บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> ยากูซ่าหน้าใสป่วนหัวใจยัยสุดห้าว(ตอน1)

เรื่อง : ยากูซ่าหน้าใสป่วนหัวใจยัยสุดห้าว(ตอน1)

บทที่ 1 แนะนำตัว

“ ลำแสงพิฆาต ย๊ากก !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ” วันเสาร์เวลา 8.00 โมงเช้าเสียงนาฬิกาปลุกอุลตร้าแมนที่ตั้งอยู่หัวเตียงปล่อยลำแสงพิฆาตแสดงเวลาให้คนที่นอนอืดอยู่บนเตียงรู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาที่สมควรลากสังขารตัวเองจากที่นอนไปทำอย่างอื่นได้แล้ว

ส่งผลให้หญิงสาวที่นอนอืดอยู่บนที่นอนเอื้อมมือไปปิดนาฬิกาปลุกอุลตร้าแมนที่อยู่บนหัวเตียงพร้อมกับพลิกตัวไปทางซ้ายทีทางขวาทีแล้วบิดขี้เกลียจอย่างง่วงนอนเต็มที เพราะเมื่อคืนเจ้าตัวกว่าจะได้นอนก็ปาไป ตี 2 เกือบตี 3 แล้วเพราะเธอมัวแต่นั่งทำรายงานอันยากแสนยากของเธอที่ ณ บัดนี้มันได้กองอยู่บนเตียงของเธอพร้อมกับโน้ตบุ๊กตัวจิ๋วที่เธอใช้ทำรายงานเมื่อคืน หญิงสาวค่อยๆลุกจากเตียงแล้วเดินไปที่ห้องน้ำภายในห้องของตัวเองที่ถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงามด้วยกระเบื้องลายจุดสีฟ้าที่ดูดีมีราคา กระจกเงาใสสะอาดบานใหญ่ที่ติดอยู่ภายในห้องน้ำส่องให้เห็นภาพของหญิงสาวในสภาพเพิ่งตื่นนอนที่ขณะนี้ผมของสีน้ำตาลอ่อนที่เงาสวยแลดูมีน้ำหนักถูกหวีจนเรียบสวยหญิงสาวเอื้อมมือหยิบแปรงสีฟันมาไว้ในมือแล้วบีบยาสีฟันใส่แปรงแล้วเริ่มแปรงไม่นานนักหญิงสาวก็เสร็จจากการแปรงฟันและล้างหน้าจากนั้นหญิงสาวก็ค่อยๆอาบน้ำในเวลาไม่นานเช่นเดียวกันเธอก็ค่อยๆเดินออกจากตู้กระจกใสสะอาดที่บัดนี้เต็มไปด้วยไอน้ำของความร้อนจากน้ำที่เธอได้เปิดอาบไปเมื่อครู่นี้เพราะว่าช่วงนี้เป็นหน้าหนาวซึ่งอากาศหนาวจัดเธอจึงเลือกที่จะอาบน้ำอุ่นแทนน้ำเย็นเมื่อเธออาบน้ำเสร็จเธอก็เดินไปหน้าตู้เสื้อผ้าซึ่งตู้เสื้อผ้าก็อยู่ในห้องน้ำเช่นเดียวกันแสดงถึงความใหญ่โตของห้องนอนและห้องน้ำในบ้านของเธออย่างเห็นได้ชัดเมื่อเธอเปิดตู้เสื้อผ้าออกในตู้เสื้อผ้ามีแต่เสื้อผ้าแบรนด์แนมที่ดูดีมีราคาแต่ว่าไม่ได้หวานแหววมากนักชั้นล่างมีรองเท้าผ้าใบสำหรับใส่ไปเที่ยวยี่ห้อคอนเวิร์ดออสตาร์ สีฟ้า 1 คู่ และสีดำ 1 คู่ซึ่งเก็บอยู่ในกล่องใส่รองเท้าที่ทำด้วยพลาสติกใสสะอาดสามารถมองเห็นได้โดยที่ไม่ต้องเปิดกล่องดูให้เสียเวลาข้างๆมีรองเท้าใส่ภายในบ้านที่หัวเป็นรูปโดราเอม่อนสีฟ้าที่ยังไม่ได้เกะออกมาใช้เนื่องจากรองเท้าที่เธอใส่อยู่นั้นไม่ได้สกปรกหรือชำรุด ซึ่งคู่ที่เธอใส่อยู่นั้นเป็นรูปคิตตี้สีชมพูหวานแหวว ซึ่งขัดกับบุคลิกของผู้สวมใส่เป็นอย่างมาก เธอเลือกใส่กางเกงขาสั้นสีขาวกับเสื้อยืดตัวไม่ใหญ่มากเสื้อสีฟ้าลายโดราเอม่อนเมื่อเธอใส่เสื้อผ้าเสร็จเธอก็เดินไปห้องข้างๆของเธอซึ่งมีป้ายหน้าห้องติดไว้ว่า “เรย์” ซึ่งเป็นห้องของพี่ชายคนกลางของเธอนั่นเอง แต่เธอไม่ได้ไปมือเปล่า เธอเดินเข้าไปในห้องของพี่ชายคนกลางพร้อมกับนาฬิกาปลุกอุลตร้าแมนที่ส่งเสียงปลุกเธอทุกเช้า

“ ลำแสงพิฆาต ย๊ากก !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ” เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอีกครั้งหนึ่งพร้อมกับน้ำหนักตัวที่กระโดดลงบนตัวพี่ชายของเธอที่นอนคลุมโปงอยู่บนเตียง

“ โอ้ย !!!!!!!!!!!!!!!! ” เสียงโวยวายของพี่ชายแสนขี้เกลียจ เมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักตัวของน้องสาวที่ทับอยู่บนตัวของตัวเอง” เมื่อร่างของ

“ พี่เรย์ตื่นได้แล้ว!!!!!!!!! ” เมื่อรู้ว่าพี่ชายรู้สึกตัวแล้วจึงตะโกนบอกให้พี่ชายตัวเองลุกจากที่นอน

“ 5 นาที นะฟา ” เสียงของพี่เรย์ดังขึ้นมาจากที่นอนพร้อมกับพลิกตัวไปอีกด้านของเตียงเพื่อหลบแสงอาทิตย์จากหน้าต่างที่ฉันจัดแจงเปิดเพื่อให้มีแสงสว่างในห้อง

“ ไม่ได้ ” ฉันตอบเสียงแข็ง

“ งั้น 6 ละกัน ” พี่เรย์ยังคงต่อรอง

“ นับ 1 – 10 ถ้าไม่ลุก พี่เรียวมาแน่ ” เมื่อปลุกธรรมดาไม่ได้ก็ต้องใช้ไม้ตายล่ะทีนี้

“ พรึบ ” เสียงสะบัดผ้าห่มออกจากตัวของพี่เรย์ที่ดังขึ้นอย่างแข็งขัน

“ เฮ้ย !!! ตื่นแล้วไม่ต้องเรียกพี่เรียวนะขอร้องงงง ” พี่เรย์คุกเข่าอ้อนวอนเสียงหลง เหอะเหอะ เห็นมั้ย วิธีนี้ใช้ได้ผลทุกที

“ โอเค ๆ ไม่เรียก แต่พี่เรย์ต้องอาบน้ำ แล้วลงไปกินข้าวข้างล่าง อย่างเร็วนะ เข้าใจมั้ย ไม่งั้นพี่เรียวจะเป็นคนมาตามแทน ” ฉันพูดแล้วหันหน้าหนีเพราะตอนนี้พี่เรย์หน้าเหวอมากเลยยิ่งดูก็ยิ่งขำ ก๊ากกกกกกกกกก ๆๆๆ ^o^ มีความสุข

“ เออ พี่เรย์ แล้วรีบๆอาบล่ะเพราะวันนี้พี่เรียวจะชวนไป เกมส์เซ็นเตอร์ จะไปมั้ย ” ฉันหันไปถามพี่ชายที่ตอนนี้กำลังค้นตู้เสื้อผ้าอย่างสดใส ที่จะได้ไปข้างนอกบ้าน ( ถึงพี่เรียวไม่ชวนมันก็ออกอยู่ดี )

“ เออ ไปแกไปรอข้างล่างได้แล้วฉันจะไดพี่จะได้อาบน้ำซักที ” เมื่อได้เสื้อผ้าที่มันคิดว่าหล่อแล้วมันจึงออกจากตู้เสื้อผ้าแล้วไล่ฉันออกนอกห้องของมัน

“ เออๆ รีบๆลงไปนะ ไปล่ะ ” ฉันพูดเสร็จก็เดินออกจากห้องแล้วเดินไปที่ห้องของตัวเองซึ่งอยู่ติดกับห้องของพี่เรย์

พอมาถึงตรงนี้ทุกคนก็คงจะสงสัยกันใช่มั้ย ว่าฉันเป็นใครพูดพล่ามอยู่ได้ พระเอกยังไม่ได้ออกโรงเลย โอเค ฉันชื่อ มินามิ คาเฮเดะ หรือฟา อายุ 16 ปี ม. 4 โรงเรียน นานาชาติมินามิ

พี่ชายคนโตชื่อ มินามิ โชทาโร่ หรือ เรียว อายุ 18 ปี ม. 6 โรงเรียน นานาชาติมินามิ

พี่ชายคนกลางชื่อ มินามิ คาซึยะ หรือ เรย์ อายุ 17 ปี ม. 5 โรงเรียน นานาชาติมินามิ

เดี๋ยวขออธิบายอะไรหน่อยนะ ที่ชื่อโรงเรียนเป็นชื่อเดียวกับนามสกุลของฉันเพราะว่า โรงเรียนนี้เป็นของคุณพ่อคุณแม่ของฉันเอง เป็นโรงเรียนนานาชาติ ที่มีชื่อเสียงมากแห่งหนึ่งเลยนะ โรงเรียนนี้ก็เปิดมาราวๆ 130 ปีเห็นจะได้ มันเป็นมรดกของคุณปู่คุณย่าคุณตาคุณยายน่ะ ที่โรงเรียนน่ะจะแบ่งเป็น 2 ฝั่ง ก็ทางซ้ายมือจะเป็นหญิงล้วน ส่วนฝั่งขวาจะเป็นผู้ชายล้วน แบ่งกันเลยนะไม่ได้ติดกัน มีทางเดินเป็นตัวกั้นแต่มันก็ใกล้ๆกันนั่นแหละ

ส่วนพี่เรียวกับพี่เรย์น่ะเพลย์บอยมากในโรงเรียนและนอกโรงเรียน แต่ก็เป็นพี่ชายที่ดีนะ เรื่องหวงน้องสาวน่ะไม่ต้องห่วงเลยเป็นกันทั้งพี่เรียวและพี่เรย์ รักฉันมากๆด้วย ไม่ยอมให้ใครมารังแกน้องเลย แต่ว่าตัวเองกับเป็นคนรังแกน้องซะเอง แต่ใช่ว่าพี่เรียวและพี่เรย์จะเรียบร้อยนะ 2 คนนั้นถึงน่ะเป็นถึงยากูซ่าคุมโรงเรียนว่าง่ายๆว่าเป็นผู้มีอธิพล แต่ใช่ว่าจะไม่มีศัตรูนะ เพราะมีอยู่สองคนที่เป็นโรงเรียนพี่น้องกัน

คนแรกชื่อ คิไดจิ ฮิโรมิ ( เกยสึ ) อายุ 16 ปี อยู่ชั้นม.4 โรงเรียนซากุระ

อีกคนชื่อ ไจกะ ชุนสึนะ ( ชุน ) อายุ 16 ปี อยู่ชั้นม.4 โรงเรียนซากุโระ

สองคนนี้เป็นศัตรูที่น่ากลัวอยู่เหมือนกัน แต่พอเมื่อทะเลาะกันเองเมื่อไหร่นะ คนแถบนั้นกระเจิงหนีหายกันหมดเลย เป็นเพราะว่าสองคนนี้ชอบเรื่องทะเลาะวิวาทและเก่งในเรื่องนี้ด้วยเพราะทำมาเป็นประจำและเรื่องทะเราะวิวาทหน่ะรุนแรงมากทีเดียวพอเวลาโกรธละก็เล่นแบบจะให้ตายกันไปข้างนึงเลย แต่สองคนนี้ก็ไม่ค่อยจะทะเลาะกันแบบนั้นหลอกนะนานๆทีจะมีครั้งเพราะบางเรื่องความคิดเห็นไม่ตรงกัน เป็นอันว่าสองคนนี้ร้ายกาจมากและคนธรรมดาไม่ค่อยมีใครอยากจะเจอนักหรอก ขนาดมีเรื่องสำคัญที่จะต้องไปหายังไม่อยากจะเจอเลย จะมีก็มีแต่พวกนักเลงที่ไปชกต่อยกับคนอื่นและก็แพ้มา ก็จะมาหาและขอเข้าพวกเพื่อจะให้แก้แค้นหรือเอาคืนให้ สองคนนี้มีพวกเยอะมากแต่สำหรับพระเอกของเรื่องนี้ละก็จิ๊บจ๊อยมากเลยทีเดียว ที่ไม่ได้อยู่โรงเรียนเดียวกันเพราะโรงเรียนซากุระและโรงเรียนซากุโระเป็นโรงเรียนพี่โรงเรียนน้องกัน ตอนนี้เรายังไม่ต้องไปสน 2 คนนั้นมากเพราะตอนนี้เหลืออีก 1 อาทิตย์ถึงจะเปิดเทอม เราก็เลยไม่ต้องต่อกรกับ 2 คนนั้นซักพัก

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *


โดย : มาม่า
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 28 มี.ค. ปี 2007 [ เวลา 14 : 37 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook