บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> เธออยู่ที่คอนโดด้วยกั๊บป๋ม (จบ)

เรื่อง : เธออยู่ที่คอนโดด้วยกั๊บป๋ม (จบ)

จากวันนั้นสุดาวรรณก็เงียบหายไป แต่ครั้งหลังสุดท้ายในฝันของสำลีเธออยู่ในชุดสีขาวแพรบาง มีชาย2คนกุมตัวเธอไว้ เขาคิดว่าเธออาจไปเกิดใหม่ แต่ในส่วนลึกๆของห้วงหัวใจความอ่อนหวานในฝันที่เคยมีกับเธอ ยังก่อตัวให้อาลัยอาวรณ์จนเขารั้งรอที่จะสานความ
สัมพันธ์กับสาวคนใดคนหนึ่ง ติดต่อกันมานานหลายปี

แม้เคยคิดอยากได้สาวสักคนมาเป็นเพื่อนยามแก่ตัวลง แต่สำลีก็ยอมรับสาวรอบกายที่พบเห็นไม่ทำให้ใจเขาเต้นผิดปรกติ เหมือนยามฝันถึงสุดาวรรณสักที เขาจึงยังครองตัวเป็นโสดไปเรื่อยๆ ในขณะที่เพื่อนฝูงส่วนใหญ่พากันมีครอบครัวกันจนทั่วหน้า แม้แต่แห้วเพื่อนสนิทที่เปิดร้านขายของมือสองร่วมกัน จนบัดนี้ร้านของเขามีสาขาถึง10แห่งแล้ว ก็มีลูกสาวโตเป็นสาวจบปริญญาตรีในปีนี้พอดี

“เฮ้ยสำลีร้านค้าที่ตึกตรงวิดาวรรณคอนโดฯข้าติดต่อทำสัญญาเรียบร้อยแล้ว เอ็งย้ายของออกจากร้านเก่าของพวกเราหมดรึยังว่ะ”

แห้วโทรมาถามในเช้าวันหนึ่ง ขณะที่สำลีกำลังจะออกไปที่ร้านสินค้ามือสองร้านเก่าที่เป็นร้านแรกและร้านเดียวที่เขาผูกพันมากมาย เพราะที่นั่นอยู่ใกล้ที่พักของเธอ..สุดาวรรณคนรักของ
เขา แม้จะเป็นคนรักกันแค่ในความฝัน แต่หนึ่งวิญญาณกับหนึ่งมนุษย์อย่างเขา ก็ยังคงดำรงความรักเธอตลอดมาจนบัดนี้ 22ปีแล้วสินะที่เธอหายจากไปในความฝันของเขา

“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ คิดว่าอาทิตย์นี้คงย้ายของออกมาได้หมดว่ะแห้ว”

“งั้นบ่ายๆข้าจะให้รถเข้าไปรับของ เอ็งให้เด็กที่ร้านช่วยเร่งมือเก็บหน่อยก็แล้วกัน ช่วงเย็นมักรถติดมาก กว่าจะขนมาถึงร้านก็หมดเวลาจัดของแล้ว”

สำลีไปถึงร้านราว10โมงเช้าเด็ก2คนที่จ้างมาทำงานกำลังลำเลียงของจากชั้นลอยลงถุงพลาสติกใบย่อมๆ เขาเดินผ่านของระเกะระกะเข้าไปที่เก็บของทางด้านหลัง เปิดประตูหลังออกไปเดินที่สวนสาธารณะเล็กๆแห่งนั้น ที่เริ่มปิดบางตัวลง เพื่อซ่อมแซมตบแต่งใหม่ และคงจะปิดหมดทั้งสวนเมื่อตึกเก่าๆบริเวณข้างๆเริ่มทำการรื้อถอน เพื่อสร้างอาคารใหม่อีกครั้ง เขาเดินไปที่ศาลาที่ซึ่งเคยมานั่ง
คิดถึงเธอ..สุดาวรรณ ครั้งนี้คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่ผมจะได้เข้ามาที่นี่ เพื่อนั่งระลึกถึงคุณ

..............................

คนางค์พรนั่งรถเมล์ผ่านตึกเก่าๆแห่งนั้น ซึ่งติดป้ายจะรื้อถอนในอีก6เดือนข้างหน้านี้ภาพตึกเก่าคร่ำคร่าแต่มันเหมือนมีมนตร์ประหลาด เธอรู้สึกเหมือนมีคนคอยเธออยู่ที่นั่น ใครบางคนที่รอมานาน แต่จะเป็นจริงได้อย่างไรในเมื่อเธอเกิดที่ต่างประเทศ ไม่เคยรู้จักใครในกรุงเทพฯนอกจากยัยรัตน์เพื่อนสนิทที่เรียนด้วยกันที่ออสเตรียเลีย และชวนเธอมาเที่ยวเมืองไทยหลังรับปริญญาเท่านั้น

รถเมล์สายนี้เธอขึ้นนั่งเหมือนชำนาญทางทั้งที่เพิ่งนั่งได้3หน ทุกเย็นเธอจะออกจากคอนโดฯของเพื่อน เพื่อนั่งรถเมล์สายนี้มาที่สวนเก่าๆเล็กๆหลังตึกเก่าๆแห่งนี้ ทั้งที่ทุกครั้งที่เดินเข้าไป ใจที่หดหู่จะกระวนกระวายราวกำลังมองหาใครที่จะเดินมาหาเธอ

วันนี้ความรู้สึกนั้นรุนแรงมากยิ่งขึ้นจนเธอต้องลงจากรถตั้งแต่ภาพตึกลับผ่านตาไปที่จริงในตึกยังมีร้านค้าเก่าๆขายของมือ2ร้านหนึ่ง ทันใดนั้นเหรียญบาทที่กำในมือเพื่อเป็นค่ารถเมล์ตอนขากลับ กลิ้งเข้าไปที่ในร่องที่แตกเป็นรอยตรงหน้าร้าน

คนางค์พรเดินตามเข้าไปเก็บเหรียญนั้น ขณะก้มลงเก็บเธอรู้สึกเหมือนมีใครกำลังจ้องมองมา เมื่อลุกยืนแรงดึงดูดบางอย่างลากเธอเข้าไปยืนมองเสื้อสีส้มเก่าๆตัวหนึ่ง เธอมองเห็นภาพตัวเองใส่เสื้อตัวนั้น เสื้อที่เธอไม่เคยเห็นและชอบสีนี้มาก่อน

ชายคนนั้นเดินเข้ามาหาเธอ เหมือนเธอรู้จักดีแต่เมื่อมองอย่างตั้งใจเธอกลับตอบไม่ได้และไม่แน่ใจว่าเคยพบเขามาก่อนหรือไม่ เขาถามเธอเบาๆแต่ถามอะไรเธอไม่ได้ยินชัดเจนแต่ทำไมเธอเกิดความคิดอยากวิ่งเข้าไปกอดชายกลางคนผู้นั้นราวกับรอคอยพบเขามาชั่ว
ชีวิตที่นานแสนนาน

เธอจึงตัดสินใจใช้ลูกไม้ตื้นๆเดินเข้าไปสอบถามถึงที่มาของเสื้อสีส้มตัวนั้น สาลีตาเป็นประกายด้วยความยินดี ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว เสื้อเก่าๆที่ไม่เคยสะดุดใจสาวคนไหนนานแสนนาน ยามนี้มีคนมาถามหาแล้ว ถ้าเธอไม่ใช่ “เจ้าของ” เธอคงไม่ถามแน่ๆ สุดาวรรณผมขอต้อนรับการกลับมาของคุณอีกครั้งครับผม

หนุ่มใหญ่กับสาวน้อยแปลกหน้าเดินพูดคุยกันออกไปราวคนคุ้นเคยมานานแสนนานแต่ก็เหมือนคู่รักที่ได้กลับมาพบหน้ากันด้วย สำลีชวนเธอไปทานข้าว เธอพยักหน้าด้วยความยินดี คนางค์พรรู้แล้วคนรักเธออยู่ที่ไหน.....

โดย : ขุนพลน้อย
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 6 เม.ย. ปี 2007 [ เวลา 18 : 19 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook