บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> ตำนานเหนือจินตนาการ4

เรื่อง : ตำนานเหนือจินตนาการ4

Title : ตำนานเหนือจินตนาการ
Author: agava [ จอมเวทย์ที่ถูกลืม]
Category: แฟนตาซีอนาคตฮาๆ
Rairing: อ่านได้ทุกเพศทุกวัย
Disclaimer: ตัวละครทั้งหมดมาจากแรงคิดและหัวสมองลีบๆของข้าน้อย กรุณาอย่าหาว่าไปลอกชาวบ้านเขามาเลย
Summary: กัลเดียน่า เด็กสาวในคราบของเด็กหนุ่ม ปริศนาในตัวเธอค่อยๆกระจ่างขึ้น มิตรหรือศัตรูคือคนที่ควรเชื่อ

novel นิยายเรื่องแรกที่เขียน ข้อความบทเขียนอาจห่วยไปนิด แต่อยากให้นักอ่านคนอื่นได้อ่านบ้าง วิจารย์กันตามสะดวกเจ้าค่ะ


บท 3. พ่อมดจอมวางแผน


เสียงจอแจของผู้คนบอกถึงการเริ่มต้นของวันใหม่ กัลเดียน่า ลุกขึ้นจากเตียง มาอาบน้ำเตรียมออกไปข้างนอก วันนี้ยังมีเวลาอีกหนึ่งวัน ก่อนจะถึงวันสอบ
เสียงกุกกักดังขึ้นเป็นระยะๆ ทำให้หนังตาของชายแก่ กระพริบถี่ๆ ก่อนลืมตาขึ้นมอง




" กัลเดีย นั่นแกจะออกไปใหน " เสียงงัวเงียอย่างที่บอกว่ายังไม่ตื่นดี

" ซื้อของ พ่อนอนไปเถอะ เมื่อคืนกว่าจะกลับก็เกือบสว่างเลยไม่ใช่เรอะ "

คาราสมองบุตรสาว [ที่ไม่ค่อยเหมือน] ของตน พลางคิด พอเวลามันลงมือทำอะไรทีไร เรื่องยุ่งๆ ปวดกะบาลมักตามมาทุกที

" กัลเดีย แกอย่าไปสร้างเรื่องให้ใครเดือดร้อนอีกนะโว้ย "

" เออน่า ฉันไม่ไปหาเรื่องใครหรอก พ่อไว้ใจฉันบ้างสิ "

" เออ!! เพราะข้าไว้ใจแกน่ะแหล่ะ ถึงได้แค่เตือนไงล่ะ "



... จากถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนคึกคัก ผ่านเข้าไปในตรอกเล็กๆที่ลัดเลี้ยว ผู้คนเริ่มบางตา ก่อนที่จะหยุดอยู่หน้าร้านร้านหนึ่ง

กัลเดียเปิดประตูเข้าไปก็พบกับชายที่เป็นเจ้าของร้านยืนอยู่ที่หน้าเคาเตอร์ พลางยิ้มต้อนรับ

" สวัสดีครับ ต้องการจะรับอะไรดี " เจ้าตัวเดินไปที่เคาเตอร์ ก่อนล้วงเข้าไปในกระเป๋าแล้วหยิบเหรียญๆหนึ่ง ที่มีลายนกสองหัวออกมาให้เจ้าของร้านดู



" บอกโป๊ปว่า เนียร์มาหา " เจ้าของร้านพยักหน้าแล้วเดินหายเข้าไปหลังร้านก่อนจะกลับเข้ามาใหม่


" โป๊ป รออยู่ข้างในแล้ว.. เชิญ "



ชายวัยกว่า 50 มีร่องรอยความชราให้เห็นเด่นชัด นั่งสูบโป๊ปอยู่หลังร้าน เงยหน้าขึ้นมามองเธอ

" ไง กัลเดีย วันนี้จะมาขายอะไรรึ "

" เปล่าหรอกตา วันนี้มาซื้อของน่ะ "

" เฮอะ! ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นเอ็งมาซื้ออะไร "

" เอาน่า.. เอ้า!นี่ ใบรายการ " ชายชราจ้องดูรายการแล้วลูบเคราเบาๆ

"หืม....!! กว่าครึ่งมันเป็นของผิดกฏหมายไม่ใช่รึ เอาไปทำอะไรล่ะ "

" ตา ของอย่างนี้เขาห้ามถามกันไม่ใช่เหรอ " รอยยิ้มพรายปรากฏ แต่รอยยิ้มนั่นทำเอาคนแก่หนาวๆร้อนๆ กลืนน้ำลายลงอย่างยากลำบาก

" เอ้า! ก็ได้ แต่ของที่สั่งซื้อนี่ มันเยอะเหมือนกันนา.. คงต้องใช้เวลาซักหน่อย เดี๋ยวอีกซักชั่วโมงเอ็งมารอรับก็แล้วกัน "



12 นาฬิกาเศษ ช่วงเวลาที่วุ่นวายที่สุดของเมือง underground (ใต้ดิน) ท้องถนนเต็มไปด้วยฝูงชนร้านค้าต่างๆ ละลานตาไปหมด
ความหิวเริ่มก่อตัวขึ้นในท้องของเธอ กัลเดียจึงตัดสินใจที่จะไปหาอาหารกินฆ่าเวลาในร้านอาหารเล็กๆตรงหัวมุมถนน
มันเป็นร้านอาหารเล็กๆแต่บรรยากาศดูอบอุ่นอ่อนโยน เจ้าตัวชอบที่นี่มาก ช่วงเวลาที่เธอไม่สบายใจมักจะมาที่ร้านนี้เสมอ เจ้าของร้านยิ้มตอนรับ " เชิญข้างในเลยครับ จะสั่งอะไรดีครับ "

" ขอเป็นสตูเนื้อกับซุบมันฝรั่งแล้วก็ชาแอปเปิ้ลที่นึง " กัลเดียตอบก่อนนั่งลงบนโต้ะ ดวงตาเหม่อลอยออกไปข้างนอก โดยที่ไม่ทันรู้ตัวว่ามีคนกลุ่มนึง กำลังจ้องเขาอยู่

" ไง หนุ่มน้อยหน้ามน ไม่สนใจจะทำงานที่งานน้อยๆเงินเยอะๆบ้างเหรอ " ชายคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้น นัยน์ตาสีฟ้า ผมสีดำตัดสั้น ใบหน้าคมเข้มเป็นประกายดูท้าทาย

" ขอบใจ เบิร์ค แต่ไอ้งานของนาย คงหนีไม่พ้นงานประเภทอย่างว่าหรอกใช่ใหม " กัลเดียพูดอย่างหน่ายๆ รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้า แต่เป็นรอยยิ้มเหี้ยมที่ส่งไปให้คนในกลุ่มหนาวๆร้อนๆ

" ว่าแต่.. นายคงไม่ได้มารอฉันที่นี่ ก็เพื่อแค่จะมาแซวฉันหรอกใช่ใหม " ผู้ถูกทักไหวตัวนิดๆ
" เพราะไอ้ลิงเถื่อนอย่างนาย ไม่มีวันที่จะเข้าร้านแบบนี้อยู่แล้วถ้าไม่ใช่ว่ามีธุระกับฉัน " รอยยิ้มท้าทายถูกส่งออกไป



"โห... สุดยอดเลยลูกพี่ ฉลาดเป็นกรด เดาใจลูกพี่ถูกเผงเลย สมแล้วที่.." ไม่ทันที่ลูกน้องจะพูดจบกำปั้นใหญ่จากร่างกำยำก็โป๊กลงกลางกะหม่อมของลูกน้องฉับพลัน

"โทษทีที่ข้ามันเถื่อน ก็แค่.. ได้ข่าวว่า นายคิดจะสอบเข้าโรงเรียนนอสซิมเบิร์อกงั้นเหรอ " รอยยิ้มคลายลงทันทีใบหน้าสงบก่อนที่นัยน์ตาจะจ้องมองชายที่อยู่ข้างหน้าอย่างจริงจัง เคยรู้แต่นายคนนี้ไม่ธรรมดา แต่มันได้ข่าวมาจากไหนฟะ
..เหมือนฝ่ายตรงข้ามจะรู้ความคิดของกัลเดีย .. " ไม่มีอะไรที่สายข่าวของฉันจะหาไม่ได้ "
ใบหน้าคมแย้มยิ้มน้อยๆ เพียงมุมปากเป็นเชิงท้าทาย ก่อนขยับเข้าใกล้ร่างบาง แล้วกระซิบที่ข้างหู

" ว่าแต่ เมื่อไหร่จะรับรักฉันซะทีล่ะ สุดหล่ออย่างฉันอุตส่าเฝ้ารอมานาน..แล" ไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ ร่างบางก็ส่งหมัดฮุกเข้าที่กลางท้องของอีกฝ่ายจนทรุดลงกับพื้น

" ไอ้บ้า!! ฉันไม่นิยมอนุรักษ์ไม่ป่าเฟ้ย! "



" อูย.......... " แต่อีกฝ่ายกลับยิ้มยิงฟันมากขึ้น " ถึงโกรธก็น่าร้ากกก.. จะผู้หญิงหรือผู้ชายถ้าถูกใจฉันไม่เกี่ยงอยู่แล้ว "



เท่านั้นล่ะ เจ้าคนที่ไม่สนใจว่าจะหญิงหรือชาย ก็โดนหมัดอัปเปอร์คัตพร้อมส้นเท้าฝ่ากระบาลอีกระลอก จนทรุดจมกองพื้น

"มาสเตอร์ เงินค่าอาหาร เดี๋ยวพวกนั้นจะเป็นคนจ่ายนะ " เจ้าตัวพูดเสร็จก็เดินออกจากร้านไป โดยไม่หันกลับมาดูอีกฝ่ายที่นอนฟุบอยู่กับพื้น

" ไม่เป็นไรใช่ใหม ลูกพี่ "

" ยังไม่ตายว่ะ " ร่างกำยำลุกขึ้นมานั่งพลางเช็ดเลือดที่ติดอยู่ที่จมูกก่อนรอยยิ้มบนริมฝีปากปรากฏ



" ชั้นไม่ยอมแพ้หรอกเฟ้ย คอยดูนะจะตามตื้อไปจนถึงเหวนรกเลยคอยดู๊........"

" บ้าชะมัด " น้ำเสียงบอกอย่างหัวเสีย ก่อนเดินจ้ำผ่านฝูงชนไปอย่างรวดเร็ว

อลัน เบิร์ค หัวโจกของพื้นที่แถวนี้ เป็นหัวหน้าใหญ่ของแก๊งแถบ underground มารู้จักกันได้ก็เพราะเคยมีเรื่องกันมาก่อน แต่ไม่รู้เพราะอะไร ใบหน้าเขาเกิดไปถูกใจ มันเข้าได้ก็ไม่รู้ ตั้งแต่มีเรื่องกันครั้งแรก ก็ตามตื้อมาตลอด เขาเคยแต่ถูกสาวๆตามตื้อจนน่ารำคาญ แต่ดันมาเจอนายลิงเถื่อนนี่ ยิ่งขนพองสยองเกล้าเข้าไปใหญ่ ได้เจอกับมันวันนี้ นี่ถือเป็นวันซวยจริงๆ

" โว้ย!! " เสียงสถบอีกระลอก ทำเอาผู้คนรอบข้างมองด้วยความสงสัย ก่อนจะรู้ตัวว่ามีบุคคลหนึ่งเดินตามเขาอยู่

" นั่น กัลเดียใช่ใหม " เสียงทักจากข้างหลัง ทำเอาเจ้าตัวหยุดเดินก่อนหันไปมอง พลางนึก ‘คราวนี้เจอใครอีกล่ะ ‘

" เอเชน ? "


ช่วงเวลาบ่ายคล้อย สำรับน้ำชาถูกยกออกมา กลิ่นหอมอ่อนๆของชาที่เพิ่งเสิร์ฟ กระจายไปทั่ว ขณะที่เจ้าตัวยกขึ้นจิบ ก่อนยิ้มน้อยๆให้อีกฝ่าย


" ไม่นึกเลย จะได้เจอกันที่นี่ " กัลเดียพูดอย่างอารมณ์ ดี นัยน์ตาสีนิลยิ้มรับ

" ก็พรุ่งนี้เป็นวันสอบแล้ว เลยมาค้างที่โรงแรมแถวๆนี้ น่ะ "


"อืม นั่นซินะ เมืองดาร์นาท ก็ใช่ว่าจะใกล้ๆ ซะเมื่อใหร่ " กัลเดียพยักหน้าอย่างเห็นด้วย



" แล้ว กัลเดีย นายมาทำอะไรแถวนี้ล่ะ " เจ้าตัวชะงักเล็กๆ พลางนึกถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เขาเดินมาถึงที่นี่ ก่อนสะลัดความคิดนั้นทิ้ง


" เอ้อ! มาซื้อของน่ะ แล้วฉันก็อาศัยอยู่แถวนี้ "


" จริงดิ อย่างงี้ถ้าฉันสอบผ่านช่วงวันหยุดนายต้องพาฉันทัวร์ แถวนี้บ้างล่ะ " เอเชนพูดอย่างกึ่งเล่นกึ่งจริง ก่อนหัวเราะขึ้นน้อยๆ ทำให้กัลเดียหัวเราะไปด้วย

ลมสงบแล้ว.. ช่วงบ่ายคล้อยๆแบบนี้ ทำเอากัลเดียเริ่มมีเหงื่อซึมน้อยๆ เอเชนมองไปที่กัลเดีย ก่อนมองนอกหน้าต่าง

" ถอดซะก่อนก็ได้นี่ ร้านอาหารแถวนี้เขาก็เคลือบสารป้องกันรังสีอัลตร้าฯ ไม่เห็นจำเป็นต้องใส่โค้ทสังเคราะห์ นั่นตลอดเลยนี่นา”

" เอ่อ..คือ ยังไงดีล่ะ " เจ้าตัวยิ้มแหง แววตาดูลำบากใจเล็กน้อย ก่อนยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ " คนที่นี่ ปกติก็จะใส่ชุดคลุมปกปิดกันอยู่แล้ว เลยไม่ผิดปกติอะไรถ้าใส่เสื้อคลุมตลอดเวลา แล้วอย่างฉัน ถ้าถอดมันก็............ "


" นั่นสินะ " นัยน์ตาสีนิลเยียดยิ้มอย่างอารมณ์ดี " อย่างนายคงเด่นน่าดู "

กัลเดียยิ้มแหยงๆ รับ


" ก็.. ประมาณนั้นล่ะ ..สีผมอย่างฉันแถวนี้มันไม่ค่อยมี แล้วอีกอย่าง ฉันก็ก่อเรื่องไว้เยอะด้วย " พูดเสร็จ เจ้าตัวก็หันมาหัวเราะกลบเกลื่อน เมื่อรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะพูดมากเกินไปแล้ว ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่อง


" ว่าแต่ นายพอจะรู้อะไรเกี่ยวกับบททดสอบการสอบเข้าบ้างไหม " คำพูดที่จู่ๆเจ้าตัวดีก็เปลี่ยนเรื่องซะงั้น ทำให้เอเชนเลิกคิ้วขึ้น มองกัลเดียจนเจ้าตัวรู้สึกว่าจะพูดเข้าประเด็นมากไปหน่อยก่อนจะรีบแก้ตัว " แหะๆ ก็เผื่อถ้ามันมีข้อสอบแบบสอบถามฉันจะได้เตรียมปากกาไปด้วยไง " เป็นคำพูดแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นเอาซะเลย


นัยน์ตาสีนิลมองกัลเดียคมกริบ ก่อนขยับรอยยิ้มบาง


" ก็.. ที่ผ่านมา ถึงแม้การสอบจะไม่เคยเหมือนกันเลย แต่รู้สึกว่าจะไม่มีกฏห้าม ไม่ให้บุคคลที่จะมาสอบ พกอุปกรณ์ใดๆ ที่สามารถทำให้สอบเข้าโรงเรียนได้ เข้าไปน่ะนะ "

คำตอบที่ได้ เหมือนกับอ่านใจของกัลเดียออก รอยยิ้มบางเฉียบ นัยน์ตาพราวระริก จับจ้องอยู่ที่กัลเดีย สัญญาณบางอย่างทำให้เจ้าตัวสงบเงียบ นัยน์ตาฉายแววประกายจริงจัง


"รึว่า ... นายมีแผนอะไร "

"ฉันเหรอ.. ไม่รู้สิ แล้วนายล่ะ " ทั้งคูสบตากัน ก่อนรอยยิ้มท้าทายจะทาบบนใบหน้า นัยน์ตาวาววับ


โดย : จอมเวทย์จอมเวทย์ที่ถูกลืม
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 4 เม.ย. ปี 2007 [ เวลา 23 : 42 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook