บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 5

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> รักทางอากาศ

เรื่อง : รักทางอากาศ

เขาว่ากันว่าการ ได้เกิดมาเป็นลูกคนเล็กของครอบครัว มักจะได้รับการดูแลเอาใจใส่มากเป็นพิเศษจากพ่อแม่ และบรรดาญาติพี่น้องทั้งหลาย จนทำให้เป็นที่อิจฉาของพี่ๆที่ลืมตาดูโลกมาก่อนเสมอ

เช่นเดียวกับหล่อน เพลินพิณสาวสวยมาดมั่นวัย 25 ปี ลูกคนสุดท้องในบรรดาพี่น้องสามคน ของครอบครัวผู้มีอันจะกิน พ่วงด้วยวุฒิทางการศึกษาระดับปริญญาโท ทำให้เพลินพิณกลายเป็นคน สวย เริด เชิดหยิ่ง ทนงตัว การทักทายเพื่อนฝูง หล่อนก็มักแสดงอาการดูหมิ่นปนดูแคลนเกินหน้าจนทุกคนลงความเห็นว่า

“หล่อนหลงตัวว่าเป็นเจ้าชีวิตคนอื่นเสียแล้ว”

จึงเริ่มตีตัวออกห่าง แต่เพลินพิณก็ไม่เคยแคร์สักนิด

วันหนึ่งเมื่อพ่อกับแม่ มีคำบัญชาให้หล่อนไปเรียนต่อปริญญาเอก ที่เมืองนอก...ประเทศที่

หนาวเหน็บจิตบาดอุรา ทั่วท้องฟ้าดูชอบกล
ต้นปีมามีแต่ฝน จวบปลายปียังไม่พ้น
ฝนชื้นแฉะมีทุกวัน ช่างหนาวสั่นทั่วทุกหน
ให้จิตใจวุ่นวกวน ในกมลช่างวังเวง

เมื่ออยู่เมืองไทย แม้เพื่อนฝูงไม่ชอบหน้ามากนัก แต่เพลินพิณไม่เคยได้รู้จักอาการเหงาหรือหดหู่ใจ เพราะได้รับการเอาใจใส่จากบุคคลรอบด้าน ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่พี่ชายและพี่สาวทั้งสองคนแล้ว ยังมีหนุ่ม ๆ อีกมากหน้าหลายตา ที่มักเรียงหน้าเข้ามาให้หล่อน “โขกสับ” เป็นของเล่นอย่างสนุกสนานอยู่เสมอ

แต่การที่ต้องหมกตัวศึกษาต่อ ที่ประเทศที่หนาวเย็นทั้งชื้นแฉะด้วยฝนทั้งปี ทำให้เพลินพิณซึ่งแพ้อากาศเริ่มเจ็บป่วยบ่อย ๆ แล้วเลยพลอยเบื่อหน่าย กับการเดินทางออกไปสนุกสนานกับหนุ่ม ๆ ที่มหาวิทยาลัยด้วย

เพลินพิณผู้ไม่เคยรู้ว่า อะไรคืออาการของความเหงา เริ่มต้องเข้ามาพึ่งพาเจ้าสิ่งนี้เสียแล้ว...นั่นก็คือ...

โลกอินเตอร์เน็ต!!!

Internet คือโลกฝัน อยากผูกพัน..จงเข้ามา
คิดสมหวังดังปรารถนา อย่ารอช้า...รีบคอมเม้นต์
มีความรักอยู่มากมาย หมายรักใคร..อย่าหลบเร้น
ต้องใจกล้า..ทำหน้าเป็น ไม่ยากเย็น..ไม่ต้องกลัว
แต่อย่าเมามัว..ไม่ยอมตื่น ใช่ราบรื่น..ไม่ปวดหัว
ก่อนฝากรัก..คิดให้ทั่ว เผื่อหลวมตัว.. “รักเกินร้อยคน”

เพลินพิณท่องไปเรื่อยเปื่อยในโลกแห่งจินตนาการ เข้าไปสนุกสนานกับเพื่อน ๆ ที่เว็บแห่งหนึ่ง เริ่มต้นฝากรักและรับรักด้วยตัวหนังสือ สนุกในโลกฝันทางอากาศ โดยไม่คิดรับผิดชอบกับข้อความฝากรักของตนที่เพียรคอมเม้นต์ฝากไป แต่จะบังคับหนุ่มๆให้ “รับผิดเป็นชอบ ห้ามนอกใจไปกุกกิ๊กสาวคนอื่นเด็ดขาด”

ความเหงาเริ่มเลือนหาย ความมั่นใจและชอบบงการคนเกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อหล่อนเกิดถูกใจหนุ่มคนหนึ่งเข้าและคิดว่าเมื่อหล่อนต้องการ ชายทุกคนต้องมาสยบ ณ เบื้องหน้าเธอเท่านั้น!!การที่หล่อนให้ความสนใจต้องถือว่าเป็นความ “โชคดี” ของเขาที่ได้รับเกียรติจากหล่อน

สาโรจน์ ที่เพลินพิณเข้าไปทักทาย และให้ความ “พิเศษ” กับเขานั้น มองเพลินพิณเพียงแค่เพื่อนทางอากาศคนหนึ่งเท่านั้น และหลังคบกันระยะหนึ่งความคิดอยากปลดระวาง ก็พุ่งขึ้นไม่น้อยกว่า30ครั้งต่อวัน และเมื่อ

กุ๊กไก่ สาวน้อยปากกล้ากลับมาอีกครั้งที่เวบนั้น สาโรจน์ก็ลืมเพลินพิณจนสนิท ทว่ามีรึที่หล่อนจะยอมถูกปลดระวางได้ง่ายๆอย่างนั้น??

เพลินพิณที่เคยเป็นคุณหนูบอบบางของพ่อแม่และพี่ๆ ถูกทนุถนอมราว“ไข่ในหินแถมล้อมพันด้วยสำลีอีกชั้น”

มานานถึง 25 ปี หล่อนไม่เคยมองเห็น ...จุดด่างในตัวเอง...หล่อนไม่เคยรับรู้...ทำไมชายหนุ่มอย่างสาโรจน์ซึ่งด้อยกว่าหล่อนทุกอย่าง กล้าสะเออะมาลืมหล่อนก่อนได้ไงกัน??

หล่อนจึงเปลี่ยนบทบาทคุณหนูอ่อนแอมาเป็น “นางเสือเจ้ายุทธจักร” ด้วยการส่งเมล์ ออนเอม อัพบล็อก ตั้งกระทู้เล่นงานเขามากครั้งเท่าที่โอกาศจะมีได้ จนเกิดสงคราม “โรคอักษรระอุบนโลกไซเบอร์เน็ต” ณ เวบแห่งนั้น เพื่อนหลายคนถูกดึงเข้ามา “เป็นอาวุธลับที่สำคัญของหล่อนทันที”

เพลินพิณ กลายเป็นข่าวสนุกปากของ มวลมิตรสหายที่ติดต่อกันในโลกอินเตอร์เน็ต ทว่าความเห็นใจของทุกคนที่รู้จักหล่อน ไม่ได้ช่วยให้อาการผิดหวังของหล่อนลดลงสักนิด หล่อนจึงพาล หล่อนกล่าวหาทุกผู้ทุกคนที่รับรู้เรื่องว่า เขาเหล่านั้น

“อิจฉาชั้นไง”

“สวยสู้ชั้นไม่ได้นะซิ”

“เก่งไม่เท่าชั้นเลยแกล้งชั้น”

อนิจจา เพลินพิณผู้น่าสงสาร หล่อนเริ่มเจ็บป่วยออดๆแอดๆบ่อยขึ้นกว่าเดิม “โรครักทางอากาศ”เริ่มคุกคามเข้ามาในชีวิตประจำวันจนหล่อนคลุ้มคลั่งนอนไม่หลับนับอาทิตย์ และก่อนที่เพลินพิณจะล้มเจ็บ เขาก็เข้ามา..

ธนา เข้ามาเล่นที่เว็บนี้ไม่นาน เขาเริ่มเป็น “พระเอกสำหรับสาวหลายคน” เมื่อเขารู้ความทุกข์ของเพลินพิณ เขาคิดว่าเขาควร “เป็นสื่อ” ให้ทุกคนหันมาคืนดีกันได้แล้ว เขาจึงตั้งกระทู้ว่า

อินเตอร์เน็ตช่วยสร้างฝัน ให้ทุกวันดูสดใส
ให้ทุกคนได้พักใจ เหตุไฉน..ไม่ตักเติม
เมื่อพบกัน..อย่าคิดมาก เมื่อยามจาก..อย่าคิดเสริม
สิ่งเคืองใจ..อย่าคิดปลื้ม และควรเริ่ม..ลืมเรื่องช้ำ

เพลินพิณอ่านพบ หล่อนฉุกคิดขึ้นมา “ในโลกของทางอากาศทุกอย่างขึ้นอยู่กับจินตนาการ” ทำไมหล่อนจะต้องต่อสู้จนป่วยไข้ ด้วยแค่คนๆหนึ่ง ที่หล่อนไม่ได้ “รัก” แต่แค่ “อยากเอาชน”ละ??

แล้วหลังชนะ..หล่อนก็คงหมดความสนใจอีก..จากนั้นก็ต้องหาเรื่องมากลบความเหงาอีกนะซิ?

หล่อนจึง “ดอง”สาโรจน์ไว้ใน “หลอดแก้วของกาลเวลา” ณ เวบแห่งนั้นแทน หล่อนไม่อยากรับรู้จุดจบเสียแล้ว หล่อนเริ่มบินไปสู่เวบแห่งใหม่ สร้างฝันและรักในอากาศบทใหม่ต่อไป

บางครั้ง “การรู้จุดจบของเรื่องราว นอกจากไม่ได้ทำให้เราสบายใจเท่านั้น ยังม้วนเราเข้าไปสู่ใยบอบช้ำของอารมณ์อีกด้วย เมื่อเราไม่อยากรู้จักอาการของอารมณ์เช่นนั้น มีทางแก้ที่ดีคือ..ดองมันไว้ ณ กาลเวลา”

แล้วคุณละ วันนี้เล่นเน็ตในรูปแบบไหนหนอ..ยังทนปวดร้าวใจ แต่ไม่กล้าตัดใจจากจุดนั้นหรือเปล่านะ?

โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 มิ.ย. ปี 2007 [ เวลา 20 : 44 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook