บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 5

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> ฉันรักทะเลจัง(จบบริบูรณ์)

เรื่อง : ฉันรักทะเลจัง(จบบริบูรณ์)

“เฮ้ย..พัฒน์..คุณแม่ของนัทเสียชีวิตแล้ว..นายจะไปช่วยงานหรือเปล่า”...
“ไปสิ..เดี๋ยวเลิกงานแล้วจะไป...นายโทรไปบอกเพื่อนๆด้วยนะ”...
พัฒน์ไปอยู่ช่วยงานศพคุณแม่ของนัททุกคืน...ด้วยความหวังว่า...เขาจะช่วยแบ่งเบาความทุกข์ความเศร้าโศกของนัทมาได้บ้าง...ไม่มากก็น้อย...
หลังจากงานศพคุณแม่ของนัทผ่านไป...พัฒน์ก็ไม่เคยเจอนัทอีกเลย...
นัทจ๋า...พัฒน์คิดถึงนะ...ได้โปรดอย่าหนีจากพัฒน์ไปเลย...
กลับมาได้ไหม....คนดี
กลับมาหาฉันคนนี้
ฉันยังมีความภักดี
ให้เธอคนนี้คนเดียว
พัฒน์เที่ยวตามหานัทอยู่หลายวันก็ไม่เจอ...แม้กระทั่งคุณพ่อของนัทเองก็ไม่รู้ว่านัทไปไหน...สิ่งนี้...ยิ่งทำให้พัฒน์เป็นห่วงนัทยิ่งขึ้น...เพราะว่า...ทุกครั้งที่นัทไปไหน...นัทจะต้องบอกคุณพ่อคุณแม่ก่อนเสมอ...
ไม่มีใครอีกแล้วคืนนี้
ที่นี่ มีเพียงเธอกับฉัน
เธอ คือทะเลสีเหงา ใต้เงาจันทร์
ฉัน คืนคนช่างฝัน ไม่มีคืนและวัน ไม่มีใคร
“ฉันรักทะเลจัง”คำพูดนี้แวบขึ้นมาในห้วงความคิดของพัฒน์...ใช่...นัทรักทะเลมาก...ที่ๆนัทน่าจะไปที่สุดในยามที่นัทมีความทุกข์ก็คือทะเล...ทะเลที่เขาเคยพานัทไป...เร็วเท่าความคิด...พัฒน์รีบขับรถมุ่งหน้าสู่ที่หมายทันที
จุดมุ่งหมายของฉันอยู่ข้างหน้า
ถึงสุดฟ้าจะพยายามไปให้ถึง
เพราะว่าที่ตรงนั้นมีใครคนหนึ่ง
คนที่ซึ่งฉันห่วงหาคอยอาทร
ณ ที่นี่...ทะเลแห่งนี้...คลื่นยังคงถาโถมเข้าหาฝั่งลูกแล้วลูกเล่า...พัฒน์กวาดสายตาไปตามชายหาด...ที่ๆพัฒน์และนัทเคยเดินจูงมือกัน...และแล้ว..พัฒน์ก็พบเธอ...นัทในวันนี้...ไม่เหมือนนัทคนเก่า...ท่าทางเหงา...ดวงตาที่เศร้าสร้อย...เหม่อมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย...
ฉันจึงเจ็บหนักอยู่ที่นี่
ฟังเสียงคลื่นที่มีอย่างเหว่ว้า
และหลั่งรินน้ำใสในสองตา
ให้ไหลมา แข่งกับน้ำเค็ม เต็มทะเล
“นัทจ๋า”...พัฒน์เรียกชื่อของเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่ว่าหนักแน่น...
“พัฒน์”...แววตาของนัทเปล่งประกายขึ้น...แต่แวบเดียวเท่านั้น...แล้วก็จางหายไป...
พัฒน์เอื้อมมือไปสัมผัสกับมือของนัทอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน...ความห่วงใยปรากฏทางสายตาแจ่มชัด...แค่นี้เท่านั้น...ความอดทนของนัทก็สิ้นสุดลง...เธอผวาเข้าหาอ้อมอกของพัฒน์เพื่อต้องการเป็นที่พึงพิง...
ทำอะไรคนเดียวตลอดมา
ไม่เคยรู้สึกตัวเลยว่าเหงา
จนได้มานั่งมองฟ้าที่พร่างดาว
ได้ยินเสียงคลื่นหยอกล้อทรายเบาๆจึงเข้าใจ
ที่ผ่านมาใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว
เริ่มรู้สึกว่า อยู่คนเดียวไม่ได้
คืนนี้ เงียบเหงาขึ้นมาจับหัวใจ
อยากหาใครสักคนมาเคลียคลอ
พัฒน์ตระกองกอดด้วยความเข้าใจ...ตอนนี้...นัทกำลังเหงา...กำลังเศร้า...กำลังต้องการที่พึ่ง...พัฒน์ได้แต่นึกโทษตัวเอง...ที่ตามหานัทตั้งหลายที่...แต่ว่า...เขาไม่ได้เฉลียวใจเลยว่า...นัทจะมาที่นี่...ทะเล...ที่รัก
เอื้อมจนสุดปลายมือฉันยื่น
หวังแค่เพียงสัมผัสคืนจากอกอุ่น
จากอีกหนึ่งมือของคุณ
เพื่อปลอบโยนอย่างคนเคยคุ้น
“นัทจ๋า...อย่าร้องไห้เลยนะ...นิ่งเสียเถิดคนดีของพัฒน์...ต่อไปนี้...ไม่ว่านัทจะทุกข์หรือสุข...พัฒน์จะอยู่เคียงข้างคอยดูแลนัท...จะไม่ให้นัทต้องเสียใจอีก...พัฒน์ขอสัญญา”...
ไหล่ฉันอาจไม่กว้างมากมาย
แต่พอจะให้เธอซับความอุ่น
หากจะช่วยแบ่งเบาทุกความเศร้าของคุณ
อย่างเช่นคนเคยคุ้นฉันยินดี
“พัฒน์จ๋า...นัทรักทะเลจัง”เสียงหวานๆดังขึ้นเหมือนกับจะย้ำความรู้สึกของคนทั้งสองให้เด่นชัด....
ดุจรอยทรายมิเหลือลายแห่งรอยช้ำ
คลื่นซัดซ่านทุกเช้าค่ำไม่หมองศรี
ทรายยังคงปรับพื้นทรายใต้นที
โอบอุ้มน้ำให้โลกนี้ได้ฉ่ำเย็น
ทะเลวันนี้สวย...ระลอกคลื่นที่ถูกแรงลมพาเข้าหาหาดส่องแสงพราวระยับรับแสงแดดอ่อนๆของยามเย็น...
ดั่งผืนทรายที่โอบกอดทะเลรัก
ด้วยใจภักดิ์จิตมั่นคงไม่สงสัย
คือความรักที่กลั่นมาจากดวงใจ
เพื่อมอบให้ใครคนดีที่รอคอย
ละครฉากเก่าๆได้ปิดลงแล้วด้วยม่านแห่งความสุข...แต่ทว่า...ละครชีวิตของพัฒน์และนัทเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น...ไม่ว่าภายภาคหน้า...ท้องทะเลจะปั่นป่วนสักเพียงใด...มรสุมจะร้ายแรงเพียงไหน...ขอเพียงทั้งสองมีความเข้าใจกัน...มีความมั่นใจในกันและกัน...พัฒน์เชื่อแน่ว่า...เขาทั้งสองจะสามารถพา“เรือรัก”ฝ่าคลื่นลมอันเลวร้ายไปสู่จุดหมายปลายทางอันงดงามได้
นิทานจากท้องทะเล
กล่อมเห่คนหวั่นไหวให้หลับฝัน
ความมืดมน..หมองหม่น..ไร้ตะวัน
จะไม่โหดร้ายต่อกันยามหลับตา
นิทานที่ขับขาน
บอกเล่าว่าอีกไม่นาน..ผืนขอบฟ้า
จะมีเพียงความสดใสในดวงตา
ไม่มีความเย็นชายามค่ำคืน
นิทานจากเม็ดทราย
บอกว่าความเจ็บจะหายยามลืมตาตื่น
หลับซะ..พักเอาไว้ความกล่ำกลืน
เลิกเถอะ...เลิกคิดถึงคนอื่น
แล้วไม่นานก็คงฟื้นจากความร้าวราน
จบบริบูรณ์
....ปีศาจน้อย....

โดย : ปีศาจน้อยจอมซน
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 3 มิ.ย. ปี 2007 [ เวลา 5 : 10 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook