บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> นิทานโทรศัพท์71เสียงเรียกจากนางไม้

เรื่อง : นิทานโทรศัพท์71เสียงเรียกจากนางไม้

ในความเศร้า
ในภวังค์อันกังวาลด้วยเสียงระฆังแห่งหน้าที่

...ลาก่อน เทวี
โยคีเมือง ปลีกตัวออกมา ตามเสียงเพลงหวานของ แมกไม้ และแสงขุ่นขาวเบื้องหน้า
ไร้คำร่ำลา

เขาเดินออกมาเงียบๆ
ลมใบไม้พัด
อย่าได้เศร้าใจไปเลย
เสียงเพลงนางไม้ ร่ายรำด้วยเพลงเหงา เหล่ารุขเทวา ปลุกคนธรรพ์ให้บันเลงกล่อม
ทหารกล้าผู้เดินเข้าสู่ความเปลี่ยวเหงา

ท่านทั้งหลาย
กว่าเราจะรู้ว่าเราไม่เคยโดดเดี่ยว ใบไม้ก็เหี่ยวเฉา
แล้วดูเหมือนจะเป็นนิรันดร์กาล ที่เขาต้องจากเธอไป..
ไร้คำลา โหดเหมือนดินแล้งหน้าร้อน
นั้นเพราะหน้าที่อันยิ่งใหญ่ ยากเกินอธิบาย
นั้นล่ะเหตุแห่งความเป็นหญิงและชาย
ซึ่งมีหน้าที่อันยิ่งใหญ่ในชีวิตต่างกัน

นางไม้ร่ายลมเรียก
รีบมาเถิด ทหารศักดิ์สิทธิ์ หมู่เราจะปลอบประโลมท่านเอง
ทิ้งนางไว้ที่นั้น
รีบออกมาเถิด ก่อนที่นางจะตื่นจากการหลับ และฝันหวานกลางวัน
นางไม่ได้รักท่านเลย นางไม่ได้รักท่านเลย
รีบมาเถิด รีบทิ้งนางไว้ที่นั้น
นางไม้ร่ายลมเรียก

กิ่งไม้เล็กๆต้องลม หล่นกระทบแก้มขาวเปื้อนฝุ่น
สาวน้อยฟู หรี่ตาดันให้ตื่นแต่ไร้เรี่ยวแรง
นั้น เขากำลังจากไป เธอไร้เรี่ยวแรงที่จะลุกตื่นนั้นเพราะเพลียจาการเดินทาง หรือผีป่าหลงทาง อำร่างหลับกลางวัล

เห็นหลังไหวๆ
"...อย่าพึ่งไป ...อย่าทิ้งกู...ไอหนวด ไอหนวดบ้า...อย่าไปนะ...อย่าไป"นั้นคือเสียงกู่ร้องที่กังวาลอยู่ในใจเธอเอง
และคล้ายๆว่าร้องไห้
เช่นเดียวกับทหารของเรา เขากำลังร้องไห้ และมันอึกแน่นอยู่ที่ทรวงอก

และเสียงที่เราได้ยิน...สาวน้อยข้าลาก่อน

โดย : นวพล ลีนิน
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 12 เม.ย. ปี 2007 [ เวลา 12 : 44 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook