บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> ฮ่าๆๆเรื่องเหลือเชื่อเหรอที่เเท้ก็เเค่นี้ (1)

เรื่อง : ฮ่าๆๆเรื่องเหลือเชื่อเหรอที่เเท้ก็เเค่นี้ (1)

ผมไม่แน่ใจว่าควรจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในร้านน้ำชาช่วงเช้านี้ดีรึเปล่า แต่เอาเถอะผมว่ามันคงไม่เลวเลยล่ะถ้าคุณได้ร่วมรับรู้เรื่องชุลมุนวุ่นวายที่คุณเองไม่อยากจะเชื่อว่ามันจะเกิดขึ้นได้ในร้านกาแฟ...
“นี่แน่ะ” เสียงของลูกค้าสาววัยรุ่นคนนึ่งกระซิบขึ้นดังๆ แล้วผมก็หัยไปเห็นว่าหล่อนกำลังใช้ใอนส้อมของหล่อนทำร้ายเด็กหญิงวัย 5ขวบ! ที่นั่งอยู่โต๊ะข้างหล่อน นับได้ว่าเป็นอาวุธที่ผมคาดไม่ถึงเลยจริงๆ หล่อนใช้ช้อนส้อมเกี่ยวผมเปียทั้งสองข้างของหนูน้อยคนนั้นแล้วหล่อนก็ใช้ส้อมลากเด็กหญิงผู้น่าสงสารแล้วก็วิ่งไปรอบร้านอย่างบ้าระห่ำ รู้สึกเหมือนว่าหล่อนจะคิดแผนการชั่วร้ายบางอย่างได้อีกแล้ว หล่อนหยุดอยู่ตรงหน้าลูกค้าชายหญิงคู่หนึ่งซึ่งผมเดาไม่ผิดพวกเขาคงมาออกเดทกันแล้วหล่อนก็คายอะไรบางอย่างอย่างที่อยู่ในปากอย่างระมัดระวัง ใช่แล้ว! มันคือหมากฝรั่งนั่นเองหล่อนใช้มันป้ายลงไปที่ผมของเด็กหญิงผู้น่าสงสาร ล่อนหัวร่ออย่างบ้าคลั่ง บ้าชะมัดเลย ยัง ยัง มันยังไม่หยุดแค่นั้นนะผมเห็นเด็กหญิงผู้น่าสงสารนั้นวิ่งเข้าไปในครัว
พลางร้องให้จ้า ผมเองอดไม่ได้เลยเดินตามไปดู ผมเห็นเด็กหญิงคนนั้นหยิบขวดน้ำมันแล้วเทลงไปบนหัว โธ่!ให้ตายสิ พื้นที่ผมอุตส่าห์ขัดจนเป็นมันวาวบัดนนี้มันก็ยังเป็นมันวาวและมันขึ้นไปอีก ผมแทบบ้าแต่ผมจะมาหัวเสียในตอนนี้ไม่ได้ เพราะยังมีเรื่องให้ผมต้องไปสะสางอีก ผมเดินออกมาเงียบๆแล้วในก็ต้องเจอกับอะไรบ้าๆบอๆ อีกที ไม่นะใครพาหมาบ้าเข้ามาเดินเล่นในนี้แล้วไนยังจะยายแก่ที่วิ่งว่อนไปทั่ว ชนโน่นทีนี่ที และผมเองก็คิดว่าอะไรบางอย่างในตัวผมตอนนี้มันเริ่มจะตึงขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างตกใจใช่แล้วยายเด็กอันธพาลนั่นเอง หล่อนโดนหมาบ้าวิ่งไล่ ดูแล้วก็น่าขำดี ที่ยายแก่ที่วิ่งตามสุนัขนี่สิไม่ขำเลย หล่อนคงจะทำแว่นตาหายเลยมองอะไรไม่ชัด เดินชนโน่นที่นี่ที่แล้วมือของหล่อนก็โดนอะไรเหนียวๆ ทันใดนั้นใช่เลยครับเรื่องตื่นเต้นกำลังจะเกิดขึ้นอีก ยายแก่นั่นใช้กาแฟล้างมอแล้วสาดทิ้งไป ถ้าไม่โดนใครมันคงไม่มีปัญหาหรอกแต่ กาแฟที่รสชาติกลมกล่อมนั่นบัดนี้ได้ทำการย้อมสีผมให้กับสาวที่มาออกเดทจนผมของหล่อนได้กลายเป็นสีน้ำตาลเข้มไปเกือบครึ่งหัวเสียแล้ว เธอดูไม่ชืดเลยล่ะส่วนแฟนหนุ่มก็พาเธอไปล้างผมในห้องน้ำ เมื่อพวกเขาออกมาผมของหล่อนก็ปราศจากคราบกาแฟแล้ว ชายหนุ่มจ่ายเงินค่าอาหารมื้อนี้ให้ผมพร้อมกับพูดขึ้นว่า
“มันเป็นร้านกาแฟที่ยอดแย่ที่สุดเท่าที่ผมเคยไปมา” ผมจะว่าไงได้ก็แค่พยักหน้าเรียบแล้ว บางสิ่งบางอย่างมันก็โดนขึงจนตึงสุดๆแล้วมันก็มีเสียงดังออกมา “ผึง!” ความอดทนของผมมันมีขีดจำกัดเหมือนกับคนอื่นๆนั่นแหละ
ความอดทนของผมจบลงแค่นี้แล้วมันเหลืออดแล้วจริงๆ หลังจากที่เจ้าหมอนั่นชื่นชมร้านกาแฟของผมมากเกินไปจนผมปวดจี๊ด ผมก็ตะคอกกลับไปว่า “โธ่!งั้นคุณคงงี่เง่ามากๆเลยล่ะ ที่พาหวานใจมาออกเดทที่ร้านกาแฟห่วยๆอย่างนี้ หรือว่าคุณอาจจะงี่เง่ามากกว่าร้านสับปะรังเคนี่อีก 10 เท่าไม่สิ1000เท่าเลย” บางทีคำพูดที่ไม่หน้าเชื่อก็หลุดออกมาจากปากผมได้เช่นกัน ผมว่าอันที่จริงถ้าเขาเดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับมามันก็คงเจ๊ากันนะแต่...
เจ้าหนุ่มนั่นหันมามองหน้าผมแล้วเดินตรงมาที่ผม เขาใช้กำหมัดแตะลงบนใบหน้าของผมอย่างนุ่มนวล ชวนปล่อยโฮแน่ถ้าผมไม่ตบะแตก แต่นี่ล่ะถ้าผมอดรนทนไม่ไหวผมก็คงดูหยาบคายพอๆกับโรอัลด์ ดาห์ลนักเขียนในดวงใจของผมนั่นเอง ต่อไปผมควรทำให้เขารู้จักเสียบ้างว่าเขาไม่ใช่ใครที่ผมจำเป็นต้องกริ่งเกรง
ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกว่าที่นี่ไม่ใช่ร้านกาแฟบางทีมันอาจจะเป็นโคลอสเซียมดีๆในสมัยนี้นี่เอง บางทีตอนนี้ตัวผมอาจจะมีอุณหภูมิสูงถึง 200 องศาเซลเซียส ฟังแล้วอาจจะดูขำๆนะครับตอนนี้ผมเริ่มกำหมัดบีบมันเรื่อยๆ จนรู้สึกว่าพลังทุกส่วนในร่างกายมันไปรวมกันอยู่ที่หมัดลูกนี้ซะแล้วสิ แล้วมันก็ “ตุ๊บ!” เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอะไรจะปานนั้นอภิมหาเวอร์จริงๆ ผมลืมเล่านาทีระทึกขวัญให้ฟัง ตอนที่ผมทำสงครามกับชายหนุ่มนั่นยายแก่คนที่เล่าให้ฟังก็วิ่งฝ่าสงครามมา ไม่ใช่ฝ่าธรรมดา แต่มันฝ่าแบบได้แผลกลับไปบ้านพักคนชราด้วยนี่สิแย่ ยายน่ะร่างเซหลุนๆออกไปจากร้านเลยแหละ เจ้าหนุ่มนั่นถึงกับแฮ้งก์ไปเลย จากที่กล้าแล้วก็บ้าบิ่นก็เปลี่ยนเป็นคนละคนไปเลยล่ะเขาดูลุกลี้ลุกลน แล้วก็เดินออกไป เฮ้อเสร็จไปแล้ว 3 คน ส่วนที่เหลือเนี่ยผมจะจัดการมันหรือพวกนั้นจัดการผมกันแน่ ผมได้แต่ทำใจและคิดแผนการบ้าๆบอๆต่อ ไปเป็นไงเป็นกันล่ะ

โดย : เมื่อฤดูหนาวมาเยือน
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 31 มี.ค. ปี 2007 [ เวลา 13 : 3 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook