บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 5

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> "เรื่อง เสียวๆของผม"

เรื่อง : "เรื่อง เสียวๆของผม"

หน้า 2

        ผมขับรถเลยทางเลี้ยวกลับบ้านพัก ตรงไปยังอ่างเก็บน้ำที่ซึ่งผมใช้เป็นที่ปลอดปล่อยอารมณ์หลังจากทำงานหนักๆ เป็นประจำ เป็นที่ที่มองออกไปจะเห็นเป็นท้องน้ำกว้าง มีภูเขาเป็นฉากหลังหลังและเวลาพระอาทิตย์ตกบริเวณนี้จะสวยมาก อากาศยามเย็นสายลมเกรียวคลื่นบรรยากาศโดยรวมที่สวยงาม ทำให้ที่แห่งนี้เป็นเสมือนที่พักเติมพลังของผม เมื่อจอดรถได้ผมก็เอาเสื่อที่ผมมีติดอยู่หลังเบาะมาปู เปิดเบียร์กระป๋อง กำลังจะนั่งก็เห็นรถอีกคันตามมา....

“ใครมาว่ะ?” ผมสงสัยแต่พอมองเห็นรถก็จำได้ว่าเป็นรถของน้องที่ทำงานที่เดียวกับผมที่ผมเพิ่งคุยกับเธอก่อนจะออกมาจากสำนักงานเมื่อกี้นี้เอง ...เธอจอดรถได้ก็เปิดประตูลงมา

“ใกล้ที่ทำงานเรามีที่สวยๆอยู่อย่างนี้ด้วยเหรอ ? พี่” เธอพูดพร้อมกับสูดหายใจเข้าไปเต็มปอดโดยไม่หันมามองหน้าผมเลย

“อื้ม...” ผมตอบรับแบบเซ็งๆ เพราะอยากอยู่คนเดียวมากกว่า

“ปอย เห็นรถพี่ขับเลยทางเข้าบ้านพักมา ก็เลยลองขับตามมาดูเห็นเลี้ยวเข้าที่นี่ สวยดีนะค่ะที่นี่”

“ปอยกวนพี่รึเปล่า ค่ะ” เธอหันมาถาม

“เปล่านี้ นั่งก่อนดิ” ผมเชิญเธอ แล้วผมก็ล้มตัวลงนอนซึ่งบริเวณที่ผมปูเสื่อนอนอยู่นั้นเป็นที่ลาดกำลังเหมาะที่พอนอนลงไปแล้วจะเห็นภาพอ่างเก็บน้ำอย่างสวยงามพอดี ปอยเธอเดินลงมาและนั่งลงข้างๆผม

“ปอยไม่ได้กวนพี่นะค่ะ?”

“เปล่า... แค่พี่ก็เหนื่อยๆก็เลยมาหลบมุมพักสมอง” ผมตอบพร้อมลุกขึ้นนั่ง

“มาที่นี่บ่อยเหรอค่ะ?”

“ก็บ่อย ช่วงหลังๆเบื่อๆก็มานั่ง หายเบื่อก็กลับไปนอน”

“ดีเน๊อะ....” เธอพูดแค่นั้นสีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปเป็นเศร้าลง จนสังเกตได้ปกติ ผมกับปอยไม่ค่อยได้คุยกันนักในที่ทำงาน ซึ่งจากสายตาที่ผมมองเธอ ปอยก็เป็นผู้หญิงสาวสวยคนหนึ่งและที่รู้มาคือเธอมีแฟนแล้วผมจึงไม่ค่อยให้ความสนิทสนมกับเธอมากนัก....

“ซัก ป๋องเปล่า?” ผมยื่นเบียร์ให้กับเธอ

“ก็ดีค่ะ”

ผมเปิดให้แล้วยื่นกระป๋องเบียร์ให้เธอ “ไม่มีแก้ว นะเว้ย กระดกเลย”

หลังจากเธอรับไปแล้วก็กระดกเฮือกใหญ่พร้อมกลับถอนหายใจ

“เป็นไรว่ะ? ปกติไม่เห็นค่อยดื่ม” ผมพูดพร้อมกับเกร็ดบุหรี่ออกมาสูบ

“ก็มีปัญหากับแฟนนิดหน่อยค่ะ”

“ปัญหามันก็มีกันทุกคนแหล่ะ อี่หนู ใจเย็นๆ”

“แต่ครั้งนี้มันอาจจะถึงขั้นเลิกกันเลยนะพี่”

หลังจากผมอัดควันบุหรี่เข้าปอดอย่างเต็มๆ ก่อนพูด “บอกแล้วไง ว่าให้ใจเย็นๆ เธอหน่ะยังดีที่มีคนทะเลาะด้วย ดูพี่ดิ ทุกวันนี้อยู่ตัวคนเดียว บางครั้งเหงาจะตาย”

“ดีออก...ไม่ต้องคิดอะไรมากดี...ใช้ชีวิตแบบพี่อ่ะ” เธอพูดพร้อมกับกระดกเบียร์ในมือ

“ไม่รู้ดิว่าดีหรือไม่ดี แต่กว่าพี่จะผ่านจุดที่มันมีปัญหามาได้ก็หนักเอาการ ปัญหาหน่ะมันมีกันทุกคน”

“แล้วตอนนี้แฟนพี่อยู่ไหนแล้ว”

“อย่าถามถึงเค้าเลยว่ะ...มีผัวใหม่ไปแล้วม้าง...”

“ปอย...ได้ยินมาว่าพี่แยกกันอยู่เฉยๆไม่ใช่หรือ?”

“หย่าแล้วน้อง หย่าอย่างเป็นทางการ” ผมตอบพร้อมกระดกเบียร์

“ขอโทษค่ะ ปอยไม่รู้”

“ไม่เป็นไร มันผ่านไปแล้ว และก็จบแล้ว”

“แต่ของปอย กำลังจะเลิก” เธอพูดแค่นั้นก็น้ำตาไหลออกมาดื้อๆ

“อ้าวเป็นไร อีกว่ะ อยูดีๆร้องไห้เฉยเลยเว้ย”

“เจ็บนะพี่ เวลาโดนใครเค้าทิ้งเราหน่ะ”

“มันก็แค่ช่วงแรกๆ ว่ะสำหรับพี่ อีกหน่อยแกก็จะรู้เองว่า สุดท้ายแล้วแกจะอยู่คนเดียวได้ เหมือนพี่ในตอนนี้ เพราะช่วงแรกพี่ก็หนักเหมือนกัน ถึงกับได้บวชก่อนจะย้ายมาอยู่ที่นี้ และถ้าพี่ไม่ได้บวช ก็ไม่แน่นะน้องไม่เป็นบ้าไปเลย ก็คงเป็นนักโทษ ในเรือนจำว่ะ เพราะพี่ตั้งใจจะตามฆ่ามันทิ้งเลยจะบอกให้ที่บังอาจมาทิ้งเรา ฮึ ฮึ” ผมพูดทีเล่นทีจริง

“อยู่คนเดี๋ยวมันก็ดีเน๊อะพี่เน๊อะ”

“ปอยฟังพี่นะน้อง คนเรามันมีปัญหาด้วยกันทั้งนั้นแหล่ะ ไม่มากก็น้อยไม่มีใครเลยที่ไม่มีปัญหาสำคัญที่ว่าใครจะจัดการกับปัญหาที่เจออยู่อย่างไร? ปัญหาทุกปัญหามันมีที่มาและมันก็จะมีทางออกของมันอยู่เสมอลองใจเย็นๆแล้วคิดดูและเราก็จะเจอทางออกเอง ไม่ต้องรีบร้อนเว้ย”

“แล้วปัญหาของปอยตอนนี้หล่ะ พี่ว่าจะหาทางออกยังไง?”

“ทางออกมันก็พอมี ว่าแต่ว่าแกจะยอมเลือกไหม๊ แค่นั้น”

“ยังไง?”

“ทางแรก ก็คือแกเลิกแล้วก็จบ....ทางที่สองทนต่อไปก็แค่นั้น”

“พูดง่ายเน๊อะพี่... ถ้าเลือกได้ว่าจะเลิกหรือจบแล้วทำใจได้ง่ายๆ คงจบไปแล้ว”

“ก็นั้นไง ในเมื่อแกก็มีคำตอบอยู่แล้วว่าไม่เลิก แกจะถามพี่ทำไม?

“แต่เราอยู่ตรงนี้เราก็เจ็บนี่ พี่” พูดพร้อมกับกระดกเบียร์จนหมดกระป๋อง

“เลิกก็เจ็บ อยู่ก็เจ็บ...เฮ้อ ชีวิตน้อ ชีวิต... ฟังนะน้อง ถ้าเลือกที่จะอยู่ตรงนี้ต่อ ก็ขอให้แกอยู่ให้สบาย อย่ายึดติด ชีวิตคนเรามันมีไม่กี่คนหรอกที่อายุถึงร้อยปี เพราะฉะนั้นเวลามีชีวิตอยู่ ต้องอยู่ให้มีความสุข แต่ต้องตั้งอยู่ในความสุขที่ไม่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน ชีวิตปอยเองก็ไม่ได้เป็นของผู้ชายคนนั้น ชีวิตผู้ชายคนนั้นก็ไม่ได้เป็นของปอย ต่างคนต่างไม่ใช่จ้าวชีวิตของแต่ล่ะคน เพราะฉะนั้นมันก็มีบ้างที่ต้องทะเลาะกันเป็นเรื่องธรรมดาผู้ชายคนนั้นของปอยเค้าคงจะมีอะไรที่ดีบ้างแต่อาจจะไม่ใช่ทั้งหมดและไม่ใช่ทุกอย่างตรงตามที่ปอยต้องการ และปอยเองก็เป็นแบบเดียวกันไม่ใช่รึ มีดีบ้างแต่อาจไม่ใช่ทั้งหมดและไม่ใช่ทุกอย่างตรงตามที่ผู้ชายคนนั้นต้องการ แต่ก็รักกันได้คบกันได้ เพราะปอยรักเขา ที่เขาเป็นตัวเขา ไม่ใช่รึ?”

“มันก็ใช่พี่”....พูดพร้อมกับเปิดเบียร์กระป๋องใหม่กินเอง

“แต่อย่างว่าแหล่ะ ผู้ชายคนนั้นคือคนที่ใช่ สำหรับปอย มันก็จะใช่เองเราไปบังคับและเร่งรีบกับเรื่องพวกนี้ไม่ได้หรอก เพราะถ้ามันไม่ใช่ขึ้นมา แต่งกันมาอยู่ด้วยกันมา 5 - 6 ปี ก็เลิกกันได้ ดูพี่ดิ พี่ถึงบอกว่าอยู่ให้มีความสุขปล่อยให้มันเป็นไปตามวิถีทางของมันเอง ไม่ต้องฝืนไม่ต้องประชดปะชัน ใช้ชีวิตให้มีความสุขแล้วเวลามันจะให้คำตอบปอยเอง ว่าสิ่งไหนกันแน่ที่ใช่”

“ขอบคุณค่ะพี่....ปอยน่าจะได้คุยกับพี่ก่อนหน้านี้เน๊อะ”

“ทำไม คุยกันตอนนี้ก็ได้ไม่ใช่เหรอ?”

“เปล่า...ไม่มีอะไรค่ะ ขอบคุณสำหรับเบียร์ ปอยไม่กวนพี่ล่ะ ลาก่อนค่ะ” ว่าแล้วเธอก็ลุกขึ้นเดินขึ้นรถขับออกไป

สายลมหนาวเริ่มพัดมาบรรยากาศเริ่มมืดลง พระอาทิตย์เริ่มเคลื่อนต่ำลับทิวเขา ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดง เสียงนกที่กำลังบินกลับรัง เสียงสายลมพัดยอดไม้ ท้องฟ้ามืดลงทุกที ผมนั่งดื่มเบียร์จนหมดที่เหลือ แล้วเก็บของกลับบ้านพัก.......

...ตื่นเช้ามาผมอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานปกติ ก็แวะร้านขายของชำข้างสำนักงานสั่งกาแฟดำกับปลาท่องโก๋มากินพร้อมกับอ่านหนังสือพิมพ์....พออ่านข่าวจบผมขาอ่อนขนลุกซู่ทั้งตัว ทำอะไรไม่ถูกตั้งสติได้ผมก็ขับรถไปหาซื้อสังฆทานไปทำบุญที่วัด โธ่ ก็จะไม่ให้ผมเข้าวัดได้ไง หนังสือพิมพ์พาดหัวว่า....

“พนักงานสาวอกหัก..คิดสั้นผูกคอตายดับสยองคาบ้านพัก.... จากผลการตรวจ...เจ้าพนักงานคาดว่าผู้ตายคงเสียชีวิตมาแล้วไม่ต่ำกว่า 48 ชั่วโมง...” แค่นั้นหล่ะครับ เล่นเอาผมจะเป็นลม ก็ชื่อพนักงานสาวที่เป็นข่าว นั้นมัน “น้องปอย” ชัดๆ......

<<< ย้อนกลับ

โดย : จอมมารกระบี่หัก
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 24 ต.ค. ปี 2008 [ เวลา 13 : 41 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook