บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 5

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> บนทางสายเปลี่ยว

เรื่อง : บนทางสายเปลี่ยว

ฉันพบว่ามีเพียงตนเองเท่านั้นที่เดินอยู่บนทางสายนี้ นานมากแล้วที่ไม่ได้ทักทายปราศรัยกับผู้ใด สรรพเสียงแปลกๆ ไม่อาจนึกวาดถึงตัวตนของสิ่งนั้นได้ คิดถึงมือใครคนหนึ่งที่เคยโอบอุ้ม คุ้มครองช่างอ่อนโยน ครั้งสุดท้ายสำหรับความสุขที่ซาบซ่านคือก่อนย่างสู่ทางสายนี้ มันไม่ใช่ทางกลับบ้าน ไม่เหมือนเลย ฉันยังไม่รู้ว่าอะไรอยู่ปลายทาง เบื้องหน้าดูยาวไกล เหนื่อยหนัก อ้างว้าง เมื่อเหลียวหลังก็จะพบเรื่องราวและความปวดร้าว ฉันรู้สึกกลัวจับใจ ความเปลี่ยวคือการทดสอบของทางสายนี้ เผชิญกับความกลัว เหว่ว้า หวาดหวั่น สุดทางสายนี้ของใครบางคนคือ เงิน อำนาจ ครอบครัว ขณะที่ฉันต้องการมืออันอบอุ่น อ่อนโยน ที่โอบอุ้มเหมือนวันวาน เมื่อสุดทางสายเปลี่ยวอันยาวไกล เมื่อสุดทางสายชีวิต

สุสานแห่งหนึ่ง
ใครจะทำได้เหมือนผม ปล่อยให้รากไม้ชอนไชตามตัว แทงรากที่แข็งแรงเข้าเบ้าตาขวา ปาก ส่วนที่เคยเป็นกระเพาะอาหาร ดินร่วนซุยทำให้อากาศผ่านเข้ามาทางช่องว่างในดินให้ความรู้สึกเหมือนห้องนอนติดแอร์เย็นฉ่ำ นึกถึงเพื่อนๆ ที่ที่ทำงาน ลูกน้อง เจ้านาย ใครมันจะสบายเหมือนผม ผมเพิ่งรับรู้ความรู้สึกสุดยอดของชีวิตยาวไกลว่าคือที่แห่งนี้มันดียิ่งกว่าสวรรค์ของพระผู้เป็นเจ้า เมื่อไม่กิน ไม่ดื่มก็ไม่ทุกข์ ผมมีหนอนเป็นเพื่อน มีสุนัขขี้สงสัยมาเยี่ยมเยือนเป็นครั้งคราว ผมรู้สึกอบอุ่นและสบายดีเหลือเกิน สวรรค์ของผม สุสานของผม และขอบคุณคนที่ผมจะไม่ลืม ขอบคุณคุณมากที่ฝังผมไว้ในไร่ส้มแห่งนี้ ภรรยาที่รัก
………….ผมจะคิดถึงคุณเสมอเมื่อมองมีดที่อกผม………..

เมื่อฉันรัก
ฉันนั่งมองเวิ้งฟ้า เห็นอิสรภาพอันไร้ขอบเขต ผืนดินบ่งบอกถึงความเท่าเทียมของมนุษย์ทุกผู้ วันหนึ่งเมื่อฉันหยุดทักทายใครบางคน เมื่อได้สนทนา และถ่ายทอดเรื่องราวที่เก็บไว้ ความรู้สึกห่วงใยเกิดขึ้นกับฉันและให้แด่ใครบางคน แน่นอนว่าเมื่อฉันเห็นท้องฟ้า และเท้ายังติดดิน ฉันจึงไม่ลืม ฉันจะห่วงมิใช่หวง ตราบใดที่เรายังบอกเล่าความเป็นไปของกันและกันอยู่ ฉันก็จะให้สิ่งที่ท้องฟ้าและผืนดินมอบให้ฉันตลอดมาแก่เขา เมื่อเราต้องจากกันฉันจะกล่าวเพียงแค่”สวัสดี” , “โชคดี”

โดย : ไม่ระบุชื่อ
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 23 พ.ค. ปี 2007 [ เวลา 8 : 58 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook