บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> แม้ตาย..ก็ไม่คลายรักเธอ(3)

เรื่อง : แม้ตาย..ก็ไม่คลายรักเธอ(3)

ตี2มลลุกจากเตียงนอนหนาที่กว้างใหญ่พอจะนอนได้สัก4คน เหลือบตามองชายหนุ่มข้างตัวที่หลับอย่างมีความสุข รอยยิ้มบางๆที่ดวงตายากบอกความนัย ทั้งที่หน้านิ่งสงบราวหุ่นไร้ชีวิต

ที่มือขวาของโรจน์มีเข็มปักอยู่ วัตถุเหลวที่บรรจุอยู่ในถุงนั้นมองคล้ายถุงให้เลือดหรือน้ำเกลือตามโรงพยาบาล แต่สีเขียวเข้มข้นก็บอกให้คนรู้ได้ไม่ยากว่านั่นไม่ใช่น้ำเกลือหรือโลหิต

มลปลดเข็มออกจากต้นแขนของเขาลูบไปมาตรงรอยเข็ม สักครู่
รอยแดงเป็นจุดเล็กๆก็เลือนหายไป หญิงสาวหยิบวัตถุชิ้นนั้นเดิออกจากห้องนอนลงมาที่ชั้นล่าง ก่อนเปิดประตูหลังบ้านเข้าไปในสวน

ทั่วบริเวณดูมืดมิดราวปิดทับด้วยผ้าสีดำ แต่ตาของเธอยังคงมองเห็นได้ชัดเจน ศาลาเก่าๆที่เบื้องหน้าดูราวศาลาร้างไร้คนเหลียวแลมานาน ถัดจากศาลาไม่กี่ก้าวมีเรือนกระจก ยามนี้มีแสงเรืองรองที่สะท้อนออกมาจากต้นไม้ในกระถางนับร้อยเหล่านั้น มองคล้ายพืชเมืองหนาวแต่ยากที่ใครจะตอบได้มันคือต้นอะไร หญิงสาวมองไล่ไปรอบๆก่อนจุดประกายปิติที่ดวงตา

ต้นอมตาที่ติดดอกง่ายดาย แต่มักร่วงหลุดหายก่อนบานนั้น ใน
ยามนี้มีดอกหนึ่งกำลังแย้มบานกลีบขาวนวลออกมาหลังจากเคยบานครั้งล่าสุดเมื่อ 5 ปีก่อน หญิงสาวผลักบานกระจกเข้าไปที่นั่น ก่อนก้มลงที่ใต้โต๊ะหยิบโอ่งเล็กๆที่บรรจุตุ๊กตารูปเด็กทารกออกมา

เมื่อเธอวางตุ๊กตาลงบนกระถางมันค่อยๆหดหาย ราวน้ำแข็งที่โดนเปลวไฟลามเลีย ไอบางๆที่ลอยขึ้นมาพร้อมกับดอกอมตาเริ่มบานมากขึ้น มากขึ้นพร้อมกลิ่นหอมสดใสที่บอกความกระปรี้กระ-เปร่า ไม่นานตุ๊กตานับ10ตัวก็หายลับไปในกระถาง เหลือแค่ดอกอมตาสีม่วงแดงเข้มบานโตรามชามที่บรรจุก๋วยเตี๋ยวตามร้านค้าทั่วไป

“วิศรุต..น้องมาหาท่านอีกแล้ว”

เสียงพึมพำเบาๆของมลดังแว่วออกมาจากริมฝีปากเต็มอิ่มเย้ายวนตา มือเรียวบางตัดดอกไม้วางลงในครกแก้วสีเขียวมรกตเดินออกจากเรือนกระจกตรงเข้าไปในศาลา ทันทีที่เท้าของมลเหยียบลงตรงลวดลายประหลาด กลางพื้นในศาลาเสียงครืดคราดดังติดตามมา ภาพศาลาเลือนหายไป เธอยืนอยู่กลางห้องที่มีโลงแก้วสีเหลืองราวอัญมณีล้ำค่า ชายหนุ่มที่หลับใหลในโลงด้านซ้ายมือบริเวณทรวงอกมีมีดไม้ปักอยู่ มีดไม้ที่มองดูราวของเล่นเด็กแต่ปักแน่นหนาราวตอกเสาเข็ม ปักมานานแสนนาน นานจนมลเลิกนับวันเวลาที่เฝ้ารอคอย

หญิงสาวตำดอกอมตาจนแหลกลานพอกลงรอบบริเวณที่มีดไม้ปักอยู่ พร้อมกับสวดมนต์ที่หายสาบสูญนานนับพันปี สองชั่วโมงเต็มๆกับการเจียวยารักษาคนรัก มลลุกยืนอย่างอ่อนเพลียใบหน้าสวยสดของสาวรุ่นกลายเป็นคนแก่ราวอายุร้อยกว่าปี

หญิงสาวเดินโซเซไปที่โต๊ะดูดของเหลวที่เขียวเข้มที่นำติดตัวลงมาจากห้องนอน เมื่อกลับออกมานอกศาลาสาวสวยวัยต้น20กลับมาอีกครั้ง เธอเดินกลับเข้าตึกตรงไปที่ห้องนอน ล้มตัวลงนอนหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าข้างๆโรจน์ที่ยังคงหลับราวคนตาย....แม้เขายังไม่ตายแต่เพชรฆาตความตายก็เริ่มก้าวย่างเข้ามาแล้ว!!

โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 4 มี.ค. ปี 2007 [ เวลา 22 : 47 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook