บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> แม้ตาย..ก็ไม่คลายรักเธอ (9)

เรื่อง : แม้ตาย..ก็ไม่คลายรักเธอ (9)

ในฝันรัศมีจันทร์มองเห็นเงาจางๆลอยออกมาจากโอ่งตุ๊กตาที่ช่อง
ลับ เมื่อเงานั้นวนมาที่เบื้องหน้ากลับกลายเป็นต้อมคนรัก หนุ่มรูปงามตรงเข้ามากอดจูบลูบคลำเธอ อารมณ์ของรัศมีจันทร์เริ่มคล้อยตาม แต่แล้วเมื่อความใคร่เข้ามาครอบงำเต็มที่ ต้อมกลับทรุดลงกับพื้นห้องมือกุมท้องร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด รัศมีจันทร์ลุกจากเตียงตรงเข้าประคองเขา

“ผมหิว พี่หมีช่วยผมด้วย”

รัศมีจันทร์สะดุ้งตื่นทันทีทั้งที่กำลังอยู่ในอารมณ์อาลัยอาวรณ์กับคนรัก ใครมารบกวนเธอแต่เช้าอีกแล้วนะ ความรีบร้อนทำให้เธอลุกอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันคิด

“โอ๊ยยยยยเจ็บ ไอ้บ้าคนไหนเอามีดมาทิ้งตรงนี้นะ”

แต่เมื่อก้มหน้าลงมองพื้น หน้าซีดเซียวเปลี่ยนเป็นตระหนกตกใจมากยิ่งขึ้น ปากของตุ๊กตาทารกยามนี้เปอะเปื้อนไปด้วยเลือดจากเท้าของเธอเสียงเคาะประตูบอกความรีบร้อน ทำให้รัศมีจันทร์ต้องเร่งเท้าเดินเขย่งไปเปิด

“คุณหมีคะ เมื่อกี้ยามบอกว่าพบเห็นคนแปลกหน้าเดินหาย
เข้าไปในห้องของคุณ มีอะไรหายไหมคะ”

รัศมีจันทร์ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจแต่ไม่ทันเอ่ยปากก็ได้
ยินเสียงดังมาจากข้างล่างติดต่อกันมาว่ายามจับคนร้ายได้แล้ว เธอจึงหันหลังกลับเข้าห้องโดยไม่สอบถามต่อ เมื่อล็อกประตูแล้วหันกลับเข้าห้องนอนคิดจะนำตุ๊กตาตัวนั้นไปทำความสะอาด ก็ต้องพบกับความตกใจอีกหน มันหายไป แล้ว หายไปไหนนะ? รัศมีจันทร์รื้อทั่วห้องอย่างลืมตัว บาดแผลจากเท้าที่ติดเลือดเลอะเปอะเปื้อนทั่วห้องที่เธอย่ำไปมา

รัศมีจันทร์ลืมความเจ็บปวดที่เท้า แต่กลับมีอาการแปลก
ประหลาดเกิดขึ้นที่ท้องน้อยต่อเนื่องมาถึงทรวงอก เธอสลัดชุดนอนออกอย่างร้อนกระหาย ยื่นมือขาวบางลูบไล้ไปทั่วอกอวบก่อนบีบเบาๆ ตาเริ่มหลับลงด้วยความรัญจวน เสียงกรี๊ดเบาๆดังจากปากอิ่มเมื่อเธอสัมผัสถึงปากของใครคนหนึ่งขบลงที่เนินเนื้อหน้าขา ก่อนมีสิ่งแปลกปลอมสอดเข้าร่างกาย

หญิงสาวตกอยู่ในทะเลกามที่หลงใหลนับครั้งไม่ถ้วนจน
มืดค่ำลงจึงหลับไปด้วยความเพลีย เมื่อตื่นมาอีกครั้งนาฬิกาเลื่อนไปที่เวลา23.00น.แล้ว เธอเดินอย่างโผเผไปที่โทรศัพท์เสียงจากปลายทางบอกให้รู้ว่า “เด็กกิ๊กคนใหม่”มาทำงานแล้ว

“พี่หมีไม่สบายก็พักเถิดครับ ผมจะจัดการเอง อ้อมีผู้หญิงมา
ใหม่คนนะเห็นพี่บัติบอกว่าเป็นพี่สาวของพี่ต้อมเขาอยากจะทำงานที่ห้อง“มั่ว”ให้ได้ พี่จะว่าไงครับ”

หลังผับจะมีห้อง “พิเศษ”ซึ่งเรียกกันว่า “ห้องมั่ว”เป็นที่ชุมนุม
สำหรับคนในไฮโซที่นิยมทำอะไรแปลกจากคนปรกติ ไม่ว่าจะเป็นการร่วมเซ็กส์หมู่แบบซาดิส หรือการทดลองยาขนานประหลาดจากทุกมุมโลกให้กับนักธุรกิจที่มีอาการ “ล่มปากอ่าว” ที่ห้องนั้นไม่เคยมีคนนอกรู้และสาวสวยในห้องนั้นก็ไม่ใช่แค่นางงามธรรมดา ต้องมีความช่ำชองกับเรื่องเพศทุกแบบทุกรส และต้องมีร่างกายสะอาดมีใบรับรองจากแพทย์ด้วย

แต่ที่แปลกยิ่งขึ้นก็ตรงที่ทิพย์อนงค์รู้จักห้องนั้นได้อย่างไรนะ
ห้องนี้เพิ่งมีไม่นานและมีหลังการตายของต้อมไม่กี่เดือนเสียด้วย รัศมีจันทร์จึงสั่งป๊อกเด็กคู่ขาคนใหม่ให้ตามสมบัติซึ่งเป็นผู้จัดการทั่วไปมาคุยโทรศัพท์อย่างรีบด่วน

“ผมก็ไม่ทราบครับคุณหมี คุณนงค์มาถึงก็เอาหนังสือลายเซ็น
ของคุณบอกว่าอนุญาตให้ทำที่นั่น ผมก็ยังแปลกใจทำไมผมไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนเรียกสายมาที่ห้องแต่คุณหมีก็ไม่ได้ตอบนี่ครับ”

ขณะนั้นรัศมีจันทร์เริ่มเกิดอาการร้อนวูบวาบทั่วตัวอีกแล้ว
อาการหายใจเริ่มหอบติดขัดเธอจึงรีบตัดบทให้สมบัติดูผลงานของทิพย์อนงค์สักอาทิตย์หนึ่งก่อนจะพิจารณาว่าจ้างแล้ววางหูลง

ความปรารถนาทางโลกีย์เริ่มพลุ่งพล่านร้อนรนทั่วสายเลือด
รัศมีจันทร์ถูเนื้อตัวแรงๆก่อนกรีดเล็บลากยาวไปตามลำตัวอย่างไม่กลัวเจ็บสายตาเหม่อลอยราวคนขาดสติ เธอครางอย่างสุดกลั้นเสียงดังยาวนานเมื่อต้นขาทั้งสองข้างมีรอยฟันขบจากใครบางคนเป็นจ้ำๆเต็มไปหมด

ตีสี่วันถัดมารัศมีจันทร์ตื่นมาด้วยความอ่อนเพลียจนต้อง
คลานลงจากเตียงเข้าไปแช่น้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำ เมื่อกลับออกมาอีกครั้ง มีเด็กหนุ่มแปลกหน้าคนหนึ่งนั่งรอที่โต๊ะกินข้าว ชามของเหลวที่เขายื่นมาให้เธอรัศมีจันทร์ตักอย่างกระหาย ถ้ามีคนนอกเหลือบมามองวัตถุในชามคงเกิดอาเจียนอาเจียนทันที ของเหลวที่คล้ายน้ำเหลืองของซากศพ เธอตักกินอย่างหน้าตาเฉย ส่วนเด็กหนุ่มคนนั้นเขาไม่ได้กินเหมือนเธอ อาหารของเขาอยู่ที่เท้าของเธอ

ถูกแล้วเขาดูดเลือดจากเท้าของเธอ เขามีตัวตนเกิดขึ้นอีกครั้งด้วยคำอนุญาตของรัศมีจันทร์ยามเมามายขาดสติในคืนนั้น

“แม่หมี หนูอยากเป็นผู้ใหญ่แม่ช่วยหนูได้ไหมจ๊ะ”

“ได้สิลูกรัก ถ้าลูกจะมอบความสุขให้แม่ชั่วชีวิตเลยนะ”

รัศมีจันทร์มองไม่เห็นตุ๊กตาตัวน้อยในคืนนั้นสิ่งที่เธอมองเห็น
ในมโนภาพคือต้อมคนรักต่างหาก ตุ๊กตาผีร้ายมันโกง มันต้องการเข้าใกล้นายคนใหม่อย่างทิพย์อนงค์ เวลาความสุขของรัศมีจันทร์เหลือเพียงคืนนี้คืนเดียวมันต้องรีบจัดการก่อนแสงตะวันจะฉายหน้ามาอีกครา

ทิพย์อนงค์เปิดประตูหน้าห้องตอนตีห้าด้วยความงัวเงีย
รัศมีจันทร์ยื่นหนังสือฉบับหนึ่งให้พร้อมกับบอกว่าพรุ่งนี้ทนายจะมาหาเธอให้มอบหนังสือนี้ให้ทนาย แล้วเขาจะให้เซ็นเอกสารบางอย่างเพื่อแสดงการมอบฉันทะจากรัศมีจันทร์ ส่วนตัวเธอจะไปบวชเงียบๆสักปีทิพย์อนงค์พยักหน้าด้วยความงุนงง แต่ก็ยื่นมือไปรับหนังสือฉบับนั้นด้วยความเต็มใจที่สุด

รสพิสวาทคืนนี้ซึ่งเป็นคืนสุดท้ายของรัศมีจันทร์ความสุข
ที่เด็กหนุ่มเฝ้าเคล้าคลอโรมเร้าด้วยความดุเด็ดเผ็ดร้อน เธอเคลิบเคลิ้มด้วยความปั่นป่วนรัญจวนใจ แม้จะรู้สึกเจ็บและอ่อนเพลียลงไปเรื่อยๆ แต่เธอก็ยังสนองตอบอีกฝ่ายอย่างไม่เสียดายชีวิต เขาจึงเร่งมือหนักหน่วงยิ่งขึ้นจนร่างสวยสดของรัศมีจันทร์เริ่มแฟบลง แฟบลงราวลูกโป่งถูกปล่อยลม เขาปรนเปรอจนเธอขาดใจด้วยน้ำตาแห่งความสุขพร้อมกับเลือดหยดสุดท้ายที่
ไหลหายเข้าไปในปากของเขา!!!



โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 29 มี.ค. ปี 2007 [ เวลา 22 : 46 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook