บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> นิทานโทรศัพท์64 การพิพากษา

เรื่อง : นิทานโทรศัพท์64 การพิพากษา

นั่งนิ่งอย่างนั้น
คำเย้ยหยัน หัวเราะดังมาจากปากบ่อ
แผ่นกระดาษถูกอ่านไป หัวเราะเยาะไป แล้วฉีกโปรยลงมาทีล่ะใบทีละใบ
คนชั่วอ่านหนังสือออก ... แต่ไม่เคยเข้าใจบทกวีเศร้า
เหมือนดาวกระดาษ ร่วงมา เสียงอ่านแล้วฉีก อ่านแล้วฉีก เคล้าเสียง โหยร้องของสัตว์หากินรุ่งสาง

... ไฟจากกระบอกไฟฉายส่องลงมา
"เอาละท่าน สาวน้อยผู้นี้ป่วย เธออาจตายได้...ช่วยเราก่อนเถอะ"โยคีเมืองอ้อนวอน
พวกโม่งลากทั้งคู่ขึ้นมา
ที่นี่เป็นค่ายเล็กๆ อยู่ในชัยภูมิที่เหมาะสม พราง และกว้าง สะดวกในการออก ลำบากในการเข้า

รุ่งเช้า พวกโม่งปฏิบัติกับ ทั้งคู่ดีขึ้น โยคีได้เปลี่ยนเสื้อผ้าและอาหาร สาวน้อยได้รับการพยาบาล แต่ยังอยู่ในระหว่างการควบคุม ดีกว่าพวกคนอื่นๆ อีกราว20คนที่ถูกตีตรวนและบังคับทำงานในโรงงานโรงเรือนย่อมๆ

เราขอตั้งชื่อที่นี่ว่า "นรกอนุบาลแรกรับ "
ในสิ่งที่รู้ พวกโม่งเป็นกองกำลังอิสระ รับงานคุ้มครอง ลักพาตัว เรียกค่าไถ่ คุ้มกันขบวนการค้ามนุษย์
และต่างสนุกกับธุรกิจบาป
เมื่อพวกเขาทำลายโครงสร้างดั่งเดิม ในวิถีชีวิตที่เรียบง่ายแสนดี และซื่อสัตย์ต่อจิตวิญญาณ

ยุคกึ่งพุทธกาล...
พวกเขาทำลายมันด้วยการโปรยลูกระเบิดลงมาจากฟากฟ้า โปรยลงบนสถานอันเป็นที่มั่นศรัทธา
หลังจากนั้น ก็ไม่มีใครเชื่อใคร นอกจาก "ปืน" ...ผู้หญิงและเด็กกลายเป็นสิ้นค้าหลัก ยาเสพติดเป็นสินค้ารอง

ผ่านกาลมาอีกครึ่งศตวรรษ
มาถึงจุด ขณะที่เล่า โยคีเมืองกำลังถูกสอบสวน
"จากสมุดบันทึก...กูอ่านอย่างละเอียดถี่ถ้วน...ไม่รู้เรื่องวะ..เขียนเชี่ยอะไรของมึง..ตกลงว่ามึงเป็นใคร..ทำอะไร...ที่ไหน...กินให้อิ่ม แล้วคิดคำตอบไว้ในหัวด้วย...อย่าเล่นลิ้น กูนั้นถ้ารำคาญมากๆแล้วอยากฆ่าคน"ไอโม่งปากบ่อ ถอดนหน้ากากแล้ว หน้าตามันพิเรน
"เดี๋ยวก่อนท่าน..."โยคีเมืองร้องเรียกก่อนที่ไอโม่งหน้าพิเรนจะเดินออกจากห้องอาหาร "...ขอบุหรี่ซักซองเถอะ..ซักตัวก็ได้...ก้นยาก็ได้....เอาๆขี้ยาเส้นก็ได้ ซักนิดเถิด เราท้องอืด"
โม่งพิเรนส่ายหน้าทำไม้ทำมือและทำปากจิบจับ
เสียงโครมปิดประตู ลั่นกุญแจ...สักพักจึงมีซองบุหรี่แกะแล้วกระเด็นเข้ามาทางลูกกรงหน้าต่าง
ในนั้นมีบุหรี่อยู่5ตัว
...แล้วไฟล่ะท่าน ไฟ ไฟ

โดย : นวพล ลีนิน
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 4 เม.ย. ปี 2007 [ เวลา 10 : 9 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook