บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> แม้ตาย..ก็ไม่คลายรักเธอ(8)

เรื่อง : แม้ตาย..ก็ไม่คลายรักเธอ(8)

ทิพย์อนงค์ไม่เคยเชื่อว่าตัวเองจะเก็งพลาดได้ขนาดนี้ การจากโรจน์
หนุ่มโง่ที่หลงรักเธอ มาสู่อ้อมแขนคนรักเก่าที่บังเอิญ”ส้มหล่น”ได้มรดกจากลุง แต่แค่ปีที่สองลูกชายลุงที่หายสาบสูญไปนานนับสิบปี ก็กลับมาพร้อมหลักฐานเป็นเจ้าของพินัยกรรมที่ถูกต้องตามกฎหมาย เธอและมานิตต้องกระเด็นจากคฤหาสน์หลังงามหรูแถวสุขุมวิทมาเช่าอพาตเม็นต์นอกเมืองอยู่

หญิงสาวรวบรวมเงินก้อนสุดท้ายที่เธอและมานิตได้มาจากการเปิดบ่อนก่อนส่งคฤหาสน์หลังนั้นคืนมนูญผู้เป็นลูกชายลุงมาปั่นหุ้นนอกเบอร์8801ซึ่งเธอเก็งว่าจะนำลาภก้อนมหาศาลมาสู่เธอได้ในไม่ช้า แต่เกิดผิดคาดเกิดแผ่นดินไหว หุ้นตัวงามล้มไม่เป็นท่า ทำให้ทั้งคู่ต้องหมดตัวเป็นหนี้สินทันที ทิพย์อนงค์หลอกให้มานิตไปขอความช่วยเหลือจากมนูญผู้มีศักดิ์เป็นพี่อีกครั้งก่อนขายข้าวของในอพาตเม็ตน์แล้วหลบหนีไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด ทิ้งมานิตให้รับมือกับเจ้าหนี้ทั้งหมด

สามปีที่เธอย้ายกลับมาอยู่กับพ่อเลี้ยงและแม่ พิศมรลูกสาวของพ่อเลี้ยงมักหาเรื่องด่ากระทบเปรียบเปรยเธอเป็นกาฝากมาเกาะกิน คืนหนึ่งเมื่อพ่อเลี้ยงและแม่ไปงานคนแต่งงานคนในหมู่บ้านกับลูกสาวของพ่อเลี้ยงทิพย์อนงค์แกล้งนอนป่วย พอทุกคนออกจากบ้านทิพย์อนงค์จึงเข้าไปกวาดข้าวของที่มีค่าในห้องนอนของพ่อเลี้ยงและแม่ตลอดจนเลยไปแก้แค้นที่ห้องของลูกสาวพ่อเลี้ยงด้วย จากนั้นหยิบเสื้อผ้าสวยงามของพิศมรลูกเลี้ยงของแม่ติดมือมาขึ้นรถเก๋งป้ายแดงที่พ่อเลี้ยงเพิ่งถอยจากร้านโชว์รูมมาได้เพียงสามวันบ่ายหน้าเข้ากรุงเทพฯอีกครั้ง

ขณะที่เลี้ยวรถผ่านคันนาออกสู่ถนนใหญ่ได้พบสตรีผู้หนึ่ง ทิพย์อนงค์รู้จักเธอดี เพราะต้อมน้องชายเคยพามาหาตอนเธอยังอยู่ที่คฤหาสน์หลังงาม หญิงจากจึงไขกระจกหน้าต่างรถชะโงกออกไปทักทาย

“คุณหมีคะ นงค์เข้ากรุงเทพฯพอดีคิดจะไปพักกับคุณสักระยะได้ไหมคะ จะให้นงค์ทำงานเสริฟที่ผับก็ได้นะคะ นงค์คิดถึงน้องจังอยากไปอยู่ในสถานที่น้องเคยอยู่มาก่อน แต่รับรองนงค์ไม่ทำให้คุณหมียุ่งยากแน่นอนค่ะ”

“หมีเต็มใจค่ะคุณนงค์ จะอยู่ตลอดไปก็ได้นะคะหมีอยู่คนเดียว
เหงามากๆค่ะ แต่ว่าหมีคิดจะแวะไปเยี่ยมคุณแม่ของต้อมและจะฝากตังค์ให้ท่านนิดหน่อยก่อนนะคะคุณนงค์”

“แม่ไปงานแต่งงานคืนนี้ไม่กลับจะนอนที่บ้านลุงในเมืองค่ะ
คุณหมี ไว้วันหลังก็ได้นะคะ”

ทิพย์อนงค์หาเหตุผลมาหลอกล่อจนรัศมีจันทร์คล้อยตาม
จึงหันรถกลับ ขับกลับบ้านในกรุงเทพฯโดยมีรถของทิพย์อนงค์ขับตามหลังมา เมื่อถึงบ้านรัศมีจันทร์นำกุญแจพร้อมสั่งแม่บ้านของคอนโดฯลงไปที่ชั้น8 ห้อง821ให้เก็บกวาดอีกหน ทิพย์อนงค์เคยมาพักสองสามครั้ง ห้องชุดห้องนั้นรัศมีจันทร์ซื้อไว้ให้ญาติๆมาพักจึงมีข้าวของเครื่องใช้อยู่ครบครัน

“ดึกแล้วคุณหมีกลับขึ้นไปอาบน้ำนอนก่อนเถิดค่ะ เดี๋ยวนงค์
ก็จะอาบน้ำนอนเหมือนกันเพราะรู้สึกเพลียๆคล้ายจะเป็นไข้ ไว้พรุ่งนี้นงค์ค่อยตื่นมาจัดตู้เสื้อผ้าดีกว่าค่ะ”

หญิงสาวหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าเข้าห้องมาขณะที่แม่บ้านสวนทาง
ออกไป รัศมีจันทร์อาสาช่วยจัดกระเป๋าและต้มน้ำชงกาแฟ แต่ทิพย์อนงค์ไม่ต้องการให้เธอพบเห็นข้าวของที่ขโมยมาจากบ้านพ่อเลี้ยง จึงหาทางอ้างเพื่อขับไล่รัศมีจันทร์ให้ต้องรีบกลับห้อง

หลังอาบน้ำรัศมีจันทร์นำรูปภาพของต้อมออกมาดู พร้อม
กับเปิดบรั่นดีดื่มไปด้วย ความเหงาบวกความเศร้าที่ต้องสูญเสียคนรัก ทำให้เมามายเร็วยิ่งขึ้น เสียงร่ำไห้ที่เริ่มดังมากขึ้น ทำให้เกิดความเคลื่อนไหวที่ใต้ตู้เสื้อผ้าใบโต ตู้เลื่อนห่างออกจากช่องลับอย่างช้าๆราวมือคนเคลื่อนผลัก เสียงเล็กๆลอยตามอากาศมากระทบหู รัศมีจันทร์หันไปมอง สักครู่ก็ลุกเดินไปหยิบกุญแจมาไข อุ้มโอ่งออกมาล้วงตุ๊กตาเด็กทารกหน้าตายู้ยี้ออกมาว่างข้างตัว

“ลูกเอ๋ยแม่คิดถึงพ่อเหลือเกิน ไอ้สัตว์ตัวนั้นมันยิงพ่อต่อหน้าแม่
มันต้องการทรมานใจแม่ให้ถึงที่สุด แม่เกลียดมัน อยากฆ่ามัน ฆ่ามันๆๆๆๆ”

เสียงตะโกนโวยวายของรัศมีจันทร์ลอดประตูบานหนาทึบออกมาขณะที่ทิพย์อนงค์เดินขึ้นมาขอผ้าอนามัยใช้ เพราะเกิดมีรอบเดือนพอดี เมื่อประตูเปิด กลิ่นคาวเลือดจากตัวของทิพย์อนงค์เรียกอาการคลุ้มคลั่งให้แก่ตุ๊กตาตัวนั้นอีกครั้ง มันลืมตาออกมามองหญิงสาวคนนั้น

เพราะความเมารัศมีจันทร์จึงเผลอเล่าเรื่องที่มาของตุ๊กตาตัวนั้นทิพย์อนงค์ก้มหน้าหลบตาทำทีฟังอย่างไร้ความสนใจทั้งที่ในใจตื่นระทึกด้วยความโลภ รัศมีจันทร์เกิดอยากคาดคั้นให้ทิพย์อนงค์เชื่อให้ได้ จึงลุกขึ้นเดินไปที่ครัวเปิดตู้ผสมผงอมตากับน้ำกลั่นก่อนหยิบมีดที่ทำจากแท่งแก้วออกมากรีดข้อมือ ตลอดเวลาทิพย์อนงค์แกล้งแสดงบทบาทตกใจ ทั้งที่ในใจจับจ้องจดจำทุกวิถีการกระทำของสตรีตรงหน้าไว้หมด

ชามโตที่ตั้งตรงหน้าตุ๊กตาตัวน้อยแค่กระพริบตาสองครั้ง
ของเหลวทั้งหมดก็หายลับไปราวตั้งอยู่บนเตาไฟก็ไม่ปาน ทิพย์อนงค์ขนลุกซู่เริ่มกลัวแต่ความโลภยังมีมากกว่า สายตาเธอมองไปรอบห้องขณะที่รัศมีจันทร์เดินไปเข้าห้องน้ำ เมื่อเหลือบมามองตุ๊กตาตัวนั้นอีกครั้ง เธอต้องยกมือขึ้นขยี้ตาตัวเองอีกหน ตาของตุ๊กตาเด็กเปลี่ยนไปราวคนหนุ่มกำลังเกิดอารมณ์ของความใคร่ ยิ่งมองนานเธอยิ่งรู้สึกเกิดอาการรัญจวนใจจนสุดระงับ

ทิพย์อนงค์ลุกขึ้นยืนก่อนหันไปตะโกนบอกรัศมีจันทร์ที่อยู่
ในห้องน้ำ

“คุณหมี นงค์กลับห้องก่อนนะคะ”

ขณะเปิดประตูออกไปทิพย์อนงค์เกิดอาการปั่นป่วนทั่ว
ตัวจนกายสั่นระริก ถ้ามีชายหนุ่มสักคนยืนที่เบื้องหน้าเธอคงกระโดดเข้ากอดจูบลูบคลำอย่างหมดความอายทันที!!!


โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 29 มี.ค. ปี 2007 [ เวลา 22 : 37 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook