บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> หัวใจยังรับรู้.กับเขาที่รัก

เรื่อง : หัวใจยังรับรู้.กับเขาที่รัก

เมื่อมีคนพูดถึงผีสางลางสังหรณ์ โน๊ตมักหัวเราะด้วยความขบขัน เขา
คิดว่าเรื่องผีสางดูจะสนุกน่าสนใจก็แค่ตอนไปตั้งแคมป์กับสาวๆคนใหม่เท่านั้น

คืนหนึ่งหลังเล่นเกมส์ที่คอมฯแล้ว เขาก็เช็คเมล์ส่วนตัว มีเมล์จากสาวคนหนึ่ง เขารู้สึกเหมือนเคยรู้จัก แต่อีกใจก็ท้วงว่าเหมือนคนแปลกหน้ามากกว่าการทำงานในสโมสรการกีฬา ทำให้เขามีเพื่อนแปลกหน้าหลากตามาติดต่อทั้งทางมือถือและทางเมล์ส่วนตัวเสมอ

สาวในภาพที่ส่งมาให้เขาอยู่ในขั้นสวยไม่น้อย ความพอใจทำให้เขาอ่านเมล์นั้นอีกหนด้วยความสนใจ เขามองภาพสาวคนนั้นหลายหนเพื่อเรียกความทรงจำไปด้วย..อึ่ม..เธอสวยกว่าเดิมสวยจนเขาเกือบจำไม่ได้

“คุณโน๊ต..”
หลังจากการพบกันครั้งสุดท้ายที่บ้านแล้ว มะเหมี่ยวก็ไม่ได้พบ
หรือรับรู้ข่าวคราวจากคุณอีกเลย อาทิตย์หน้าวันหยุดสงกราน์ ถ้าคุณว่างแวะมาเยี่ยมมะเหยี่ยวอีกสักครั้งได้ไหม..มีอะไรให้คุณแปลกใจด้วยนะ

เขาคิดอยู่นานกว่าจะตัดสินใจไปหาเธอ..หวีจะเดินทางมาหาเขาที่บ้านทางหนึ่งที่จะหลบหน้าเธอได้พ้นในช่วงวันหยุดนี้ เขาต้องไปเชียงใหม่ดีกว่า

มะเหมี่ยวทำงานแผนกต้อนรับที่โรงแรมในเชียงใหม่ เพื่อนร่วมรุ่นของเขาคนหนึ่งเป็น คนแนะนำให้รู้จัก ตลอดเวลา15วันของการสัมนา เขากับเธอต้องพบปะกันทุกวัน หนุ่มหล่ออารมณ์ดีชอบสนุกอย่างเขาแม้จะ ได้รับการสนใจจากสาวสวยหลายคนที่ในงานครั้งนั้นก็ตาม แต่สาวคนเดียวที่เขาถูกใจคือเธอ..มะเหมี่ยว

โน๊ตตัดสินใจไปเชียงใหม่นอกจากคิดหลบหน้าหวีแล้ว อีกสิ่งหนึ่งที่ค้างคาใจเขาคือ มะเหมี่ยวจะมีอะไรให้เขาแปลกใจนะ? ไม่ได้ไปเชียงใหม่นานแล้วบางทีวันสงกราน์ปีนี้ ที่นั่นอาจนำอะไรแปลกใหม่มาสู่เขาเหมือนตอนพบเธอในครั้งแรกอีกก็ได้ใครจะรู้

ความรักของเขาเป็นชนิดแค่ผ่านทาง สาวๆที่พบทำความประทับใจ
ให้ได้ไม่นาน เขาก็เริ่มเบื่อหน่าย อีกทั้งวัย 27กับการทำงานที่ชอบแต่เงินเดือนจำกัด ที่พักหรือก็คือแฟลตแถวชานเมืองกับพี่ชายและพี่สะใภ้ ทำให้เป็นอีกสาเหตุที่เขาไม่อยากรีบหาห่วงภาระมาเพิ่มให้เป็นกังวลกับตัวเอง

เพราะเป็นช่วงวันหยุดเทศกาลกว่าโน๊ตจะไปถึงบ้านของมะเหมี่ยวในหมู่บ้านก็ปาเข้าไปจวนค่ำแล้ว เขาเปิดประตูรั้วก่อนผลักเข้าบ้าน ประตูที่หน้าเรือนหลังเล็กเย็นนี้ช่างเงียบผิดปรกติ แม้เขาจะจำได้ไม่หมดแต่ก็แน่ใจอย่างหนึ่ง เธออยู่คนเดียวที่เรือนหลังเล็กในท้ายหมู่บ้านนี้

“เมื่อแม่ตายมะเหมี่ยวจะกลับมาบ้านนี้ปีละครั้งตอนสงกรานต์ค่ะ”

เขายังจำประโยคนี้ได้ในเดือนที่สามที่รู้จักกัน ครั้งนั้นหญิงสาวได้กลับบ้านเพราะเพื่อนสาวคนหนึ่ง กลับมาจัดงานแต่งงานในหมู่บ้าน เธอชวนโน๊ตมาเที่ยวและครั้งนั้นที่เขากับเธอต่างนอนกอดก่ายดูดาวด้วยความดื่มด่ำในความรักของกันและกัน

“โน๊ตเป็นสิ่งมีค่าในชีวิตของมะเหมี่ยวขอให้รู้ไว้ แม้วันตาย
ก็ไม่ลืมคุณ มะเหมี่ยวให้สัญญาค่ะ”

เขายอมรับในครั้งนั้นคำพูดหวานๆสารพัดวิธีเอาใจเธอ เขานำ
ออกมาใช้จนหมดสิ้น เมื่อต่างแยกย้ายกันกลับไปทำงานแล้ว เขายังโทรติดต่อกับเธอและคุยทางMSNอยู่หลายเดือน จนเขาไปสัมนาที่ระยองในปลายปี เขาพบสาวสวยอีกคน ความห่างเหินระหว่างเขากับมะเหมี่ยวเริ่มถี่ขึ้น

จากทุกเดือนเขาจะเจียดเงินที่เหลือเพียงน้อยนิดนั่งรถทัวร์
ไปหาเธอที่บ้านตามที่เธอขอร้อง เปลี่ยนเป็นอ้างความจำเป็นจนเธอน้อยใจ ทุกคืนที่เคยหาเวลาทักทายเธอก่อนนอนทางMSN เขาก็ทำการบล็อกเธอ เพื่อคุยกับสาวคนใหม่ได้สบายอารมณ์ยิ่งขึ้น นานเท่าไรแล้วนะที่เขาไม่ได้ติดต่อเธอ โน๊ตวางกระเป๋าเสื้อผ้าลงที่พื้น ก่อนล้มตัวลงนอนบนแคร่ สมองก็คิดไปถึงเรื่องราวในอดีตกับเธอในครั้งนั้น

ถ้าไม่ใช่หวีสาวคนใหม่ที่รู้จักที่ระยอง ตื้อจะมาหาเขาที่
กรุงเทพฯเขาคงไม่ดั้นด้นมาที่นี่อีก แต่อะไรนะที่มะเหมี่ยวบอกว่าจะทำให้เขาแปลกใจ รึ...มีคนมาสู่ขอเธอแล้ว? ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ดีสิ เขายินดีด้วยความเต็มใจจริงๆนะ

โน๊ตหลับไปด้วยความอ่อนเพลียจากการเดินทางจนเช้าวัน
รุ่งขึ้น โดยไม่มีใครเข้ามาหาเขา แต่เมื่อเขาตื่นและลุกขึ้นนั่ง เขาต้องตกใจจนหน้าซีดเซียวทันที

แคร่ที่เขานอนเมื่อคืนมันหายไปแล้ว สิ่งที่เขานอนอยู่ในยามนี้คือโลงศพใบหนึ่งที่ตั้งอยู่บนศาลา ผู้คนที่รายล้อมรอบศาลากำลังส่งสายตานับสิบๆคู่มองมาที่เขาด้วยความสงสัย เขาลุกอย่างร้อนรนมองตรงไปที่รูปภาพ เสียงหนึ่งลอยตามลมกระทบเข้าหูเขา

“มะเหมี่ยวสัญญาแม้ตายก็ไม่ลืมคุณค่ะ....”

โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 14 เม.ย. ปี 2007 [ เวลา 20 : 50 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook