บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> หอมกลิ่นกาแฟ

เรื่อง : หอมกลิ่นกาแฟ

หอมกลิ่นกาแฟ

ในร้านกาแฟเล็กๆริมหาดทรายขาว...
หญิงสาวรูปร่างบอบบางในชุดกระโปรงยาวนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมในของร้าน
ใบหน้ารูปไข่ ริมฝีปากบางๆและผมยาวสลวย ทำให้ผู้พบเห็นต้องหันมามองซ้ำ
ดวงตาของเธอส่อแววเหงาและเดียวดาย...

เธอมาที่ร้านกาแฟนี้ทุกสุดสัปดาห์ติดต่อกันมาสามปีแล้ว และทุกครั้งเธอเลือก
ที่จะนั่งที่โต๊ะตัวเดิมจนเจ้าของร้านถึงกับวางป้ายจองให้กับเธอโดยเฉพาะในช่วง
สุดสัปดาห์
ชายหนุ่มเจ้าของร้านรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาคมคายตามแบบของคนท้องถิ่น
เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ๊ตขาวพับแขนกางเกงขายาวสีเข้มและผ้ากันเปื้อนสีอ่อน..
ชายหนุ่ม เคยแปลกใจที่วันหนึ่งหญิงสาวตัวเล็กๆท่าทางเหงาเสียเหลือเกิน เดินเข้ามา
ในร้านและเลือกนั่งที่โต๊ะมุมสุดของร้านเพียงลำพัง เธอสั่งกาแฟเพียงแก้วเดียว
และทอดสายตาไปยังสุดขอบฟ้า เหมือนจะให้ความคิดถึงส่งผ่านผืนน้ำแลผืนฟ้าไปถึง
ใครสักคน..
เมื่อเวลานั้นผ่านไปความแปลกใจกลายเป็นความคุ้นเคย จนถึงตอนนี้เขาเองยังไม่เคยได้
เอ่ยปากพูดคุยกับเธอสักครั้ง..ชายหนุ่มหลายคนพยายามที่จะขอทำความรู้จักกับเธอ
เธอให้เพียงรอยยิ้ม และเดินมาจ่ายงินที่เคาท์เตอร์แทนคำตอบ...

วันนี้ร้านกาแฟเปิดมาครบสามปีซึ่งเขาเองตั้งใจว่าจะเปิดวันนี้เป็นวันสุดท้าย แม้ว่าจะเลยเวลา
ปิดร้านมานานแต่เขาก็ตั้งใจรอเธอเพื่อจะบอกลา...และขอโทษ..หากร้านนี้ไม่สามารถ
จะเยียวยาความเหงาของเธอต่อไปได้...แต่เขาจะบอกเธออย่างไรนะ

ละอองฝน ทำให้กระจกของร้านเกิดเป็นฝ้า เขามองดูนาฬิกา ตามปกติหญิงสาวควรจะมา
ตั่งแต่สามชั่วโมงก่อน ลูกค้าในร้านกลับไปหมดแล้ว ..ขณะที่กำลังเช็ดกระจก
เขามองดูที่โต๊ะมุมสุดของร้าน บนโต๊ะนั้นเขายังคงวางป้ายจองให้กับเธอ ...
เสียงสัณญานเปิดประตูดังขึ้น เขากล่าวต้อนรับโดยไม่หันหลังกลับไปดูจนกระทั่งเขาเช็ด
กระจกจนเสร็จ

หญิงสาวเดินเข้ามาในร้าน เธอเลือกนั่งที่โต๊ะตัวเดิม และเหมือนทุกวัน...เธอทอดสายตา
ออกไปยังที่ที่น้ำทะเลและฟ้าบรรจบกัน..
เขานำกาแฟนมหอมกรุ่นไปให้เธอที่โต๊ะพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็ก ... วันนี้เขาเห็น
หยดน้ำเล็กๆไหลมาตามแก้มใสๆของเธอ นั่นน้ำฝนหรือน้ำตากันนะ..

ทั้งร้านมีแต่ความเงียบไม่รู้ว่าเวลาผ่านความเหงาเหล่านั้นมาได้อย่างไร .. เธอสั่งกาแฟ
แก้วที่สอง นั่นสร้างความแปลกใจให้กับเขาเป็นอย่างมากและต้องแปลกใจมากกว่าเมื่อเธอ
บอกว่าสั่งมาให้เขาพร้อมกับเชิญเขานั่งที่โต๊ะ

ไม่ว่าจะเป็นหยดน้ำฝนหรือน้ำตาขณะนี้มันแห้งหายไปจากใบหน้าของเธอแล้วเหลือเพียง
รอยยิ้มจางๆ
"ดิฉันชื่อพิมนิภาค่ะ เรียกพิมเฉยๆก็ได้" เธอแนะนำตัว เขายิ้มให้แทนคำตอบ
"คูณคงแปลกใจที่เห็นดิฉันมาที่นี่ทุกสุดสัปดาห์"เธอถาม "ครับ" เขาตอบพร้อมกับ
หงุดหงิดตัวเองที่คิดคำตอบได้แค่นั้น"ที่นี่ ฉันและคนรักเคยมาที่นี่เป็นประจำทุกวันหยุด..
จนร้านนี้ปิดตัวไป"เธอพูดเสียงเบา สายตายังคงมองไปยังสุดขอบฟ้า
"คนรักของฉันหงุดหงิดมากและบอกว่าจะเปิดร้านนี้ต่อ... "
เธอยิ้มเมื่อนึกถึงอดีต "คุณน่าจะได้รู้จักเขา เขาเป็นคนน่ารักมาก อบอุ่น ....แต่เขาก็
ไม่มีโอกาสได้ทำอย่างนั้น"สายตาเธอเศร้าเมื่อเล่าถึงตอนนี้
"เขาป่วย...ต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลเกือบสองเดือนเดือน ...
เขาเคยถามฉันว่า.."เธอหยุดเพื่อกลั้นอาการสะอื้นที่วิ่งขึ้นมาถึงลำคอ
"หากเขาไม่อยู่แล้ว..ฉันจะเศร้าแค่ไหน...และทำอย่างไรฉันจึงจะลืมเขาและ
ตั้งต้นใหม่..."เธอเล่า
"ฉันตอบเขาไปว่า ฉันจะไม่มีวันลืม..ฉันจะอยู่กับวันเวลาที่งดงามของเรา..แม้ว่ามันจะ
เศร้าสักแค่ไหน...ฉันจะวนเวียนมาดูร้านกาแฟร้างร้านนี้จนกว่ามันจะสลายไปพร้อมกับ
ใจของฉัน..."
คราวนี้เขาคิดว่าเขาเห็นน้ำตาใสๆสายหนึ่งไหลลงมาผ่านแก้มของเธอ หากเขาสนิทกับเธอมาก
กว่านี้เขาก็อยากเอื้อมไปกุมมือเธอแบ่งความเศร้าในใจเธอมา..แม้เพียงเสี้ยวหนึ่งก็ยังดี..
แต่เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาก่อนที่จะเล่าต่อ "เขาบอกฉันว่าเขาให้เวลาฉันสามปี ...สามปีที่
ฉันจะคิดถึงเขา...สามปีที่ฉันจะต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่โดยไม่มีเขา...และในสามปีนี้..
เขาจะอยู่เคียงข้างฉัน...ซึ่งอีกหนึ่งสัปดาห์เขาก็จากไป..." เขายื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอ
เพื่อซับน้ำตา คราวนี้เขารู้สึกเหมือนก้อนอะไรบางอย่างวิ่งมาจุกอยู่ที่ลำคอ หัวใจมันว่างเปล่าอย่าง
ที่ไม่เคยเป็น...
"แล้วยังไงต่อครับ" เขาถามหลังจากที่เธอซับน้ำตาแล้ว
กาแฟแก้วที่สองยังคงมีควันกรุ่นอยู่บ้าง เขาประคองแก้วกาแฟนั้นแต่เพียงเพื่อให้รู้สึกอบอุ่น
ขึ้นมาบ้าง
"หลังจากนั้น ฉันก็แวะมาที่นี่ทุกสัปดาห์ พบร้านกาแฟที่ว่างเปล่า และวันหนึ่ง...ร้านกาแฟ
ก็เปิดขึ้นมาจริงๆ" เธอเล่า "ฉันอดคิดไม่ได้ว่า คนรักของฉันได้สร้างปาฏิหารย์ เพื่อมอบกำลังใจ
ในช่วงเวลาที่เดียวดายของฉัน เพื่อให้ฉันได้เข้มแข็งเมื่อวันเวลาผ่านไป... ฉันเฝ้านับวันเวลา
เพื่อพิสูจน์ว่าร้านนี้จะอยู่ครบสามปีตามที่เขาได้ให้สัญญากับฉันไว้รอเปล่า... ซึ่งวันนี้เป็นวันที่
สามปีที่ร้านนี้เปิดขึ้นมาอีกครั้ง...ใช่มั้ยคะ" เธอมองหน้าเขา
"ถูกแล้วครับ .. คนรักของคุณได้สร้างปาฏิหารย์แล้ว... เขาอยู่เคียงข้างคุณมาตลอด..
จนกว่าคุณจะเข้มแข้งพอ.."ชายหนุ่มกล่าว
"ค่ะ วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ฉันจะมาที่นี่... จากนี้ไปฉันจะเริ่มต้นชีวิตใหม่...เปิดโอกาส
ให้กับความรักที่จะผ่านเข้ามา... ไม่จมอยู่กับความเศร้าอีกต่อไป...เพราะฉันสัญญาแล้ว"
เธอพูดความเงียบเข้ามาคั่นกลางระหว่างชายหนุ่มหญิงสาวทั้งคู่ เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบ
กาแฟแก้วนั้นออกจะเย็นชืดไปนิด

"ฉันอยากจะขอบคุณเขา...ที่เป็นกำลังใจมาตลอด...แต่ฉันไม่รู้จะบอกเขายังไง..ฉันเลย
เลือกที่จะบอกคุณ" คราวนี้เธอยิ้มอายๆ "เพราะผมเป็นเจ้าของร้าน"เขาถามยิ้มๆและเธอพยักหน้า

"เอาเป็นว่า...วันนี้ผมเลี้ยงก็แล้วกันเพราะร้านนี้ก็เปิดเป็นวันสุดท้ายแล้ว..ผมเองก็กำลังคิดว่า
จะบอกคุณยังไงดีแต่ตอนนี้ก็สบายใจแล้ว และคนรักของคุณ..ผมคิดว่าเขาได้รับความขอบคุณนั้น
แล้ว"เขาบอกกับเธอ โดยที่เธอยังมีสีหน้ากึ่งตกใจ
เขายิ้มก่อนจะพูดกับหญิงสาว... "ไม่มีอะไรหรอกครับ เพียงแต่ผมเองก็ตั้งใจมานานแล้วว่าจะทำ
สักระยะหนึ่ง...แต่ก็ดีใจมากที่ร้านเล็กๆร้านหนึ่งได้ช่วยดูแลหัวใจุคณจนเข้มแข็ง..."

"และจากวันนี้ ถ้าผมได้มีโอกาสเจอคุณอีก... เราทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้ได้มั้ยครับ.."
เขารวบรวมความกล้าที่จะเอ่ยถาม... สามปีแล้วที่ความรู้สึกผูกพันมันแฝงตัวอยู่แต่ถูกกั้นด้วย
ความเศร้าและเหงาของเธอจนเขาไม่กล้าก้าวล้ำเข้าไป...

เธอมองหน้าเขาและลังเล ก่อนจะตัดสินใจตอบอายๆ..
"ค่ะ ...หากเราได้พบกันอีกนะคะ ฉันต้องไปแล้วล่ะค่ะขอบคุณสำหรับกาแฟนะคะ "
หญิงสาวหยิบกระเป๋าถือใบเล็กขึ้นมาเขาเดินตามไปและเปิดประตูให้ "ลาก่อนค่ะ"เธอบอกเขา
"พบกันใหม่ครับ" เขาบอกกับเธอ

..............

บทส่งท้าย

กานต์นึกถึงเรื่องราวเมื่อสิบปีที่แล้วเมื่อเขาต้องไปเปิดร้านกาแฟจำเป็นที่ชายหาดแห่งหนึ่ง..อันเนื่อง
มาจากจดหมายของเพื่อนสนิทของเขา นนท์ เพื่อนรักเพียงคนเดียวของเขาที่เขียนจดหมาย
มาหาเขาเมื่อสิบปีก่อนเพื่อขอให้เขามาเปิดร้านกาแฟที่หาดแห่งนั้นต่อจากเจ้าของเดิม...ซึ่งต้องการ
เลิกกิจการเขาเองเป็นคนท้องถิ่นของหาดนั้นแต่ทำงานเป็นพนักงานบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งในเมือง
ที่วุ่นวายการที่เขากลับไปเปิดร้านที่ชายหาดแห่งนั้นก็ถือเป็นการพักผ่อนได้ดีที่เดียว เขามาไปที่นั่นเฉพาะ
วันหยุดเท่านั้นและจ้างพนักงานประจำร้านไว้เพียงคนเดียว...จดหมายนั้นเขียนมาเพียงสั้นๆ
ซึ่งเขาไม่เข้าใจความหมายของมันนัก
แต่ก็จำได้ขึ้นใจ..

" ถึงกานต์เพื่อนรัก
นายคงแปลกใจที่ฉันเขียนจดหมายถึงนายทั้งที่ฉันหายหน้าจากเพื่อนฝูงไปหลายปี
เมื่อนายได้รับจดหมายฉบับนี้ฉันคงไม่ได้อยู่เจอนายและเพื่อนๆแล้ว..ฉันมีเรื่องอยาก
จะขอร้องนายสักเรื่องและคิดว่านายคงเต็มใจทำ..ฉันอยากขอให้นายมาเปิดร้านกาแฟ
ที่หาด..... ฉันคุยกับเจ้าของเดิมแล้วฉันขอเช่าร้านนี้ไว้สามปี..แน่นอน จ่ายค่าเช่า
ล่วงหน้าแล้วในชื่อนาย กานต์ ฉันรู้และแน่ใจว่านายเป็นคนดีและเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับฉัน
นายอาจมีเรื่องไม่เข้าใจอยู่บ้าง แต่ฉันขอเพียงสามปี...จากนั้นหากนายยังไม่เข้าใจนายจะ
เลิกก็ไม่เป็นไร..ฉันขอนายเพียงเท่านี้..ครั้งสุดท้ายที่ฉันจะขอจากนาย....แต่หากเป็นไปได้..
ฉันหวังว่านายจะรักร้านกาแฟร้านนั้นไปตลอดชวิตของนาย...

รักและคิดถึงเพื่อน...ลาก่อน

นนท์ "

เขาเองออกจะงงกับจดหมายฉบับนั้นและพยายามติดต่อกลับไปแต่ที่อยู่นั้นก็ไม่มีผู้รับ
และข่าวเกี่ยวกับนนท์หลังจากนั้นก็คือเขาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในสมอง...
เขาใช้เวลาไม่นานก็หาร้านนั้นเจอ..และเปิดร้านกาแฟต่อมาเรื่อยๆจนกระทั่งครบสามปี
ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นใหม่ของคนสองคน

"คูณพ่อขา คุณแม่พิมให้มาถามว่าคุณพ่อนั่งเหม่ออะไรค้า..."เสียงใสๆของน้องพิ้งกี้ลูกสาว
วัยห้าขวบของเขาลอยมาก่อนร่างเล็กๆที่กระโจนเข้ามาในอ้อมกอดของเขา...
"คุณพ่อกำลังคิดว่าจะชวนคุณแม่พิมเปิดร้านกาแฟน่ะสิจ๊ะ" เขาตอบพร้อมกับหอมแก้ม
เจ้าตัวเล็กฟอดใหญ่....
"เปิดร้านกาแฟนี่คิดจะหาภรรยาเพิ่มอีกคนรึไงคะ..."พิมนิภา เดินเข้ามาพร้อมกับเงื้อ
ตะหลิวในมือ
"อ้าว คุณก็ คิดไปซะโน่น แหมผมแค่รำลึกความหลังนิดหน่อยเอง.."กานต์แก้ตัว...
เสียงหัวเราะดังออกมาจากครอบครั้งเล็กๆอย่างต่อเนื่อง......


.......................




โดย : กลิ่นกาแฟ
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 1 เม.ย. ปี 2007 [ เวลา 12 : 38 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook