บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ในความคำนึง
ความคิดถึงไม่ได้จำกัดว่า จะมาคิดได้ต่อเมื่อถึงเวลาแห่งการจากไปเท่านั้น
พิงค์ภัทร : เขียน  rose802@chaiyo.com

แม้นไม่ได้เห็นหน้า แค่เห็นขอบฟ้าเขาก็พอใจ
คิดว่าไหนๆ   มันก็ฟ้าเดียวกัน  และตะวันดวงเดิม
…
เขาคิดถึง  ก็คนมันคิดถึงน่ะ   ถ้ามีคนถามว่ามากไหม  คงตอบไม่ได้หรอกขอให้ตอบเป็นการบ้านก็แล้วกัน
เพราะ ความคิดถึงไม่มีอะไรเป็นเครื่องตวง-วัด นี่นา   ถ้ามีเมื่อไหร่  ก็เมื่อนั้นแหละ
ถึงจะได้คำตอบที่แน่นอน  แต่ในใจเขารู้ชัดเจนว่า    คิดถึงตลอดเวลา  ความคิดถึงไม่ได้จำกัดว่า
จะมาคิดได้ต่อเมื่อถึงเวลาแห่งการจากไปเท่านั้น  ทำไมล่ะจะต้อง
 เสียเวลาหายใจโดยทิ้งห่างความคิดถึง    สิ่งที่โลกมอบให้เหมือนเงาในหัวใจมนุษย์
และอยู่คู่กับมนุษย์จนวาระสิ้นลมหายใจ
…
ตอนนี้แม่ยังมีชีวิตอยู่    ความคิดถึงแม่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง  ยิ่งทวีคูณ ด้วยซ้ำ  เมื่อต้องคลำกระเป๋าบ่อยๆ
และรู้ว่าเงินในกระเป๋าบางลง    เช้าๆ แม่ชอบทำเสียงดัง  ใจเขาคิดว่าแม่คงแกล้งให้เขา ตื่น  
ขณะที่เขานอนนับลมหายใจ เข้า-ออก อย่างเป็นปกติ  พร้อมใบหน้าสาวน้อยหน้าใส
ลอยอยู่บนเพดาน   ให้เขาฝันหวานจนแสงแดดส่องลอดม่านอันขมุกขมัว
 แม่ไม่เคยปลุกเขา  แม่รู้ว่าเขามักตื่นสายเป็นประจำ  ไม่มีประโยชน์อันใด
พาลจะทำให้เสียเวลา   สู้เอาเวลาไปทำกับข้าวเพื่อให้ทันพระที่มาบิณฑบาตคงดีกว่าไหนๆ



อาหารมื้อเที่ยงจากใต้ถุนหอพักสีฟ้า  มันคุ้นเคยลิ้นเสียจนมันไม่รับรู้รสชาดเอาเสียเลย
คนขายข้าวแกง   ทั้งแม่ ลูกเกิดมาอาภัพรอยยิ้ม    หรือว่า เทวดาท่านคงลืมให้ยิ้มเป็นของขวัญ
กระมัง  เป็นสิบชาติ เขาไม่เคยเห็นรอยยิ้ม  จากป้านากคนนี้เลยว่างั้นเถอะ
ดูท่ายายนุช ลูกสาวคนเดียวรับมอบมรดกมาเต็มๆ    
มีบ่อยๆ    บ่อยจนเป็นปกติ ที่เขาเห็นเด็กล้างจานเชื้อสายพม่า
ที่แอบหนีเข้าประเทศไทยเพื่อขายแรงงาน น่าสงสาร เขาโดน ท้ายเลขเด็ดเป็นประจำ
มันไม่ธรรมดาเลย…เสียงยายนุชลั่นแก้วหู…
   ความอร่อยดับดิ้นสิ้นไปอย่างรวดเร็ว เพราะเสียวสันหลังนะสิ
 อย่างนี้ใครเขาจะแดกประทานลงล่ะ
เรื่องบึ้งถาวร และปากจัด เป็นอันว่า สองแม่ลูก คู่นี้ขึ้นชื่อนัก  ในหมู่ นักศึกษาหอสีฟ้า
โถ…ป้านาก  กะยายนุช  ใจคอจะไม่คิดถึงหัวอกลูกค้าบ้างเชียวหรือ  
ฮึ…กะเพรา ไข่ดาว เผ็ดสิ้นดี  ยังเผ็ดไม่เท่าสองแม่ลูกคู่นี้  แต่ ยังไงๆ เขา ก็คิดถึง
เพราะเสียงแห่งความทรงจำแท้
 
เขามองจานข้าว  และจ้องในอยู่นานรอยยิ้มของแม่ปรากฎ
อยู่เหนือไข่ดาว,   ใบหน้าของแม่  สะท้อนในแก้วน้ำฝรั่ง ขณะที่เขายกดื่ม
คิดถึงน่ะคิดถึง    มีหลายเหตุผลที่บอกไม่ได้ที่ทำให้เขาคิดถึงแม่…

คิดถึงเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่ง    ตอนอยู่ปีสาม
แม้นว่าเพื่อนคนนี้จะมีฉายาเจ้าแม่โฆษณา   พูดอะไรออกมาต้องเอาร้อยหาร
 ที่เหลือกรองให้ดีอีกสองรอบ จึงจะได้ของแท้   แต่เธอก็มีอะไรหลายอย่าง
ที่ทำให้เขาไม่ลืมเธอ   อะไรก็ได้ โอ๊ค เป็นคนง่ายๆ  โม้ทุกอย่างที่ขวางหน้า
แต่ โอ๊คก็เป็นคนที่เชื่อคนง่าย เชื่อทุกอย่างที่เขาพูด

สองวันแล้ว     ที่ไม่มีอีเมล์จากคนแปลกหน้า แม้นจะรู้จักชื่อ   แต่เขาไม่เคยเห็นตัวตน
จริงๆ   เพื่อนแปลกหน้าผู้นี้สักครั้ง  ยามใดที่ต่อเน็ตยากเป็นบ้า…ใจเขาจะบ้าระห่ำไปด้วยสิ
“คิดถึงเป็นบ้า”      ที่รัก  …ด้วยคำนี้หนึ่งล่ะ  ความคิดถึงโหมกระหน่ำ
อยากจะถามเธอจริงๆว่า   คิดถึงฉันบ้างไหม  

เมื่อความคิดถึงคู่กับตัวตน   
 เวลาและความห่างก็เหมือนดังพายุที่ช่วยโหม
ไฟคิดถึงให้ลุกโชน ร้อนแรงเป็นพลังเร้นลับที่มองไม่เห็น 
แต่แสดงออกให้เห็นในขณะเดียวกัน ฆาตกรของมันก็คือ  เวลา และความห่าง
หากมีคนถามว่าเขาคิดถึงใคร  คำตอบก็คือ  แล้วใครจะอยากรู้ไปทำไมว่าคิดถึงใคร

 30/08/2002 01:07

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook