บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 5

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> เทวดาข้างใจ

เรื่อง : เทวดาข้างใจ

เคยไหมที่บังเอิญพบพานใครสักคน..บนโลกเน็ท
เป็นการพบพานที่แค่สนใจในตัวอักษร และจาก
ความทึ่ง..เปลี่ยนไปอยากค้นพบทุกอย่างเกี่ยวกับเขา
แม้ความเป็นจริงเพราะหนทางไกลยากจะสมหวัง
เราก็ยัง เอานะ....แค่ฝันก็ยังดี

และแล้วกาลเวลาก็หมุนไป..พร้อมต้นฝันของเราที่งอกงามขึ้นมาเรื่อยๆ

วันหนึ่ง..เราไม่สบาย..ก็คิดว่าแค่เล่นคอมฯมากไปจนอดนอนละน๊า

แต่อาการปวดหัวจาเราเป็นลมมันเกิดมา3หนแล้ว วันนี้อาการเริ่มตามัวด้วย แวะลางานไปหาหมอตอนบ่ายดีกว่า..งานวันนี้ไม่ยุ่ง

และแล้วเราก็เกือบ..ช็อกตายตรงนั้นเมื่อหมอบอกต้องตรวจเลือด
อะไรต่ออะไรอีกจิปาถะ
อะไรว่ะ?..แค่ปวดหัวตาลายแท้ๆ
เอาน่าตรวจก็ตรวจอุตส่าห์ลางานมาทั้งที

“อีกอาทิตย์มาฟังผลตรวจด้วยนะครับ”

อาทิตย์ต่อมาอาการไข้ต่ำๆเริ่มมีถี่ขึ้น ปวดหัวตาลายก็บ่อย
คงต้องขอยาแก้ปวดจากหมอมากหน่อยสะแล้ว
ไม่อย่างนั้นต้องลางานบ่อย

“นาย….เชิญที่ห้องเบอร์3 ค่ะ”

“ตกลงผมปวดหัวโรคไมเกรนใช่ไหมหมอ”

“ก่อนหมอจะบอกอะไร คุณนั่งลงก่อนดีกว่านะ ปรกติคุณชอบทำอะไรยามว่างครับ"

“ก้อ เล่นคอมเที่ยวเวบทักทายเพื่อนๆไปทั่วบล็อกตามประสาวัยรุ่น
เงินน้อยละครับหมอ”

“ถ้างั้น ต่อไปนี้คุณไม่เหนื่อยและปวดมาก..ก็เล่นเถิดนะ..
คุณเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวชนิดไม่ส่ออาการเบื้องต้นเสียด้วย
ถ้า..คุณมีกำลังใจดีสักหน่อย หมอคิดว่าเกิน3เดือนครับ..”

ฟ้าผ่ากลางแจ้งเป็นฉันใด อาการของเราคงเป็นเช่นนั้นแน่

เราผู้มีวัยเพียง20ไม่เคยมีอาการป่วยไข้อะไรมาก่อน
แม้แต่หวัดก็น้อยครั้งที่จะเป็น
แล้วไอ้หมอนี่ มาบอกเป็นมะรงมะเร็งอะไร บ้ารึเปล่าว่ะ?

เรากลับบ้านเลยไม่แวะที่ทำงานทั้งที่วันนั้นงานมีไม่น้อย
ทำไปทำไม?ลูกเมียก็ยังไม่มี พ่อแม่รึ? ก็น้อยครั้งจะมาพบหน้า
ต่างต้องดูแลครอบครัว
พ่อกับเมียใหม่ แม่กับสามีใหม่

แค่..เธอต่างหากที่เรา..ห่วง
เธอกับ “ต้นฝันของเรา”

นับจากนี้ เธออาจเหงา ทว่าอาจมีเพื่อนใหม่อีกก็ได้คนสวยอย่างเธอ..ใช่ไร้เพื่อน
แต่เราละ?ก่อนจากโลกนี้
เราจะมอบอะไรให้เธอดี มอบอะไรให้เธอเป็นสุข
ไม่เสียใจแม้สักนิดดีนะ

จากวันนั้นมาเราเริ่มภาวนาทุกเย็นจนเช้า
เธอเข้าเน็ทเถิด

บางวันฝันของเราก็เป็นจริง
แต่บางวันงานเธอยุ่งและเหนื่อยจนหมดแรง..คงหลับแล้ว
เรายังคงวนเวียนที่บล็อกของเธอ
แค่เห็นบล็อก แค่คิดถึงอักษรที่เธอเคยคอมเม้นต์ไว้
ความสุขของคนใกล้ตายอย่าง..เรา
ก็ปวดน้อยลง

“เพื่อนรักข้าถามจริงๆ เอ็งจะบ้าไปถึงไหนเจ็บขนาดนี้ยังจะรอ
คุยกับหล่อน แล้วก็ไม่ยอมบอกคุณเธอเลยนะว่าป่วยหนัก..ให้รีบมาหา..แค่นี้เอง”

เพื่อนรักของเราทักและเหน็บยามต้องมานอนป้อนยาเฝ้าอาการเราที่ห้องพัก เรารู้เพื่อนรักและสมเพชเรา ความสมเพชยังเติมด้วยความเจ็บใจที่เธอช่างไม่ ดูดำดูดีเรา

“เขาไม่รู้เราป่วยใกล้ตายนะเพื่อนรัก เราจะไม่บอกเธอและขอร้องนายช่วยเราปิดบังงด้วยถ้าเราตาย นายแสดงเป็นเรา..เป็นเพื่อนกับเธออย่าให้เธอเหงา เราขอร้องครั้งสุดท้าย”

“ทำไมนายต้องดีกับผู้หญิงคนนั้นขนาดว่ะ หน้าตาตัวจริงๆก็ไม่เคยพบมาก่อน แค่ชื่อกับรูปภาพเล็กๆมองก็ไม่ชัด นายคิดว่าความรักของนายคุ้มค่าแล้วหรือที่นายมานอนทรมานรอเขาทุกคืน แถมบางคืนยันเช้าโดยไม่พักผ่อน ลืมที่หมอบอกว่าถ้าสุขภาพแข็งแรง ยาจะยึดอายุนายยาวกว่า3เดือนนะเพื่อนเอ๋ย”

“เพิ่มอีกวันหรือหดอีกวันจะมีค่ากับเราก็แค่ได้คุยกับเธอเท่านั้น ก่อนเราจะจากไป จากโลกนี้ เราขอมอบสิ่งที่เราคิดดี หวังดีกับเขาไว้ที่บล็อกเขาให้มากที่สุด เรา อยากให้เขามีความสุข แม้เราจะไม่มีโอกาสนั้นอีกต่อไปแล้ว ช่วงสุดท้ายนี้ นายช่วยเราอีกครั้งได้ไหม? เรากดแป้นแทบไม่ไหวแล้ว มันปวดมาก...”

ลูกผู้ชายวัย20สองคนที่เป็นเพื่อนตายกันมานานหลายปีกอดคอร้องไห้ให้แก่กัน
ร้องทั้งที่ยามถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง ก็ไม่เคยมีน้ำตาสักหยด

เราเริ่มฝากฝังกลอนดีๆ สิ่งเพ้อฝันของตัวอักษรสวยๆให้เพื่อน
คอมเม้นต์ให้เธอ แทนเรา เพราะเดือนถัดมาเราเริ่มลุกนั่งหน้าคอมได้น้อยลง แต่เราก็ยังอยากรู้ เธอคุยอะไรกับเราบ้าง

“เอ๊ะ ทำไมเขาสงสัยว่า เราไม่ใช่นายละเพื่อนเอ๋ย เราเม้นต์ตามที่นายบอกมาตลอดนะ”

“นั่นแหละความพิเศษของเธอ เธอมักเรียกตัวเองว่า “แม่มด” และเราคือเทวดาข้างใจของแม่มด เห็นไหมเธอรู้ เราไม่ใช่นาย นายไม่ใช่เรา”

“แล้วจะทำอย่างเราต่อไปดีละ นายบอกว่าไม่ต้องการให้เธอรู้นี่นา”

“เอาเถิด อย่ารับแสดงเป็นเราต่อไปเถิด เราขอร้อง เราไม่อยากเห็นคำเม้นต์ที่ ถ่ายทอดความเศร้าของเธอ เพื่อนรักช่วยเรานะ”

เดือนสุดท้ายเลื่อนเข้ามา ต้นฝันของเรายังเจิดจ้า
แต่ร่างกายเราแย่จนเราไม่กล้าส่องกระจก
แต่เพื่อนรักยังคงอยู่เคียงข้างตัวเรา พร้อมเธอทุกค่ำคืน
เราจะเป็นเทวดาข้างใจยามเที่ยงคืนตลอดไป
เราจะละร่างที่เน่าเปื่อยนี้แล้ว แต่ดวงวิญญาณของเรา
ยังยืนเคียงข้างเธอ คอยดูแลและช่วยเธอให้ก้าว
ไปในโลกที่ไร้ความสมบูรณ์นี้ต่อไป

เราจะไม่ยอมให้ความโศกเศร้าและน้ำตามาเยือนเธอ..
ตราบเราสิ้นลม

“เพื่อนรักเราขอร้อง อยู่เป็นเพื่อนเธอสักปีนะ ถ้าเธอจับได้..ว่าเราไปแล้ว ปลอบเธอ เราเป็นห่วงกลัวเธอคิดไม่ตก รับปากเรานะเราขอครั้งสุดท้ายจริงๆ”

วิญญาณของเราลอยออกจากร่างในวันที่เธอสอบไล่อีกครั้ง
สอบและไม่ได้ เข้ามาหา มาทักเราที่บล็อก แต่เรายังคงฝัง
ต้นฝันของเราไว้ข้างๆบล็อกเธอ

“บอกมานะคุณเป็นใคร คุณไม่ใช่ Pแน่ๆ เรารู้ดี”

“เราคือ P จริงๆนะครับ คุณอย่ากังวลมากนักเลย
น่า สอบให้เสร็จก่อนแล้วเราค่อยคุยกันนะ”

หลังเราจากไป2อาทิตย์ เพื่อนรักก็จำต้อง
สารภาพเมื่อเธอคาดคั้นจนเพื่อนสุดจะเลี่ยงได้

“ครับ ผมเป็นเพื่อนสนิทคนที่เหลือของ P จำได้ไหมที่
เขาบอกคุณ ยังเหลือเพื่อนอีกคน 1ใน3 คือผมเอง”

“เขาไปไหนละ ถ้าไม่จำเป็นนิสัยอย่างเขาแม้แต่ป่วยยังคงแวะ
มาหาเรานะ”

“ครับ ครั้งสุดท้ายกับกลอนบทนี้ เขาไปสบายแล้ว..ด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว”

“ไอ้บ้า คนอายุเพิ่ง20มะเร็งอะไร”

“ครับแค่อายุ20 เขาต้องจากไปโดยไม่มีโอกาศแม้แต่รักษา เพราะหมอบอกว่าช้าไปเสียแล้ว”
ถ้าเสกได้ จะเสก ไม่รอช้า
ให้เทวดา ยืนยิ้ม เคียงข้างฉัน
ให้ความทุกข์ ลบเลือน จนสูญพันธ์
ให้ชีวัน เธอนั้น ยังคงไว้

สามปีแล้ว เธอจาก จากโลกนี้
คนแสนดี ช่างอาภัพ โรคมากลาย
ความโหดร้าย สุดยับยั้ง ให้ใจสลาย
ให้ป่วยไข้ ครวญหา คนใจงาม

แม้เจ็บปวด เหนื่อยล้า จนกายสั่น
แต่มุ่งมั่น เติมสุข ให้บินข้าม
ผ่านทะเล เมฆหมอก ฟ้าสีคราม
ยากหักห้าม ความคิด ฝากไมตรี

เธอคนเลิศ ประเสริฐสุด เพิ่อนของฉัน
ขอรางวัล สักครั้ง กับความดี
ขอพระเจ้า ประทานเถิด อย่าหลีกลี้
ขอความปราณี ให้เขา สุขนิรันดร์
โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 15 มิ.ย. ปี 2007 [ เวลา 6 : 23 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook