บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> พันธนาการหัวใจ

เรื่อง : พันธนาการหัวใจ

ทำไมนะพอก้าวเดินไปข้างหน้าเรากลับลังเลที่จะก้าวต่อไป มันเหมือนมีอะไรบางอย่างฉุดรั้งเราไว้กับปัญหาที่เรารู้เราเข้าใจดี รู้ว่าควรทำอย่างไร แต่ทำไมนะถึงไม่ยอมทำอย่างที่ควรจะทำเสียทีนี่เรากำลังทำอะไรอยู่นะทำไมเราต้องมาเสียเวลากับคนที่ไม่เคยเห็นคุณค่าของเราด้วย ทำไมเราถึงไม่โกรธนะทั้งๆที่น่าจะโกรธ ทำไมถึงยังคงอยากได้ยินเสียง อยากเห็นหน้าทั้งๆที่ก็รู้ว่ามันผิดมันไม่ควรมันไม่ถูกต้อง เราควรจะใช้สมองหรือหัวใจดีนะ ชีวิตคนเรามีปัญหามากมายจังดูเหมือนว่ามันต้องมีอะไรมาให้เราต่อสู้อยู่เสมอเลยแต่การต่อสู้กับใจของตัวเองนี่มันยากชะมัดเลย บางครั้งเราก็กำลังรู้สึกเหมือนถูกเย้อแย่งระหว่างฝ่ายดีกับฝ่ายชั่วร้ายในตัวของเราเอง ขณะที่กำลังทำตามจิตใจของตัวเองอยู่นั้นเรากลับมีความทุกข์ใจแฝงอยู่ เราแค่กำลังสงสัยว่าเรากำลังทำในสิ่งที่ผิดอยู่รึเปล่า การที่เราเอาตัวเองไปผูกพันกับใครคนหนึ่งที่ตอกย้ำเราอยู่เสมอว่าไม่มีวันจะรักเราได้นั้นมันถูกแล้วหรือ คนที่เห็นเราเป็นแค่ทางผ่าน คนที่บอกว่าไม่คิดจะผูกมัดตนเองไว้กับใครคนไหน และสิ่งสำคัญที่สุดก็คือเราไม่แน่ใจว่าเรากำลังรู้สึกเช่นไร รักหรือ หลงกันแน่ก็รู้ทั้งรู้นะว่าเขาเป็นคนที่เข้ากับเราไม่ได้เลยเขามีโลกของเขาในขณะที่เราเองก็มีโลกของเราและโลกของเราทั้งสองก็ไม่มีวันมาบรรจบกันได้หรอกก็แค่บางเวลาที่โลกสองใบมันซ้อนทับกันทำให้เราได้พบเจอกันพบแต่ไม่อาจสัมผัสได้ เราคงต้องเลือกแล้วละว่าควรจะจากไปเสียทีหรือจะยังคงปล่อยให้เป็นอยู่อย่างนี้ต่อไป สมองสั่งการให้เดินจากไปเสียทีแต่ทำไมส่วนลึกๆภายในจิตใจถึงได้ไม่อยากจากไปเช่นนี้หนา เราควรจะทำเช่นไรดี? กับความรักที่ต้องอยู่ในมุมมืดบอกใครไม่ได้ มันทรมานสิ้นดีแต่เราคงโทษใครไม่ได้นอกจากตัวเราเองเราผิดเองที่เป็นเช่นนี้ เราควรจะเข้มแข็งใช่หรือไม่ โอละหนาเหตุใดหัวใจเจ้าจึงอ่อนแอเช่นนี้หนอ เมื่อไรนะเราจึงจะหลุดพ้นจากพันธนาการที่เราเป็นผู้สร้างขึ้นมาเสียที โอ้..แต่เราจะหลุดพ้นได้อย่างไรในเมื่อเราเป็นผู้ที่มัดมันอย่างแน่นหนาด้วยสองมือของเราเอง....
คนอีกฝั่ง....

โดย : variance
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 26 มี.ค. ปี 2007 [ เวลา 13 : 48 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook