บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> กบฏหัวใจ บทที่ 1

เรื่อง : กบฏหัวใจ บทที่ 1

บทที่ 1

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของปาราวีไม่ได้ทำให้ 'ตรีภพ' หยุดแทรกความแข็งแกร่งแห่งเพศบุรุษ หน้ำซ้ำยังเคลื่อนกายเร็วถี่ไม่อยู่นิ่ง ราวกับเสียดายเวลาที่ผ่านเลย

"อย่าร้อง...แค่นี้มันยังน้อยไปสำหรับผู้หญิงแพศยาอย่างเธอ" ตรีภพกดแขนปาราวีไม่ให้ดิ้นหนีไม่สนใจน้ำตาที่หลั่งไหลไม่ขาดสาย

"คุณตรี ปล่อยปลาไปเถอะ" ปาราวีเบือนหน้าหนีเมื่อตรีภพจ้องมาแววตามีแต่ความเกลียดชัง

"ฝันไปเถอะ...สิ่งที่เธอต้องการก็ได้มันไปแล้วนี่อย่ามาต่อรองกับคนอย่างฉัน" ตรีภพดึงสะโพกให้มาแนบชิด เขาก้มลงลิ้มความหวานจากริมฝีปากอิ่ม มือหยาบหนาเกาะกุมปทุมถันเค้นเล่นเบาๆ ในขณะที่ส่วนล่างยังทำงานไม่หยุด

ปาราวีควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ แขนสองข้างถูกตรีภพมัดไว้กับหัวเตียงด้วยผ้าขนหนู คืนแต่งงานที่งดงามกลายเป็นฝันร้ายที่ปาราวีไม่อยากจำ

จะโทษใคร...คนผิดก็คือหล่อนเอง

"โอ้ย...คุณตรีคะปลาเจ็บ" ปาราวีบิดสะโพกหนี แต่นั่นเท่ากับยั่วยุให้ตรีภพเพิ่มความรุนแรงอีกทบทวี

"รู้สึกเจ็บเหมือนกันเหรอ แต่ก็คงไม่ได้ครึ่งที่ฉันเจ็บหรอกปาราวี" ตรีภพวางมือลงบนหน้าท้องแบนราบไล้มือวนเวียนอยู่อย่างนั้น

เสียงปาราวีเหนื่อยหอบเหงื่อไหลโทรมกาย เป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้วที่ตรีภพ 'เจ้าบ่าว' และ 'สามี' หมาดๆ ทรมาณทั้งร่างกายและจิตใจ ความนุ่มนวลหายวับไปกับตาเมื่อตรีภพรู้ว่าถูกหลอกให้แต่งงาน เพราะทางบ้านปาราวีต้องการฐานะของตรีภพช่วยพยุงไม่ให้บ้านที่ติดจำนองถูกยึด ปาราวียอมทำตามคำขอร้องของพ่อแม่เพราะหลงรักตรีภพเป็นทุนเดิม

"ปลาขอโทษ...ขอโทษจริงๆ"

"มันสายไปแล้วปาราวี ในเมื่อเธออยากเป็นเมียฉันนัก ฉันก็จะสนองเธอให้แต่อย่านึกนะว่าจะได้นั่งเชิดหน้าอยู่บนตึก ผู้หญิงไร้ยางอายอย่างเธอเป็นได้ก็แค่อีตัวบนเตียงเท่านั้นแหละ จำไว้ปาราวีในสายตาฉันเธอไม่มีค่าอะไรเลย...ไม่มี" ตรีภพบวกความแค้นลงไปที่ร่างบางของปาราวีที่ตอนนี้ไม่มีน้ำตาให้ไหลอีกต่อไป

ตรีภพซบลงบนอกอิ่มเมื่อสุขสมในอารมณ์ เขาเฝ้าคลอเคลียยอดถันไม่ยอมห่างปาราวีได้แต่แอ่นอกบิดตัวด้วยความเสี้ยวซ่าน

"คุณตรี...ปลาใจจะขาดหยุดเถอะค่ะ" ปาราวีท้วงเสียงเบาหวิว

"แต่ฉันว่าเธอคงไม่อยากให้ฉันหยุดตอนนี้หรอกนะ...จริงมั๊ยปาราวี"

ตรีภพสำรวจเรือนร่างที่เขาจับมัดเองกับมือ ปาราวีไม่น่าหลอกเขาให้กลายเป็นคนโง่ในสายตาคนรอบข้าง ในเมื่อเขาเริ่มจะรักปาราวีจริงๆ หลังจากถูกจัดฉากว่าเขาเมาแล้วล่วงเกินปาราวีจนเกิดงานแต่งงานขึ้น ถ้าไม่เผอิญไปได้ยินคำโอ้อวดของพ่อตาแม่ยายที่สามารถจับ
ลูกเขยรวยอย่างเขาเสียจนดิ้นไม่หลุด

จากที่กำลังจะรักเลยกลายเป็นเกลียดจนแทบจะบีบให้แหลกคามือ ต่อจากนี้ไปเขาจะทำให้ปาราวีได้รู้รสชาติของความเจ็บปวดว่าการที่อยู่แบบไร้ศักดิ์ศรีมันเจ็บปวดยิ่งกว่าสิ้นเนื้อปะดาตัวเสียอีก

ในเมื่อไม่อาจห้ามตรีภพให้หยุดการกระทำที่แสนจะทรมาณได้ ปาราวีก็ทำใจกล้าค่อยๆปลดแขนที่คนใจร้ายยึดไว้ออก ตรีภพมัวแต่หลงระเริงกับความงามที่เขาเพิ่งค้นพบ ไม่ทันสังเกตุเห็นปาราวีแสร้งกอดเขาไว้จูบเรื่อยลงมาถึงแผงอกก่อนจะวกไล้ไปที่ไหล่หนาอีกครั้ง และฉวยโอกาสที่ตรีภพกำลังเคลิบเคลิ้มยกตัวกัดไหล่เขาจนจมเลือด

แม้จะรักแค่ไหน แต่ปาราวีก็อดที่จะพยศไม่ได้

"..." ตรีภพกัดฟันแน่นข่มความเจ็บเอาไว้ไม่ยอมร้องออกมาปล่อยให้ปาราวีทำจนกว่าจะพอใจ

ผิวกายที่เปื้อนเหงื่อของทั้งคู่เมื่อแนบชิดสนิทกันยิ่งขึ้น สร้างความรัญจวนใจจนทำให้ตรีภพเพิ่มความรุนแรงเข้าไปอีก ปาราวีถึงกับผวายอมปล่อยเขาให้เป็นอิสระ

ปาราวีถอนปากออก ตรีภพก็สั่งสอนด้วยการหยุดการเคลื่อนไหวทุกอย่าง มองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยก็พบกับความไม่พอใจที่วาวขึ้นเพียงครู่ เท่านั้นตรีภพก็ยิ้มหยันปาราวีปากไม่ตรงกับใจ

"ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากให้ฉันหยุด" ตรีภพจูบแก้มตึงใสที่เบี่ยงหลบ

"ปลาเปล่า"

"จริงเหรอ...ทำไมต้องทำหน้าเหมือนเสียดายด้วยล่ะ"

"ไม่ได้ทำสักหน่อย" ปาราวีไม่ยอมสบตาคนที่ทาบทับอยู่เหนือร่าง

"ยอมรับมาเถอะ เราจะได้ต่อกันไงปาราวี ฉันว่าเธอคงไม่ชอบอะไรค้างๆคาๆหรอกนะ" ตรีภพแกล้งขยับส่วนล่างให้ลึกล้ำเข้าไปอีกแล้วก็หยุดดูปฏิกิริยาปาราวีที่หลับตาแน่นแต่ร่างกายกลับเด้งโต้ตอบเป็นอันดี

"โกหกไม่เก่งเลยนะ ปาราวี"

ตรีภพประคองหน้าสวยให้หันมาสบตา
เขาเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งไม่มีประโยชน์อะไรที่จะทรมาณตัวเองไปด้วย ตรีภพจับขาเรียวยาวให้กระหวัดรัดเอวเขาไว้ก่อนจะเดินหน้าเข้าไปสัมผัสดินแดนมหัศจรรย์จนกระทั่งพบกับสายธารอันเย็นฉ่ำที่ทำให้เขาและปาราวีสิ้นสุดการเดินทางพร้อมกัน

ตรีภพค่อยๆ ถอนตัวออกเขาซบหน้าลงไปกับอกอิ่มนิ้วมือก็ลูบไล้แผ่นหลังขาวเหมือนจะปลอบโยนให้ปาราวีคลายความตื่นตระหนกกับประสบการณ์รักครั้งแรก

ปาราวีหมดเรี่ยวแรง ความเจ็บแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายแต่ก็เจือไปด้วยความสุขที่หล่อนเพิ่งมีโอกาศได้รู้จัก

แม้การแต่งงานที่ตรีภพคิดว่า เป็นสิ่งจอมปลอมและเงินเท่านั้นเป็นสิ่งที่ปาราวีปรารถนา ตรีภพจะรู้บ้างไหมว่าเหนือสิ่งอื่นใด ปาราวีคนนี้รักเขาเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะมอบความรักทั้งหมดให้ได้

ลมหายใจของตรีภพดังสม่ำเสมอเขาหันหลังนอนหลับไม่แยแสปาราวีที่ลอบมองเขาด้วยความปวดร้าว

ยิ่งตรีภพเจ็บเท่าไหร่ ปาราวีก็เจ็บมากเป็นทวีคูณ

ปาราวีลืมตาตื่นเมื่อรับรู้ว่าคนข้างกายได้อันตธานหายไปตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น ร่างบางบอบช้ำพยายามยันกายลุกด้วยความยากลำบาก ความเจ็บปวดจากน้ำมือของตรีภพยังตรึงไปทั่วทุกอณู

ชีวิตที่ปาราวีเลือกแล้ว แม้จะเลวร้ายและขมขื่นในสายตาคนอื่น หากแต่ความรักที่มีต่อตรีภพไม่ว่าเขาจะร้ายสักเพียงไหนปาราวีก็พร้อมที่จะให้อภัยและเข้าใจเสมอ

ผู้ชายเย็นชาที่ชื่อ 'ตรีภพ' รักแรงเกลียดแรงจนน่ากลัว

ปาราวีกำลังก้าวลงจากเตียงเพื่อเข้าห้องน้ำ พลัน...สายตาก็กระทบเข้ากับธนบัตรใบล่ะพันที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ปาราวีขมวดคิ้วสงสัยแต่ก็ไม่นานนักจดหมายของตรีภพวางทับซ้อนกันอยู่

นี่คือค่าตัวสำหรับคืนแรกที่เธอทำหน้าที่เมียบำเรอได้ดี ดีกว่าที่ฉันจะไปหาความสุขตามซ่องเป็นไหนๆ
ตรีภพ

ปาราวีหน้าซีดเผือดแววตาเต้นระริกเพราะสมเพชตัวเอง ค่าของความรักที่หล่อนมอบให้ถูกตีราคาเป็นเครื่องมือให้ตรีภพใช้ฟาดหัวจนแทบล้มทั้งยืน

ปาราวีคนนี้มีค่าเพียงโสเภณีในบ้านเองหรือ...คุณตรีภพ

คำพูดถากถางที่เขากระหน่ำใส่ตลอดเวลาที่เคียงคู่กันอยู่บนเตียงปาราวีไม่ถือสา หากแต่เห็นใจเขามากกว่าจะมานั่งคิดนอนคิดให้สมน้ำหน้าตัวเอง

ตอนเขารู้ว่าจะได้แต่งงานกับหล่อนตรีภพดีใจจนออกนอกหน้า รีบออกตัวเป็นธุระจัดการเพียงคนเดียวตั้งแต่พิมพ์การ์ด หาโรงแรม ตลอดจนพาช่างมาตัดชุดแต่งงานถึงบ้าน อีกทั้งสินสอดมูลค่าหลายสิบล้านเขาก็เป็นคนจัดหามาให้เอง

ปาราวีกำแบงค์ในมือแน่น ราวกับจะบอกตัวเองให้ถอนความรักจากผู้ชายคนนี้เสีย ก่อนที่จะถลำลึกไปมากกว่านี้

ปัง!...เสียงประตูห้องเปิดออก ตรีภพยืนทำหน้ายักษ์ไม่รู้อารมณ์เสียมาจากไหน ในมือเขาถือถุงกระดาษบอกยี่ห้อห้างหรูแหล่งช็อปปิ้งของเหล่าไฮโซติดมาด้วย

"นั่งสำออยอยู่นั่นแหละ ลุกขึ้นไปอาบน้ำได้แล้ว ฉันให้เวลาสิบนาทีกรุณาอย่าทำเรื่องมากเดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือนไม่ได้" ตรีภพล้วงเข้าไปในถุงที่ถือมา

"แล้วก็นี่..." เขาชูชุดราตรียาวสีดำเกาะอกผ่าหน้าสูงให้ปาราวีดูก่อนจะปาใส่หน้าเพราะความหมั่นไส้ที่หล่อนไม่ยอมมองเขากลับเห็นรูปวาดบนผนังสำคัญกว่า

"คุณภพ...หัดมีมารยาทบ้างสิคะ" ปาราวีเก็บชุดที่ตกข้างตัวมาถือไว้

"ฉันจะมีก็ต่อคนที่สมควรจะมีมารยาทด้วย อย่างเธอฉันจะทำอะไรก็ได้ เป็นไงชีวิตการเป็นภรรยาวันแรกของนายตรีภพมันหอมหวานเหมือนที่เธอฝันไว้มั๊ย..."

"..." ปาราวีสะกดอารมณ์อย่างมากที่จะไม่โกรธ

"เงียบทำไมเล่า...ฉันไม่ชอบนะเมียที่ไร้อารมณ์นั่งหน้าเป็นศพแต่เช้า"

ตรีภพลากปาราวีลงจากเตียงโดยที่เจ้าตัวไม่ทันขัดขืน ชุดนอนบางเบาไร้ชุดชั้นในทำให้เขาต้องหักห้ามใจไม่ให้ทำสิ่งที่ส่วนลึกของหัวใจปรารถนา

"รีบอาบน้ำแต่งตัว แล้วรีบไปพบฉันที่ห้องสมุด" ตรีภพบอกถึงธุระที่มี

"ชุดนั่นล่ะค่ะ จะให้ปลาใส่ตอนไหน" ปาราวีหมายถึงชุดสีดำที่วางกองอยู่บนเตียงนอน

"งานเลี้ยงเย็นนี้ อย่าถามมาก ทำตามที่บอกก็แล้วกัน อย่าให้ฉันต้องออกแรงเหมือนเมื่อคืนนะ เพราะกว่าจะทำใจแตะต้องเธอได้ฉันต้องฝืนใจมากแค่ไหน"

ปาราวีสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ร้องไห้ แต่คำพูดแทงใจแต่ละคำของผู้ชายที่ตัวรักมันช่างก่อความเจ็บช้ำจนยากจะอธิบาย หัวใจสี่ห้องราวกับนัดกันหยุดเต้น หล่อนหนาวทั้งที่ไม่ใช่ฤดูหนาว

‘จำไว้ปาราวี อย่ารักเขาไปมากกว่านี้’

น้ำตาที่กำลังจะหยาดหยดปาราวีไม่ยอมให้มันไหลออกมา กว่าจะเรียกความเข้มแข็งให้กลับคืนก็ใช้เวลานานพอดู

ผ้าปูเตียงที่ยับยู่ยี่เต็มไปด้วยรอยรักและรอยเลือด ปาราวีมองรอยนั้นเนิ่นนาน สำหรับเขามันอาจจะเป็นรอยแค้น แต่สำหรับปาราวีมันคือรอยแห่งความรัก รอยแห่งความห่วงหาเฝ้ารอคอยที่จะอยู่ร่วมเคียงมาตลอดชีวิต


โดย : ฉัตรทอง
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 29 มี.ค. ปี 2007 [ เวลา 23 : 17 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook