาศของบรรดาผู้บำเพ็ญเพียรนั้นแหละ”
ท่านก้าวขึ้นบันได”เอ้าขึ้นมาซิวะ เจ้าโง่”เรารู้สึกฉุนพระแก่รูปนี่ เจ้าโง่บ้างล่ะ ควายทึกบ้างล่ะ“ก็ยังถือตัวถือตนอยู่นี่ เลยไปไม่ถึงไหนสะที”เอาอีกแล้วเราเจอกับผู้ที่อ่านความคิดเราออกอีกแล้ว “เอ้า นี่ท่านฝากไว้ให้”พระรูปนั้นส่งถุงผ้าให้เรา
“นั้นล่ะพระมหาแก้ว ท่านเหลือไว้แค่นี่ละ”เม็ดแก้วเท่าเมล็ดข้าวสาร สองเม็ด ใสสะท้อนแสงบรรจุอยู่ในผอบเล็กๆอีกชั้นหนึ่ง พระมหาแก้วคือเม็ดแก้วนี่เอง
“กูไม่ใช่หรอก กูแค่พระแก่ๆขี้สงสัยขี้โมโหเหมือนมึงนั้นแหละ แต่กูวิเศษกว่ามึงนิดหน่อยตรงที่กูพบทางแล้ว”ท่านนั้นจิบน้ำชา “แต่มึงยังหลงทาง”
เราพินิจพิจารณาเม็ดแก้ว “มึงก็ไปฟังเจ้าตัวเขียวนั้นมากเกินไป กูนี่แหละเหาะจากศรีโพธิไปรับอัฐฐิธาตุพระมหาแก้วมา อีกดวงหนึ่งนั้นของแม่หญิงคนนั้น มันก็ประหลาดบางครั้งธาตุทั้งสองก็รวมเป็นหนึ่งเดียว... ถ้ารู้จักใช้ พลังของมันหยุดการหมุนของโลกได้ หรือระเบิดให้โลกทั้งโลกแตกสูญไปเมื่อไหร่ก็ได้”
พระแก่ส่งถ้วยชาให้เรา เราจิบๆแล้วซดจนหมด รสชาติสุดแสนพิเศษและพิสดาร
“ไม่มีข้อแม้ใดๆ ผู้ครอบครองจะทำสิ่งใดก็ง่ายขึ้น ผู้คนมักโลภ กูรำคาญเสียจริง เมื่อไม่คิดให้ แต่คิดจะได้ ไร้บุญวาสนา แต่จริตอยากร่ำรวย ศรีโพธิครานี้วุ่นวายอยู่ ให้มึงรวมมือกับเจ้าฤาษีพิเรนนั้นคงยกแผ่นดินให้สูงขึ้นได้บ้าง ...เออที่นี่เป็นไงมั้ง ...รีสอร์ทแห่งนี่ กว่าจะเนรมิตได้ขนาดนี้
หมดไป4ชาติ เฮอตายแล้วเกิด ตายแล้วเกิด ที่พักริมทางของนักบุญเห็นไหมมันเกิดประโยชน์กับสกลจักรวาลแค่ไหน ดูสิมันยิ่งใหญ่อลังการ สงบ เย็น สุข เสียจริงๆ”พระแก่จิบชา เรายังเชยชมแก้ววิเศษ “ระวัง... ของอย่างนี้ไปอยู่ในมือสัตว์นรกมีหวังวุ่นวายไปทั้งสามโลก อีกข้อหนึ่งแก้วสารพัดนึกอย่างนี้มีเป็นล้านๆดวงกระจายอยู่ทั่วจักรวาล ผู้ได้ครอบครองจึงไม่ได้วิเศษอะไรหนักหนา...ทำไมกูต้องอธิบายเสียยืดยาวอย่างนี้วะ...แล้วมึงจะอยู่ที่นี่หรือจะรีบไปที่ไหนต่อก็เรื่องของมึง...นั้นนะบ้านของมึง ไปหาที่หลับที่นอนตามใจ..กลับไปโฆษณารีสอร์ทแห่งนี่ด้วยนะ”พระแก่ชี้ไปที่อาศรมสีขาวหลังหนึ่ง แล้วจึงเดินเข้าห้องลงกลอนดังโครม


คงจะเป็นเช่นนั้นกระมัง สั่งได้ดังใจ...ไร้สาระสิ้นดี นึกเบื่อเมื่อจะทิ้งขว้างก็ไม่ได้
มีคำถามอยู่แล้วว่านึกถึงตนเป็นอันดับแรก เมื่อได้แก้ววิเศษมาครอบครอง ก็สนองใจตนเสียจนหลงลืม ลืมในภาระหน้าที่เสียสิ้น




โดย : นวพล ลีนิน
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 26 ม.ค. ปี 2007 [ เวลา 9 : 9 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook