บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> แม้ตาย..ก็ไม่คลายรักเธอ (7)

เรื่อง : แม้ตาย..ก็ไม่คลายรักเธอ (7)


รัศมีจันทร์นั่งเหม่อลอยราวคนไข้ป่วยหนัก หน้าตาที่เศร้าหมองกับดวงตาที่แดงช้ำบอกให้รู้ว่า สตรีผู้นี้เพิ่งผ่านความทุกข์อย่างแสนสาหัส ด้านหน้าที่เธอนั่งมีโลงศพคนผู้หนึ่ง ภายชายหนุ่มในวัย20กว่าๆที่หน้าโลงคือหนุ่มต้อมคนรักของเธอนั่นเอง

รัศมีจันทร์หวนคิดถึงเหตุการเมื่อคืนอีกหน ทันทีที่ใบหน้าของสืบพงศ์ลอยเข้ามาในห้วงความคิดนอกจากตัวจะสั่นสะท้านไปด้วยความกลัวและขยะแขยงแล้ว ความอาฆาตและผูกพยาบาทก็เริ่มแทรกตามมาด้วย

“ต้อมพี่ก็เจ็บและแค้นไอ้สารเลวคนนั้น แต่พี่จะทำอย่างไรดีถึงจะได้แก้แค้นให้เธอได้ พี่รักและอาลัยเธอมากๆ ฮือๆๆๆ”

เสียงรำพึงรำพันของรัศมีจันทร์ทำให้มลลุกจากที่นั่งด้านหลังออกมาหาหญิงสาวเอื้อมมือรั้งไหล่อีกฝ่ายเข้ามากอด รัศมีจันทร์ปล่อยโฮทันที

“นอกจากยิงต้อมตายต่อหน้าหมีแล้วมันยังบังคับให้เขียนเช็คให้มันถึง4ล้าน ครั้นหมีไม่ยอมมันก็สั่งพวกสัตว์นรกพวกนั้นผลัดกันรุมข่มขืนแล้วถ่ายวีดีโอเก็บไว้ หมีจึงจำต้องเซ็นให้ แต่หมีอยากแก้แค้นให้ต้อมกับตัวเองได้โปรดช่วยให้หมีสมหวังอีกครั้งเถิดค่ะคุณมล”

มลมองหญิงสาวใหญ่ที่สะอื้นอยู่ตรงหน้า ดวงหน้าที่ยังสวยสดจากการตบแต่งศัลยกรรมมาไม่นาน ยามนี้ความงามยังคงเห็นได้ชัดแม้จะซีดเซียวไปสักนิด สตรีผู้นี้ไม่ใช่คนเลวแม้ว่าจะเป็นคนทะเยอทะยานมากไปสักหน่อยและการต่อกรกับสืบพงศ์ไม่ใช่เรื่องเล็กและง่ายดายเลย

“คุณหมีคะ นายสืบพงศ์มีอิทธิพลมากคุณหมีปลงเสียเถิดนะคะ คิดเสียว่าชาติก่อนคุณหมีติดหนี้เขาดีกว่านะคะ”

“หมียอมตายยอมแลกทุกอย่างถ้าได้แก้แค้นมัน”

“คุณหมีคะเรื่องสำคัญตอนนี้คือต้องเอาศพของคุณต้อมให้มลก่อนน่ะคะเมื่อคืน “เขา”ออกไปดูดเลือดคนเมา2คนด้วยร่างของคุณต้อม คุณหมีทราบแล้วไม่ใช่รึคะ?”

หน้าที่แสดงอาการช็อกของรัศมีจันทร์เริ่มมีเหงื่อเม็ดเล็กๆเกาะเต็มไปหมด

“ถ้าคุณมลนำศพของต้อมไปแล้วลูกของหมีจะตายตามไหมคะ?”

เธอหมายถึงตุ๊กตาที่ซื้อมาจากร้านมลตัวนั้น

“มลจะแก้ไขให้ค่ะ คุณหมีอย่ากังวลเลยพักผ่อนให้มากๆนะคะ”

หญิงสาวประคองรัศมีจันทร์ไปที่ด้านข้างของศาลาและเรียกป้าส้มมาอยู่เป็นเพื่อน จากนั้นเธอมองตรงออกไปที่นอกศาลา ชายหนุ่มใหญ่ในวัย45คนหนึ่งเดินเข้ามาบนศาลา แค่ยกมือขึ้นโบกไปมา ทั่วศาลาก็มืดลงราวปิดสวิทช์ไฟพร้อมกันทุกดวง ตรงหน้าโลงมีเสียงคล้ายคนเปิดฝาโลงดังขึ้นแผ่วๆ ไม่นานไฟฟ้าก็สว่างขึ้นอีกครั้ง ที่บ่าซ้ายของมลมีค้างคาวเกาะอยู่ตัวหนึ่ง เสียงลุงพุตลอดออกมาจากปากค้างคาวตัวนั้น

“คุณมลครับ ผมจัดการเอาศพออกมาเรียบร้อยแล้วครับ”

ค้างคาวบินออกไปจากบ่าทันทีที่มลพยักหน้า ชายหนุ่มใหญ่ที่เข้ามาในตอนแรกหายไปไหน รัศมีจันทร์ไม่สนใจเท่ากับโลงศพของต้อมที่สัปเหร่อเข้ามาแบกออกไปเผาที่เมรุ เสียงร่ำไห้ดังทั่วศาลาก่อนเล็ดลอดไปรอบวัดในคืนเดือนมืดจวนดึกเช่นนี้เสียงโหยหวนช่างชวนขนลุกไม่น้อย คืนนั้นมลนั่งไปเป็นเพื่อนที่บ้านของรัศมีจันทร์ เมื่อถึงบ้านรัศมีจันทร์เปิดเข้าห้องนอนตรงไปที่ช่องลับใต้ตู้เสื้อผ้า หยิบโอ่งตุ๊กตาออกมาก่อนล้วงมือลงไปควักตุ๊กตาทารกออกมาวางที่โต๊ะเครื่องแป้ง

มลหยิบเทปใสสีชมพูออกมาจากกระเป๋าเสื้อ พันรอบตัวตุ๊กตาตัวนั้นระหว่างพันไปรอบๆตัวเสียงเด็กทารกก็ร้องครวญครางราวถูกไฟลวก รัศมีจันทร์ทั้งสงสารและหวาดกลัว ดวงตาของตุ๊กตาเรืองแสงอย่างดุร้ายเริ่มขยับตัวไปมาอยู่ในมือของมล แต่สุดท้ายตุ๊กตาก็หลับตาลงในที่สุด ไม่นานเสียงเล็กๆก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“แม่หมีหนูหิวจัง”

มลพยักหน้ารัศมีจันทร์รีบเข้าครัวผสมผงอมตากับหยดเลือดลงในน้ำกลั่นชามโตก่อนยกมาตั้งที่เบื้องหน้าของตุ๊กตา ก่อนถามมลด้วยความพิศวง

“คุณมลคะทำไมสีผิวลูกของหมีกลายเป็นสีด้านๆแบบหนังคางคกคะ”

“มลรีดพิษกระหายเลือดออก ทำให้เขากลายเป็นตุ๊กตาไร้เรี่ยวแรงและไร้ประสิทธิภาพชั่วคราว แต่หลังจากนี้15วันเขาจะเป็นปรกติ สิ่งที่ต้องระวังช่วงนี้คืออย่าป้อนเลือดให้เขาเกิน1หนต่อวัน แม้เขาร้องขออย่างไรก็ต้องใจแข็งนะคะเพราะพิษกระหาดเลือดต้องใช้เวลาระบายออกถึง2อาทิตย์เป็นอย่างน้อย ถ้าคุณหมีใจอ่อน จะแก้ไม่ได้อีกเลยเขาจะกระหายจนลืมตัวดูดเลือดคุณหมดทั่วตัวนะคะ”

รัศมีจันทร์คงไม่มีวันเชื่อ ถ้าวันหนึ่งในไม่ช้านี้เธอต้องตายเพราะตุ๊กตาตัวที่เธอรักมันเหมือนลูก แต่มันก็ฆ่าเธอด้วยความกระหายเลือดจากการที่เธอเผลอใจอ่อนป้อนให้มันด้วยความรักและสงสาร!!!


โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 24 มี.ค. ปี 2007 [ เวลา 22 : 50 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook