บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> บังเอิญ..เกิดรักเธอ(5)

เรื่อง : บังเอิญ..เกิดรักเธอ(5)

เทศกาลอาหารปีนี้ พืชผักเมืองหนาวสีสรรหลากตา จัดเรียงรายเป็นรูปร่างราวกับภาพวาดที่เบื้องหน้างาน แสงสว่างแพรวพราวตามซุ้มที่นั่ง ประดับแซมด้วยดอกไม้สดส่งกลิ่นหอมกรุ่น แสงสว่างรอบบริเวณสว่างจ้าตัดกับท้องฟ้าที่เริ่มมืดสนิท มองดูคล้ายกับดาวกระพริบ ล้อมอยู่รอบบริเวณสระว่ายน้ำ

โต๊ะอาหารยาวที่ปูด้วยผ้าขาวสะอาดตา มีชาวต่างชาติทั้งยุโรปและเอเชีย ต่างชี้ชวนกันตักอาหารหลากรส อีกด้านของสระว่ายน้ำบริกรหนุ่มสองคน กำลังนำเนื้อย่างทั้งวัวและแกะชิ้นมหึมา เสียบเหล็กแหลมปักลงที่แท่นย่างไฟ มีกุ๊กยืนคอยบริการตัดแบ่งแจกให้แขก ถัดจากเนื้อย่างกุ๊กอีกคนผัดบะหมี่เปรี้ยวหวานให้แขกที่นิยมแกล้มกับเนื้อ

“ขอแค่บะหมี่ใส่ผักรวมมิตรเยอะๆ ไม่เอาเนื้อครับคุณนิรนาม”

โมนาเหลือบตาขึ้นจากกะทะแบนที่ผัดบะหมี่

ตอบตัวเองไม่ได้สักทีทำไมบางส่วนของหัวใจเหมือนอยากเข้าใกล้เขา อยากผูกพันอยากรับรู้ความทุกข์สุขในใจ ยามที่เจ้าของสายตาเผลอ เหมือนซ่อนแววเหงาเศร้าปวดร้าวชอบกล ทั้งที่อีกครึ่งหนึ่งของหัวใจรังเกียจชายเจ้าชู้มากคู่ควงที่ตกเป็นข่าวอยู่บ่อยครั้ง

“แต่แกะที่นี่เป็นแกะเลี้ยงด้วยสมุนไพรที่ช่วยบำรุงสมองนะคะ”

“ไม่เอาดีกว่าครับ มื้อเย็นผมงดเนื้อสัตว์”

“อย่างคุณใช้สมองทำงานข้ามคืนไม่น่างดนะ ไม่ได้อ้วนจนต้องรีดไขมันทุกชนิดไม่ใช่รึคะ แล้วมื้อเย็นของคุณก็ไม่เคยเกินสามทุ่มสักวัน ”

โมนาแย้งอย่างผู้รู้ไม่ได้พาลด้วยอารมณ์ หน้านวลที่ทำงานอย่างคล่องแคล่วทำให้เกิดความเอ็นดู เขาพยักหน้าพลางคิดในใจ “เอาใจหน่อยเดี๋ยวค่อยเขี่ยทิ้งทีหลัง” แต่แม่ครัวสาวน้อยคนนั้นคงรู้ทัน

“ตัดให้4ชิ้นเล็กไร้มันเทียบแคลอลี่เท่ากับผัดหมี่ครึ่งชามพอดี เติมผักอีก1ปิ่นโตกินเข้าไปเถิด รับรองไม่ง่วงก่อนงานเสร็จแน่ๆค่ะ”

“คุณไปยืนดูผมทำงานรึ?ถึงรู้ว่าผมนั่งหลับ”

ทั้งสีหน้าและแววตาเขาเป็นประกายขบขัน ผิวหน้าอีกฝ่ายเปลี่ยนเป็นสีชมพูอ่อน บุรินทร์มองเพลินสาวน้อยคนนี้สวยพิศ แม้ไม่ใช่สวยในแบบที่เขาเคยชอบก็ตาม

แขกที่ทยอยเข้าแถวมากขึ้น เขาจึงเอ่ยลาหลังรับปิ่นโตอาหาร เมื่อหันกลับชนเข้ากับชายแปลกหน้าร่างหนาหนวดเครารุงรัง เขาพึมพำขอโทษก่อนเงยหน้าขึ้นมองโดยไม่ตั้งใจ ชาวต่างชาติคนนี้
มองอีกทีก็ละม้ายคล้ายคนไทยยิ่งนัก บุรินทร์คิดว่าถ้าเขาสวมหมวกกับแว่นสายตาก็ใช่เลยแหละ แต่ใช่อะไรนะ? หรือเขาเคยรู้จักบุคคลเช่นนั้น เมื่อหันไปมองอีกครั้ง ชายแปลกหน้าคนนั้นลับหายเข้าไปในกลุ่มผู้คนเสียแล้ว

ทางกลับที่พักไม่มืดสนิท มีแสงสลัวของโคมไฟที่เปิดทิ้งเป็นระยะห่างๆ แต่ริมน้ำจำลองทีมีต้นไทรขึ้นตามธรรมชาติจะมืดเกือบไม่เห็นทาง เพราะต้นสูงใหญ่ที่แผ่รากระย้าห้อยย้อยปกคลุมเป็นวงกว้างบดบังแสงนีออน เดินพลางคิดพลางถึงชายแปลกหน้าที่พบเมื่อครู่ บุรินทร์ไม่ได้รับรู้กับการมีคนสะกดรอยตามมาห่างๆ

แต่โมนามองเห็นหลังจากเข้าครัวหยิบอาหารมาเติม เพราะคิดเดินอ้อมสวนหย่อมดีกว่าจะเดินเบียดกับแขกในงาน อีกอย่างที่เรือนไทยยามนี้มีเพียงบุรินทร์เป็นแขกพักเพียงลำพัง ไม่น่าจะมีคนนอกเดินไปทางนั้น หนุ่มใหญ่ที่เดินตามบุรินทร์ไม่มีเค้าเป็นพนักงานแผนกไหนทั้งสิ้นจึงดูมีพิรุธมากที่สุด

“พี่วิน โมเห็นคนแปลกหน้าเดินตามคุณบุรินทร์ค่ะ”

สุวินหัวหน้ายามที่เคยกับงานคุ้มครอง “ผู้ใหญ่” ยามเป็นทหารเมื่อ3ปีก่อน เข้าใจทันทีว่าเกิดเหตุไม่ชอบมาพากลอีกแล้ว จึงติดต่อยามทุกจุดให้ปิดกั้นทางด้านหลังโรงแรม แล้ววิ่งลัดเลาะทางลับตรงไปดักหน้าทันที เมื่อโผล่ออกจากทางลัดก็เห็นชายร่างหนาเงื้อมวัตถุชิ้นหนึ่ง เดินย่องเข้าหาบุรินทร์พอดี

“คุณบุรินทร์ระวังข้างหลังครับ”

เขากระโดดเข้าล็อกคอคนร้ายที่ตัวหนาใหญ่กว่า แต่ไม่ทันการเสียแล้วมือที่ถือขวดไวน์มาจากงานกระทบเข้ากับศีรษะบุรินทร์

“โผล๊ะ”

เสียงทึบตันดังค่อยๆแต่ขวดแตกไวน์สีสวยไหลตามเนื้อตัวบุรินทร์ก่อนจะล้มแน่นิ่งไป อาหารที่ใส่ในปิ่นโตตกเรี่ยราด สุวินตรงเข้าชกท้องคนร้ายจนฝ่ายนั้นทรุด แต่ร่างที่แข็งแรงยังกัดฟันอดกลั้นทน
เจ็บจนหน้าเขียว ลุกขึ้นมาได้อีกครั้ง ต่างฝ่ายต่างวิ่งเข้าโรมรันต่อสู้วุ่นวาย เสียงยามคนอื่นๆที่วิ่งตามมาทันวิทยุเรียกรถพยาบาลทันที คนร้ายที่ชำนาญการต่อสู้ไม่แพ้กันวิ่งเข้าขัดขาสุวินล้มลง จากนั้น
วิ่งเข้าต่อยยามคนหน้าสุด ก่อนลัดเลาะพุ่มไม้วิ่งหายลับไปอีกทาง แต่ยามที่เหลือยังคงวิ่งไล่กวดตามไปอีกหลายคน

“นายครับไอ้หมีจัดการไม่สำเร็จเพราะฝ่ายนั้นมีคนเห็นมันเข้าก่อน เงินงวดสุดท้ายนี้มันขอเพิ่มอีกห้าแสนเพราะจะหนีไปกบดานสักพัก รอเรื่องเงียบเมื่อไรจะกลับมาจัดการให้เรียบร้อยครับ”

ทวีชัยเดินไปมาในห้องนอนด้วยความหงุดหงิดและกังวลหนัก หลังจากส่งคนไปเก็บโปรแกรมเมอร์คนนั้น กับไอ้สุพลลูกน้องคนทรยศ ที่ถูกคนฝ่ายนั้นซื้อตัวไปได้ เอกสารสำคัญอีกชุดจึงหลุดติดมือมันไปด้วย อีกไม่นานพวกนั้นคงพาตำรวจมาดักที่รังลับของเขาเป็นแน่ ต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อป้องกันไว้ก่อนท่าจะดีกว่า

“ไอ้กุ่ยทหารที่ปลดประจำการ ที่มาของานทำวันก่อนยังว่างงานใช่ไหมว่ะไอ้สน เอ็งรีบสั่งมันไปเก็บไอ้ทนายเฮงซวยกับไอ้นักสืบสารเลวคนนั้น ภายในสามวันนี้เลยนะ เรื่องเงินข้าให้เต็มที่บอกมัน
ไปไม่ต้องห่วง แต่งานต้องไม่มีการพลาดอีกต่อไปนะ”





โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 28 ม.ค. ปี 2007 [ เวลา 4 : 54 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook