บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> กาแฟชง (เจ้าเก่า)1/2

เรื่อง : กาแฟชง (เจ้าเก่า)1/2

ในตลาดสดแห่งหนึ่งชานเมืองกรุงเทพ บรรยากาศตอนเช้าค่อนข้างวุ่นวายและ
เสียงดังเจี๊ยวจ๊าวไปด้วยเสียงเรียกลูกค้าของเหล่าพ่อค้าแม่ค้ารวมทั้งเสียงต่อรอง
ราคาของลูกค้าทั้งหลาย.. ด้านในสุดของตลาดมีร้านกาแฟชงเล็กๆอยู่หนึ่ง
ร้าน เจ้าของร้านเป็นชายสูงอายุรูปร่างผอม หน้าตาแสดงเชื้อสายจีนอย่างเห็น
ได้ชัด ลูกค้าที่มาอุดหนุนสี่ห้าคนก็ล้วนแต่เป็นชายวัยเดียวกัน
"โก กาแฟแก้ว" ลูกค้ารายหนึ่งตะโกนสั่งก่อนเดินมานั่งบนม้ายาวในร้าน
อาโก ของมิตรสหายหรือเจ๊กโกของเด็กๆในตลาด รีบยกมือแสดงให้เห็นว่า
ได้ยินแล้ว "อาสมชาย วันนี้ทำไมมาช้านักล่ะ ทุกทีต้องมาตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่"
อาโกทัก สมชายหรือนายแพทย์สมชาย ซึ่งอยู่ในวัยเกษียณอายุเช่นเดียวกับ
ลูกค้าคนอื่นๆ
"ขืนไก่โห่ละก็วิ่งกันป่าราบแน่ อาโก " เสียงกวนๆของคิ้ม เด็กหนุ่มเชื้อสาย
จีนคนหนึ่งซึ่งมารับจ้างเข็นผักอยู่ในตลาดแว่วมา "เพราะไก่ในตลาดมันตาย
แขวนต่องแต่งทุกตัวแล้ว ขืนมันขันขึ้นมา อั๊วแผ่นดีกว่า" คิ้มยังไม่หยุดจ้อ
"อย่าว่าแต่ลื้อเลยคิ้ม พวกอั้วก็เผ่น" ลูกค้าคนหนึ่งสวนรับขึ้นมาพร้อมกับเรียก
เสียงหัวเราะจากสภากาแฟทั้งวง เว้นก็แต่ อาโก เจ้าของร้านเท่านั้น
"กวนสั้นตีงเตี่ยมึงแต่เช้าเชียวนะไอ้คิ้ม" อาโกตะโกนด่าด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
"ฮั่นแน่ พูดงี้ โก ก็รับอั้วเป็นเขยแล้วสิ แล้วอาหมวยเล็ก ไปไหนละเตี่ย..โอ๊ย!"
คิ้มพูดไม่ทันจบประโยคน้ำร้อนในแก้วก็ลอยผ่านสภากาแฟมาเฉียดร่างคิ้มไปเพียง
หน่อยเดียวทำสภากาแฟแทบวงแตก ส่วนตัวต้นเรื่องนั้นวิ่งหายไปพร้อมกับรถเข็น
ผักแล้ว
"โธ่อาโก ไปโมโหไอ้คิ้มมันอะไรนักหนานะ มันก็เป็นอย่างนี้มานานแล้ว" ลูกค้าคนหนึ่ง
ถาม
"ก็ลื้อไม่เห็นรึไงมันกวนส้น...ฉิบหาย" อาโกยังหงุดหงิดอยู่
"ของธรรมดา เฮียไก่ พ่อตาลูกเขยมันไม่ลงรอยกันอยู่แล้ว .. เฮ้ย"ลูกค้าอีกคน
พูดพร้อมกับกระโดดตัวลอยออกจากม้านั้งเพราะกระป๋องนมขั้นหวานลอยมาลงกลางวง
"เอ็งก็นา..ไอ้สุ่น รู้อยู่ว่าอาโกเค้าไม่ชอบ เสือกกวนส้น...เค้าอีกคน" ชายสูง
อายุที่ถูกเรียกว่าเฮียไก่พูด พร้อมหันไปพูดกับอาโก "โกก็ใจเย็นๆสิว้า..เออ แล้วนี่
หมวยเล็กไปไหนละโก"เฮียไก่ถามถึงลูกสาวของอาโก ซึ่งความจริงก็มีเพียงคนเดียว
แต่เนื่องจากรูปร่างเล็กกระทัดรัด สภากาแฟเลยเรียกกันว่าหมวยเล็กกันจนติดปาก
"นังหมวยมันไปลงทะเบียนเรียน มันเลยขอหยุดวันนึง" อาโกตอบ
"เออ หมวยเล็กมันเข้ามหาวิทยาลัยแล้วหรอเนี่ย โตไวจริง แล้วเรียนที่ไหนละ"
เฮียไก่ถามต่อ
"ก็ที่ .... " อาโกตอบ "เก่งนี่หว่า สอบเข้ายากนะนั่นที่เดียวกับลูกชายของ
อาสมชายเลยนี่นะ"เฮียไก่แสดงความชื่นชม
"ระวังนา โก อาหมวยเป็นเด็กมหาลัยไปแล้วจะไม่มาช่วยโกขายแล้วนา เรียนมหาลัย
ดังๆมันต้องมีคล้าสกันหน่อย มาขายอย่างนี้ได้ยังไง เฮ้ย!!!! "นอกจากชายที่ถูก
เรียกว่าสุ่นแล้ว สภากาแฟทั้งวงได้ร้องกันเสียงหลงเพราะ อาโกทำท่าจะยกถังล้างแก้ว
ทุ่มมากลางวง
"ไอ้สุ่น เอ็งกลับตอนนี้ไปเลยไป อั้วไม่คิดตังค์ แต่ถ้าช้ากว่านี้อั๊วแถมค่ายาให้ด้วย"
อาโกฉุนจนหน้าแดง
"โธ่ โก เลี้ยงไอ้สุ่นไว้ดูเล่นคนเหอะ ไม่มีมัน พวกเราก็เหงาตายสิ" เฮียไก่พยายาม
สงบศึก
"ฮึ ก็ได้ เห็นแก่เฮียไก่นะ"อาโก ยอมยุติ แต่ในใจลึกๆก็กลัวว่าหมวยเล็กจะไม่มาช่วย
ขายเหมือนเคย...อาโกและหมวยเล็กนั้นมีกันอยู่เพียงสองคนเนื่องจากแม่ของ
หมวยเล็กนั้นเสียไปตั้งแต่หมวยเล็กยังจำความไม่ได้ ความจริงแล้ว อาโกเองมีกิจการ
บ้านเช่าอยู่หลายหลังซึ่งสร้างจากการเก็บหอมรอมริบทีละเล็กละน้อยจากการขาย
กาแฟซึ่งรายได้นั้นพอเลี้ยงตัวและส่งหมวยเล็กเรียนจนจบมหาวิทยาลัยได้สบาย
แต่อาโกเองยังรักที่จะมาขายกาแฟเพราะต้องการเจอเพื่อนฝูงเก่าๆซึ่งเป็นเพียง
อย่างเดียวที่ทำให้โกไม่เหงาจนเกินไปนักในวัยนี้แต่ระยะหลังเรี่ยวแรงของเขาลด
น้อยลงภาระการเตรียมอุปกรณ์ต่างๆจึงตกเป็นของหมวยเล็กไปโดยปริยายมาหลายปีแล้ว


รถยนต์ญี่ปุ่นขนาดเล็กคันหนึ่งเคลื่อนที่อย่างช้าๆเข้ามายังป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัย
และจอดลงตรงหน้าเด็กสาวหน้าตาน่ารักในชุดนักศึกษารูปร่างเล็กผิวขาวสะดุดตา
ผมที่ยาวถูกถักเป็นเปียสองเส้นห้อยผ่านไหล่ลงมา กระจกรถค่อยๆเลื่อนลงช้าๆพร้อม
กับเสียงเรียก "หมวยเล็ก .. ขึ้นมาเร็ว กลับบ้านพร้อมกัน" ชายหนุ่มในรถร้องเรียก
เด็กสาวที่ถูกเรียกว่าหมวยเล็กมองลอดผ่านหน้าต่างไปและจำได้ว่าคนที่เรียกเธอคือ วรุณ
ลูกชายของนายแพทย์สมชายซึ่งเป็นสมาชิกสภากาแฟของเตี่ยเธอนั่นเอง วรุณเป็นรุ่นพี่ที่
มหาวิทยาลัยของเธอ
"ไม่เป็นไรค่ะ หมวยเล็กกลับเองได้"เธอตอบด้วยความเกรงใจ
"เอ้า ขึ้นมาเถอะ ไปทางเดียวกันอยู่แล้ว เปลืองค่ารถเมล์ทำไม แล้วก็ตรงนี้จอดนาน
ไม่ได้นะ"ชายหนุ่มเร่ง หมวยเล็กลังเลและตัดสินใจเปิดประตูรถและนั่งคู่ไปกับ
วรุณเมื่อรถคันหลังบีบแตรไล่เสียงดัง"ขอบคุณค่ะ พี่วรุณ "หมวยเล็กยกมือไหว้
ทำเอาวรุณรับไหว้แทบไม่ทัน "เอ้า มาไหว้พี่ทำไม ห่างกันแค่สามปีเอง แถมเมื่อตอน
เด็กๆยังวิ่งเล่นด้วยกันอยู่เลย"วรุณกล่าว
"ค่ะ แต่ตอนนี้พี่วรุณโตแล้วนี่คะ แถมยังเป็นว่าที่คุณหมออีก "หมวยเล็กกล่าว
เธอกับวรุณเป็นเพื่อนเล่นกันมาแต่เล็กก็จริงแต่วรุณถูกส่งเข้าเรียนมัธยมในกรุงเทพ
ทำให้เธอและเขาไม่ค่อยได้พบกันและห่างเหินกันไปตั้งแต่นั้น
"เป็นยังไงบ้างกับชีวิตนักศึกษา "วรุณชวนคุย
"ก็สนุกดีค่ะ ยังรู้สึกแปลกๆอยู่นิดหน่อย" หมวยเล็กตอบ
"ธรรมดาน่ะ เป็นทุกคนละ ที่มหาวิทยาลัยไม่มีใครมาคอยใส่ใจเรามากเหมือนมัธยมหรอก
ดังนั้นต้องช่วยเหลือตัวเองแล้วก็ต้องพึ่งพาเพื่อนๆกับรุ่นพี่ให้มากไว้" วรุณสอนเด็กสาว
เขาประทับใจเด็กสาวตั้งแต่วันรับน้องของมหาวิทยาลัยวันแรกแล้วและเมื่อหมวยเล็กแนะ
นำตัวเขาใช้เวลานึกไม่นานก็จำได้ว่าเป็นเพื่อนเล่นสมัยเด็กของเขานั่นเองซึ่งเขาพยายาม
หาทางเพื่อให้ได้ใกล้ชิดกับหมวยเล็กให้มากขึ้นโดยกลับมาพักที่บ้านชั่วคราวแทนที่จะพักที่
หอพักของมหาวิทยาลัยเหมือนก่อนเพื่อที่จะได้มีโอกาสรับส่งหมวยเล็กซึ่งในที่สุดเขาก็ทำ
สำเร็จในวันนี้ การสนทนาเป็นไปอย่างออกรสส่วนใหญ่จะเป็นการเล่าว่าช่วงที่หายกันไปนั้น
แต่ละคนมีวีรกรรมอะไรบ้างจนกระทั่งหมวยเล็กเตือนว่าใกล้จะถึงบ้านแล้ว
"หมวยเล็กยังไปช่วยเตี่ยขายกาแฟอยู่อีกหรอ ต้องตื่นเช้ามากเลยสินะ" วรุณถาม
"ค่ะหมวยเล็กยังช่วยอยู่ค่ะ ก็ตื่นเช้าจนชินแล้ว" หมวยเล็กตอบ
"ต่อไปคงไม่ไหวมั้ง การเรียนมหาวิทยาลัยน่ะยากนะ ต้องอ่านหนังสือหนักและมีงาน
ค่อนข้างเยอะ หมวยเล็กจะไหวหรอ"วรุณถาม
"หมวยเล็กเรียนบัญชีนะคะไม่ได้เรียนหมอเหมือนพี่วรุณคงไม่หนังหรอกค่ะ"หมวยเล็กตอบ
"เรียนอะไรก็หนักทั้งนั่นแหละหมวยเล็ก พี่หมายถึงเราต้องตั้งใจ และอีกอย่างถ้าเข้าไปพัก
หอพักของมหาวิทยาลัยได้ก็จะทุ่นเวลาเรื่องการเดินทางด้วยนะ"วรุณอธิบาย
"อีกอย่างเตี่ยหมวยเล็กก็อายุเยอะแล้ว น่าจะให้ท่านพักบ้าง พี่ได้ยินจากพ่อว่าครอบครัว
หมวยเล็กก็มีกิจการอย่างอื่นนี่นา จะให้เตี่ยของหมวยเล็กมาลำบากทำไม"วรุณถาม
"เตี่ยบอกว่าถ้าเตี่ยไม่ขายพวกเพื่อนๆเตี่ยก็จะไม่มีที่สังสรรค์กันน่ะค่ะ"หมวยเล็กตอบ
"โธ่ หมวยเล็ก คนจะสังสรรค์กับเพื่อนน่ะที่ไหนก็ได้ หรือไม่ก็ทำเป็นเฟรนส์ไชน์สิ
ไม่ต้องทำเอง คุมร้านอย่างเดียว เตี่ยจะได้พักด้วย เดี๋ยวพี่ลงหุ้นด้วยก็ได้ หรือหมวยเล็ก
ไม่อยากให้เตี่ยพัก" วรุณพยายามชี้นำ
"หมวยเล็กกลัวเตี่ยไม่อนุญาติค่ะ เพราะเตี่ยชอบทำอะไรเองมาตลอด" หมวยเล็กตอบ
"หมวยเล็กก็บอกว่าต้องไปพักที่หอพักมหาวิทยาลัยสิ อาจไม่ทุกวัน เตี่ยอาจยอมก็ได้นะ
มีร้านบรรยากาศดีๆ นอกจากสภากาแฟแล้วอาจมีลูกค้ารายใหม่ๆเข้ามาด้วย เตี่ยหมวย
เล็กก็จะมีเพื่อมากขึ้นนะ" วรุณหาคำตอบให้เสร็จ
"พี่วรุณส่งหมวยเล็กซอยหน้านี้ละค่ะ หมวยเล็กเดินเข้าซอยเอง พี่วรุณจะได้ไม่ต้องกลับรถ"
หมวยเล็กเตือนเมื่อเห็นว่าใกล้ถึงบ้านแล้ว
"จ๊ะ วันพรุ่งนี้พี่มารับนะ ไหนๆก็มหาวิทยาลัยเดียวกัน เป็นรุ่นพี่ต้องดูแลรุ่นน้อง"วรุณ
บอกหมวยเล็ก
"ไม่เป็นไรค่ะ หมวยเล็กไปเองได้"หมวยเล็กตอบแต่ในใจมันเต้นระทึกยังไงพิกล
"ไม่เอาละ พี่มารับละดีแล้ว พี่รอหมวยเล็กที่ปากซอยก็แล้วกัน ถ้าไม่เจอพี่โดดเรียนเลยเอ้า"
วรุณตอบแกมบังคับ หมวยเล็กไม่ตอบแต่หันมายิ้มให้และยกมือไหว้วรุณก่อนลงจากรถไป


"อาหมวยเล็กกกกกกกก " เสียงกวนๆของคิ้มลอยมาก่อนจะเห็นเด็กหนุ่มในชุดเสื้อยืดขาว
และกางเกงขายาวสีดำซึ่งสอดอยู่ในรองเท้าบูทเดินเข็นรถเข็นเปล่าเข้ามา เด็กหนุ่มหันไปสบตา
กับอาโก ซึ่งกำลังเคาะกระบวยกับหม้อน้ำร้อนเหมือนกับโกรธแค้นอุปกรณ์หาเลี้ยงชีพมานาน
"อาหมวยเล็ก เข้าโรงเรียนใหม่แล้วหรอจ๊ะ" คิ้มถามพร้อมกับจอดรถเข็นเปล่านั้นข้างตัว
ก่อนหยิบผ้าขนหนูสีขาวที่พาดคออยู่ขึ้นซับเหงื่อ
"เค้าเรียกมหาวิทยาลัยย่ะ คิ้ม เค้าไม่มีเวลาเล่นกับเธอนะ เค้ารีบเดี๋ยวไปเรียนไม่ทัน"หมวยเล็ก
พูดกับเด็กหนุ่ม
"ฮั่นแน่ กลัวไปเรียนไม่ทันหรือกลัวขึ้นรถไม่ทันจ๊ะ" คิ้มหยอก แต่ในใจเด็กหนุ่มรู้สึกเสียว
แปล๊บเหมือนถูกมีดแทง
"อย่ายุ่งน่าคิ้ม พี่วรุณเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยนะ ไหนๆก็ไปทางเดียวกันอยู่แล้วนี่"หมวยเล็ก
แก้ตัวทั้งที่รู้ว่าเหตุผลที่แท้จริงนั้นเธอเองก็ชักจะ ชอบพอกับพี่วรุณมากไปกว่ารุ่นพี่มหาวิทยาลัย
เสียแล้ว
"เคร้ง!!! " สภากาแฟได้สะดุ้งกันอีกครั้งเมื่ออาโกเจ้าของร้านเคาะกระบวยเหล็กกับชั้น
วางแก้วเสียงดังลั่น
"โก เป็นอะไรโก "ขาประจำสุ่นร้องถามหลังจากตั้งสติได้
"ไล่แมลงวันโว้ย "อาโกตอบเสียงหงุดหงิดและยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่เมื่อได้ยินเสียงเด็กหนุ่ม
สวนกลับมา"อ้าว อาโก แล้วแมลงวันนี่มันมาทำอะไรแถวนี้ละโก เอ๊ะ หรือว่ามันจะมาตอม..."
"โว้ย ... "อาโกร้อง "อาสมชายฆ่าคนตายนี่ติดคุกกี่ปีวะ"อาโกถามอย่างเหลืออด
"ไม่เอาแล้วคิ้ม เลิกยั่วเตี่ยสักทีเหอะ หมวยเล็กเหนื่อยจะแย่แล้ว สายแล้วด้วย" หมวยเล็กบอก
พร้อมกับจัดของชิ้นสุดท้ายบนชั้น "เตี่ย หมวยเล็กไปละนะ" หมวยเล็กบอกพร้อมกับยกมือไหว้
น่าแปลกที่ทั้ง คิ้มและอาโก ได้แต่ยืนมองตามหมวยเล็กไปแถมยังถอนหายใจออกมาพร้อมๆกัน
"อั้ว ว่าน่าสงสารทั้งอดีตพ่อตาและอดีตลูกเขยเลยว่ะ"ขาประจำสุ่นกระซิบสมาชิกสภากาแฟ..


"หมวยเล็ก... กลางวันนี้ว่างไปทานข้าวกันมั้ยจ๊ะ" หญิงเพื่อนคณะเดียวกันถามหมวยเล็กเมื่อ
เลิกเรียนวิชาสุดท้ายก่อนพักกลางวัน
"ถ้าไม่ไกลมากก็คงได้มั้ง" หมวยเล็กตอบ "ไม่มากหรอกจ๊ะ แหมไม่ลืมหรอกน่าว่าหมวย
เล็กต้องเข้าเรียนตรงเวลาเป๊ะ"เพื่อคนหนึ่งในกลุ่มแซว
"แล้วจะไปไหนกันละ"หมวยเล็กถาม ในขณะที่เพื่อนๆในกลุ่มยิ้มกริ่ม "ไปอ่อยหนุ่มๆไงจ๊ะ
หมวยเล็กสบายแล้ว เพราะมีว่าที่คุณหมอหนุ่มมาเป็นเพื่อนใจ แต่พวกเรายังนี่จ๊ะ"หญิงแซว
"ไม่ใช่นะ พี่วรุณเป็นพี่ของหมวยเล็กมาตั้งแต่เด็กต่างหาก"หมวยเล็กแก้ตัว "จ้า แซวเล่น
ก็ไม่ได้ พวกเราจะไปที่โรงอาหารคณะวิศวะกันน่ะ ได้ยินว่าโรงอาหารมีร้านของหวานอร่อย"
หญิงอธิบาย "ทำไมน้า ร้านของหวานอร่อยๆต้องไปอยู่ในคณะที่มีแต่ผู้ชายนะ ทีคณะเราไม่
เห็นจะได้ความเลย" เพื่อนคนนึงในกลุ่มบอก "ก็เพราะผู้ชายชอบของหวานไงจ๊ะ ไปเถอะ
เดี๋ยว พี่วรุณของหมวยเล็กจะรอนาน"หญิงแซว
ร้านของหวานที่คณะวิศวะนั้นอร่อยจริงดังที่เพื่อนๆของหมวยเล็กบอกเอาไว้แต่ละคนมีถ้วยของ
หวานเปล่าวางอยู่ตรงหน้าไม่ต่ำกว่าสองถ้วย ยกเว้นหมวยเล็กที่ถ้วยแรกยังหมดไม่ถึงครึ่ง
"แหม หมวยเล็ก รักษาหุ่นน่าดูเลยนะ กลัวพี่วรุณไม่ชอบหรือไงจ๊ะ "หญิงถาม "ไม่ใช่นะ"
หมวยเล็กตอบ "ก็พวกผู้ชายเค้าจ้องกันขนาดนั้นน่ะ พวกเธอไม่อายกันรึไง" หมวยเล็กถาม
"ก็นั่นละหมวยเล็ก อุตส่าห์ทนอับอายแล้ว ขอถ้วยสามดีกว่า เอาให้คุ่มค่าอายหน่อย "เพื่อนใน
กลุ่มตอบ "ยังจะทานกันอีกหรอ " หมวยเล็กถามเพื่อนด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "จ๊า อิ่มก็ได้
หมวยเล็กต้องไปจัดเตรียมห้องเรียนแล้ว "หญิงบอกพร้อมกับชวนสาวๆกลุ่มนั้นกลับ ขณะที่ออกจาก
โรงอาหารเพื่อนคนหนึ่งออกอาการกรี๊ดพร้อมกับชี้ไม้ชี้มือไปทางนักศึกษาชายกลุ่มหนึ่ง "นั่นไง!
หวานใจของชั้น" หมวยเล็กมองตามไปแต่นิสิตกลุ่มนั้นก็เดินเข้าไปในอาคารเรียนแล้ว
แต่หมวยเล็กรู้สึกคลับคล้ายคลับคลากับคนในกลุ่มนั้นคนหนึ่งอย่างบอกไม่ถูก "โธ่เอ้ย มาตั้ง
นานไม่เจอ ได้เจอตอนจะกลับแป๊บเดียว"เพื่อนๆหมวยเล็กบ่น "ดูซิ หมวยเล็กมีพี่หน้าฝน
พวกเราจะมาหาพี่หน้าร้อนซะหน่อย ไม่ได้เจอเลย ฮึ" หญิงบ่น ในขณะที่หมวยเล็กพยายาม
นึกถึงคนที่รู้จักแต่ก็นึกไม่ออก "อะไรของเธอ พี่หน้าร้อน" หมวยเล็กถาม "ฮั่นแน่
หมวยเล็ก อย่าคิดนอกใจพี่หน้าฝนนะจ๊ะ พี่หน้าร้อนน่ะของพวกเราจ๊ะ"เพื่อนในกลุ่มตอบ
"นี่หมวยเล็กไม่เคยได้ยินหรอ ว่าคณะวิศวะนะมีชายหนุ่มรูปงามอยู่หลายคน แต่พี่หน้าร้อน
เนี่ยสุดจะแมนสุดแสนจะสมาทร์ ใจดีอีกต่างหาก เป็นติวเตอร์วิชาคำนวณยากๆให้กับน้องๆ
และเพื่อนๆหลายคณะเลยนะ"หญิงบอก
"โธ่เอ้ย นึกว่าอะไร ที่แท้ก็จะมาขอให้เค้าติวให้น่ะเอง"หมวยเล็กขำเพื่อนพร้อมกับเดินนำ
กลับไปยังคณะของตน



"เตี่ย... เตี่ยเคยคิดจะพักผ่อนบ้างหรือเปล่า?" หมวยเล็กถามบิดาซึ่งคำถามนี้ทำให้
อาโกถึงอึ้ง ก่อนที่จะถามกลับไป "ทำไมหรอหมวยเล็ก ลื้อไม่อยากให้อั้วขายกาแฟหรอ?"
"หมวยเล็กอยากให้เตี่ยได้พักบ้างน่ะ เตี่ยไม่ค่อยแข็งแรงเหมือนก่อนแล้วน่าจะได้พักนะ"
หมวยเล็กบอก
"ขายกาแฟก็ไม่ได้หนักนี่อาหมวย ตอนเช้าลื้อก็เตรียมของอั้วก็อยู่ร้านทั้งวัน ตอนเย็นลื้อก็
มารับกลับสบายจะตาย" อาโกบอกลูกสาว "หรือลื้ออายที่ต้องมาขายกาแฟ" อาโกถามลูก
สาว "ไม่นะเตี่ย แต่หมวยเป็นห่วง ถ้างั้น เราทำร้านกาแฟใหม่กันมั้ยเตี่ย ทำเป็นเฟรนด์ไชน์
แล้วจ้างคนดูและ เตี่ยก็เป็นเถ้าแก่คุมร้านอย่างเดียวสบายดี" หมวยเล็กบอก
"แล้วมันจะไปรอดรึ หมวยเล็กจ้างเค้ามันแพงนา" อาโกยังต่อรอง
"รอดสิเตี่ย มีร้านสวยๆคนก็เข้าเยอะเตี่ยจะได้มีเพื่อนเยอะๆไง" หมวยเล็กบอก
"แต่เตี่ยมีเพื่อนแค่นั้นพอแล้วนี่หมวยเล็ก เพื่อนนะไม่ต้องมีเยอะหรอกขอให้เป็นเพื่อนแท้
คนเดียวก็เกินพอแล้ว"อาโกยังคงดื้อไม่ยอมที่จะพัก "เตี่ยพักผ่อนเตี่ยก็ไม่ต้องไปเจออาคิ้ม
คอยกวนประสาทเตี่ยไง" หมวยเล็กเองก็ไม่ยอมแพ้ แต่ก็แปลกใจที่เตี่ยกลับหัวเราะอย่าง
สมใจ "อาหมวย ลื้อไมรู้อะไร ตั้งแต่ลื้อไปนั่งรถลูกหมอสมชาย ไอ้คิ้มมันก็เลิกมากวนส้น..
อุ๊บ เอาเป็นว่ามันไม่มากวนใจอั้วแล้วก็แล้วกัน ฮ่าๆๆๆ " หมวยเล็กรู้สึกเจ็บในใจนิดๆโดยที่
ตัวเองก็ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใด เธอไม่เคยคิดที่จะคบกับคิ้มเกินเลยไปกว่าเพื่อนบางทีอาจเพราะ
ท่าทางที่ไม่สนใจในเรื่องอนาคตของเขาละมังที่ทำให้เธอรู้สีกไม่ไว้ใจพอที่จะเปิดใจรับเขาเข้ามา
เธอรู้ว่าคิ้มอยู่กับมารดาเพียงสองคนเพราะพ่อของคิ้มทิ้งสองแม่ลูกไปมีเมียใหม่ตั้งแต่คิ้มยังเด็ก
แม่ของคิ้มย้ายมาอยู่ที่ตลาดได้เกือบสิบปีแล้ว คิ้มเองก็รับจ้างเข็นผักในตลาดมาตั้งแต่เด็กจน
ถึงตอนนี้ เธอเคยถามคิ้มว่าทำไมยังมามัวแต่เข็นผักไม่ใช้เวลาไปกับการเรียนหนังสือให้เต็มที่
ซึ่งคิ้มตอบว่าเขาชอบที่จะทำแบบนี้และที่ที่เขาเรียนก็ไม่ได้หนักหนาอะไรเรียนไปเรื่อยๆก็จบ
เธอรู้แต่ว่าคิ้มเลือกเรียนช่างแต่ที่ไหนนั้นเธอเองไม่ได้สนใจเพราะดูคิ้มเองก็ไม่ได้ให้ความใส่
ใจกับมันมากนัก "อาหมวย หรือลื้อไม่อยากช่วยอั้วขายกาแฟจริงๆ" อาโกถามลูกสาว
"ก็ไม่เชิงเตี่ย แต่หมวยอาจต้องไปพักที่หอเพื่อนบ้างถ้าต้องทำรายงานหมวยอาจช่วยเตรียม
ของให้เตี่ยไม่ได้"หมวยเล็กใช้ไม้ตายสุดทั้าย สองสามเดือนมานี้เตี่ยไม่ค่อยสดชื่นเหมือนมีเรื่อง
กังวลใจซึ่งเธอเฝ้าถามแต่เตี่ยก็ตอบว่าไม่มีอะไร เธอจึงอยากให้เตี่ยได้พักผ่อนเสียที
"หมวยเล็กเรียนหนักอย่างนั้นเลยหรือ " อาโกถามลูกสาว "ใช่เตี่ย นะ ถ้าเตี่ยยังอยากขาย
เราเปิดร้านสวยๆแล้วจ้างเด็กซักคน พี่วรุณบอกว่าจะลงทุนร่วมด้วย"หมวยเล็กบอก
อาโกนิ่งไปพักใหญ่ก่อนจะตอบหมวยเล็กว่า "เอาเถอะหมวยเล็ก ถ้าลื้ออยากเปิดร้านลื้อก็เปิด
ไปเถอะ อั้วว่าอั๊วก็น่าจะพักจริงๆเสียที" อาโกพูดกับหมวยเล็กพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบผมหมวยเล็ก
ที่มานั้งเกาะขาอยู่...



"หมวยเล็กจะย้ายเข้ามาอยู่หอพักมหาลัยเมื่อไรครับ " วรุณถามหมวยเล็กขณะที่ขับรถกลับ
จากมหาวิทยาลัย
"ก็ อาทิตย์หน้าค่ะ ตอนนี้ก็ไปๆมา พักกับเพื่อก่อนถ้าต้องทำรายงานดึก"หมวยเล็กตอบ
"ถ้าหมวยเล็กไปพักที่โน่นแล้วพี่จะอาสาพาไปเลี้ยงข้าวเย็นทุกวันเลยนะ"วรุณอ้อน
"แล้วหมวยเล็กคุยกับเตี่ยยังไงท่านถึงยอมล่ะ" วรุณถาม
"ก็บอกอย่างที่พี่วรุณแนะนำนั่นละค่ะ หมวยเล็กเห็นเตี่ยไม่ค่อยสดชื่นมาสองสามเดือนแล้วถาม
ก็ไม่บอกหมวยเล็กว่าเตี่ยคงเหนื่อยเลยบังคับให้เลิกขายแล้วนอนอยู่กับบ้านแทน"หมวยเล็กตอบ
พลางหัวเราะ
"พี่ว่าหมวยเล็กทำถูกแล้วล่ะ ท่านควรจะได้พักบ้าง"วรุณเสริมและดีใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามที่
เขาตั้งใจ เขาหาโอกาสใกล้ชิดหมวยเล็กมานานแต่ก็ติดที่พ่อของเขาและเตี่ยของหมวยเล็กจึง
ทำอะไรไม่ค่อยสะดวกนัก ที่ป้ายรถเมล์หมวยเล็กเห็นชายหนุ่มในชุดนักศึกษาซึ่งดูเหมือนจะเป็น
เครื่องแบบของสถาบันเดียวกับเธอลงจากรถเมล์ดัวยท่าทางที่คุ้นตาแต่ก็นึกไม่ออก ดูเหมือนวรุณ
จะสังเกตุอยู่ก่อนแล้วจึงถามหมวยเล็ก "หมวยเล็กรู้จักมั้ย คนนั้นน่ะ" วรุณถาม
"ใครคะ"หมวยเล็กถาม
" ก็เด็กวิศวะปีสองรุ่นพี่หมวยเล็กปีนึงไง ดังจะตายได้ยินว่าสาวๆทั้งบัญชีทั้งอักษรกรี๊ดกัน
ใหญ่ รู้สีกว่าบ้านจะอยู่แถวตลาดนี่ละนะ"วรุณบอก
"เอ จะใช่คนที่ชื่อหน้าร้อนอะไรนั่นหรือเปล่าคะ ชื่อแปลกดีนะคะ"หมวยเล็กนึกถึงวันที่ไปทาน
ของหวานที่คณะวิศวะและเงาหลังที่คุ้นตา
วรุณหัวเราะลั่นก่อนจะบอก"อะไรกันหมวยเล็ก ทำไมเรียกซะเจ้าของคงงงไปเลย หมอนั้นชื่อ
คิมหันต์ ได้ข่าวว่าเรียนเก่งมากทีเดียวละ"
"คิมหันต์ "หมวยเล็กทวน เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้หัวใจก็เจ็บแปล็บขึ้นมาทันที หมวยเล็กกำมือ
แน่น "หมวยเล็กเป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ"วรุณถาม
"เปล่าคะ พอดีหมวยเล็กนึกเรื่องที่ต้องทำบางอย่างได้เท่านั้นค่ะ"



ช่วงสายของวันรุ่งขึ้น หนุ่มๆคณะวิศวะต่างพากันแปลกใจที่มีสาวน้อยร่างบางมายืนก้มหน้าก้มตา
เหมือนรอใครอยู่ที่ใต้ตึกเรียนโดยไม่สนใจสายตากรุ้มกริ่มของหนุ่มๆอีกหลายคน

เสียงหัวเราะที่คุ้นเคยแว่วมา หมวยเล็กเงยหน้าขึ้นมอง ใช่จริงๆ กลุ่มนิสิตกลุ่มใหญ่เดินออกมาจาก
เรียน และคนที่เดินนำหน้าแต่หันหลังให้กับเธอนั้นเป็นคนที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี นักศึกษากลุ่มนั้น
พากันหยุดมองหมวยเล็กด้วยความสนในพร้อมทั้งเป่าปากแซวกันอย่างสนุกสนาน จนคนที่หันหลังอยู่
ต้องหันมามอง เหมือนเวลาผ่านไปนาน หมวยเล็กกำหมัดแน่นเดินเข้าหา คิมหันต์อย่างช้าๆ
"โหโว้ย สาวบัญชีบุกมาหาไอ้คิมหันต์ถึงที่เลยโว้ย"เพื่อนคนหนึ่งแซว แต่ยังไม่ทันได้มีใครพูดอะไร
ไปมากกว่านั้น "เผี๊ยะ!" เสียงฝ่ามือเล็กๆ กระทบใบหน้าของคิมหันต์อย่างจัง ทำเอาทั้งกลุ่มเงียบ
สนิท "สนุกมากมั้ย คิ้ม ที่หลอกกันมาตลอด ไหนว่าเราเป็นเพื่อนกันไง ทำไมต้องปิดบังกันด้วย.."
ขอบตาหมวยเล็กเริ่มที่จะมีน้ำตาเรื่อออกมา
"ปิดบังหรอ .. " คิ้มหรือคิมหันต์ทวน "กับหมวยเล็กคิ้มไม่เคยมีอะไรปิดบังเลยนะ เพียงแต่
หมวยเล็กไม่เคยใส่ใจมันเท่านั้นเอง" คิมหันต์พูด
"พอแล้ว .. ในเมื่อไม่คิ้มไม่คิดว่าเค้าเป็นเพื่อน ..หมวยเล็กก็ไม่ต้องการตัวเองเหมือนกัน" หมวยเล็ก
พูดพร้อมกับเอามือป้ายน้ำตาเหมือนเด็กๆก่อนจะวิ่งจากไป
ท่าทางแบบนี้เขาเห็นมาบ่อยครั้งเมื่อเด็กหญิงมีเรื่องขัดใจหรือทะเลาะกับเตี่ย เขาเองที่เป็นเพื่อนปลอบใจ
และสร้างเสียงหัวเราะให้เสมอแต่ครั้งนี้มันต่างออกไปเขารู้สึกได้..
"โห โว้ย ละคอนน้ำเน่า แต่เอ เด็กคนนั้นดูคุ้นๆยังไงชอบกล"เพื่อนคนเดิมแซว "เฮ้ย นั่นมันแฟนไอ้หมอ
วรุณนี่หว่า .. โธ่ ไอ้คิมหันต์ สาวๆแย่งกันทั้งมหาลัยแต่ดันไปชอบแฟนชาวบ้าน"งานนี้ดังกว่าเดิมแน่
ไอ้คิ้ม

โดย : กลิ่นกาแฟ
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 5 เม.ย. ปี 2007 [ เวลา 1 : 46 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook