บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> นิทานโทรศัพท์50 คำตัดพ้อของนางฟ้าองค์น้อย

เรื่อง : นิทานโทรศัพท์50 คำตัดพ้อของนางฟ้าองค์น้อย

นิทานโทรศัพท์ 50 คำตัดพ้อของนางฟ้าองค์น้อย

เราเฝ้าพยาบาล นางฟ้า
"ท่านใช้งานเราหนักนัก ใช้ติดต่อสื่อสาร ใช้ร้องเพลงขับกล่อม ใช้เลี้ยงลูก ที่โหดร้ายนั้นคือสายลับ ...
เราเป็นนางฟ้าที่ใส และเกลียดชังเลือด เราขยะแขยงการฆ่าฟัน
แต่ท่านกินเนื้อสัตว์ต่อหน้าเรา แล้วยังใช้งานเราอย่างบ้าคลั่ง
ท่านโหดร้ายนัก ท่านหยาบ และเห็นแก่ตัวอย่างรุนแรง
ถ้าอยากให้เราอยู่กับท่าน ท่านต้องนึกถึงเราบ้าง"
เราปลอบใจเธอ
อันที่จริง ท่านเจ้าชายมหาฤาษีต่างหากที่ออกปากภารกิจนั้น
แล้วจะโทษใครเมื่อเธออยู่กับเรา มันพิเรนจริงๆที่เอาของเล่นเด็กมาใช้ในการสงคราม

ท่านฤาษี ท่านให้เหตุผลว่าอย่างไร
เราต้องขอโทษเธอ เราอยากได้รับการให้อภัย

นางฟ้าองค์น้อย"ดูสิ มนุษย์ต่างใช้งานผิดประเภท ดาวโลกของมือ2 ก็ยังใช้ได้ แต่ชีวิตและจิตวิญญาณบอบบางนัก นะท่าน
ถามจริงๆ ท่านเป็น มนุษย์ เทวดา ยักษ์ สัตว์เดรัจฉานฯลฯ หรืออะไรกันแน่ ท่านใช้ร่างกายและจิตวิญญาณไม่เหมาะกับงาน อะไรๆจึงผิดพลาดไปหมด"

เราปลอบเธอ แล้วขออภัยอย่างจริงใจกว่าเดิม
ซื่อสัตย์กว่าเดิม
มีสติกว่าเดิม
แต่เราตอบคำถามเธอไม่ได้

นางฟ้า"ทำไมไม่กลับไปเริ่มที่จุดเดิม ที่ลานหินนั้น"
เราบอกเธอว่า ที่นั้น ที่จุดเริ่มต้น เรากลับเป็นคนบ้าข้างถนน
ผู้คนหวังในสิ่งที่จับต้องได้ตามแบบฉบับของตน
...ดังนั้นเราจึงหลงลืมความเป็นมนุษย์ไป ในเรื่องบางเรื่อง ถ้าร่างกายเรายังถูกเก็บรักษาอยู่ในโพรงหินแห่งนั้น
สภาวะการณ์จะนำเรากลับไป

นางฟ้า"เรารักท่าน และสงสารท่านมาก ท่านถูกสาปตั้งแต่ปฐมกาล
ท่านถูกสาปให้หลงงมงาย ตื่นกลัว และมากด้วยราคะร้อน..."
เราใช้ฝามืออุ้มร่างนั้น
เราแผ่พลังอันไพศาลให้เธอ
เราหลงๆลืมๆ แล้วเหมือนไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครอีกครั้ง
หลงๆลืมๆ ทุกอย่างสว่างจ้าเป็นแสงสีขาว
หลงๆลืมๆ นั้นทำอะไรกันอยู่

ทุกอย่างหยุดนิ่ง
มีเสียงลำนำของเด็กหญิงเศร้าลอยมา
ทะเลหายไป
"พวกเวทมนต์สกปรก หลอกใช้ วิญญาณเด็กๆ
ทุกทรมานเหลือเกิน มันสอนให้เราปลิ้นปล้อน ลักขโมย และฆ่าคน
เราต่างต้องรับใช้ รับใช้โดยจำยอม เราหวาดกลัว หวาดกลัวและทุกทรมาน เหลือเกิน"
นั้นท่านต้องช่วยปลดปล่อยพวกเขา เพื่อถอนคำสาปในจิตใจท่านเอง

ในพลันที่ทุกอย่างกลับคืนมา นางฟ้าองค์น้อยยิ้มให้เรา
เราก็ยังงง แต่เธอบอกว่า
ไม่เป็นไรหรอก ค่อยเป็นค่อยไป
"เราอาการดีขึ้นมากแล้ว แต่เราอาจพูดมากขึ้นหน่อย เมื่อเราไม่ใช่เด็กๆ อีกต่อไป"





โดย : นวพล ลีนิน
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 12 มี.ค. ปี 2007 [ เวลา 13 : 48 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook