บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

มนต์ผีเสื้อ
ตอน ทักษิณายันนคร สาวิตรี : เขียน

2…นักค้าวัตถุโบราณแปลกหน้า

ตลาดที่งามมยุรากับสาวใช้อีกสองคนไปเที่ยวกัน เป็นตลาดค่อนข้างใหญ่ เพราะเป็นศูนย์กลาง รวบรวมพืชผลจากหลายหมู่บ้านมาส่งขายให้กับพ่อค้าคนกลางที่เอารถมาจอดรอ เพื่อนำไปส่งให้ตลาดช่วงเย็น พ่อค้าบางคนรับซื้อเพื่อไปขายต่อให้พ่อค้าแม่ค้าในเมือง บางคนมีแผงขายเป็นของตนเอง

ตอนนี้เป็นเวลาประมาณแปดโมงเช้า การซื้อขายยังคึกคักอยู่ ของส่วนใหญ่เป็นผักต่างๆ เช่น ฟักทอง กระหล่ำปลี แตงกวา เผือก มัน และผักพื้นบ้านนานาชนิด อันไหนมีคนจองซื้อแล้วก็จะใส่เข่ง ใส่ชะลอมปิดไว้อย่างดี เพื่อยกขึ้นรถได้ทันที ส่วนอันไหนที่เพิ่งขนกันมาก็จะนำมากองไว้บนพื้นที่ปูด้วยผ้าใบเก่า ๆ ส่วนที่เป็นเนื้อสัตว์ชำแหละจะอยู่อีกด้านแยกส่วนออกไป เพราะเป็นสินค้าที่มีกลิ่นคาวมาก นอกจากมียังมีพวกสินค้าตามเพิงต่างๆ เพิงพวกนี้จะขายพวกของป่า จำพวกเปลือกไม้ เห็ดชนิดต่างๆ เครื่องเทศ เขี้ยวสัตว์ และงานหัตถกรรมฝีมือชาวบ้าน

นอกจากชาวบ้านและพ่อค้าแม่ค้าที่เคยรู้จักเห็นหน้าตากัน เพราะต่างซื้อขายกันเป็นประจำแล้ว วันนี้ดูแปลกตากว่าวันอื่น มีคนในเมืองกลุ่มหนึ่งนั่งรถโฟร์วิวล์สีดำคันใหม่เอี่ยม เข้ามาจอดเคียงกับรถขนผักที่ส่วนใหญ่เป็นรถกระบะเก่าๆ คนที่ลงมาจากรถมีสามคน คนหนึ่งเป็นชายหนุ่มแต่งตัวดีหน้าตาลูกครึ่งฝรั่ง คนหนึ่งเป็นหญิงสาวแต่งตัวตามแฟชั่น ส่วนอีกคนเป็นชายกลางคนร่างเล็กผิวขาว

“ถ้าจะต้องใช้เวลาซื้อของนานไปสักหน่อย เพราะต้องเลือกดู คงไม่ว่ากันนะคะ” ลัดดา รุ้งเมธาวี พูดอย่างร่าเริง

พิชยุทธหรือปีเตอร์ ซีเวลล์ แฟนหนุ่มของเธอหัวเราะเบาๆ ส่วนดร.สถิตย์ ว่านโกมล ผู้เป็นเพื่อนร่วมงานทำท่าราวกับไม่ได้ยินและไม่ได้สนใจ

“ซื้อของไปให้เต็มที่ไว้เป็นเสบียงเลี้ยงคนงาน แล้วก็เผื่อนำติดเข้าป่าไปด้วย น่าจะดีเหมือนกัน ดูว่าอันไหนจะไม่เสียง่ายและไม่เป็นภาระมากเกินไป” พิชยุทธออกความเห็น

ลัดดาทำหน้ายุ่ง บ่นเล็กน้อย “ใช้ให้คนงานมาซื้อก็ได้ ไม่เห็นจะต้องแบกกันเองเลย”

“ผมเห็นด้วยที่จะแบกของกินไปเลี้ยงพวกเขาสักวันหนึ่ง เพราะต่อจากนั้นพวกเขาจะต้องแบกหามของหนักๆ ให้เราทุกวัน” ดร.สถิตย์พูดเสริม

ดร.สถิตย์จับงานไม้ชิ้นหนึ่งที่แกะเป็นรูปกวางขึ้นมาดู “คุณจะไม่อุดหนุนบ้างหรือ” เขาถามสุภาพสตรีที่ยืนนึกคำมาแก้คืน เธอส่ายหน้า แล้วเดินนำออกไปข้างหน้า

“บางทีเขาก็เอาเรื่องเหมือนกัน” พิชยุทธพูดตามหลัง ขณะเดินไปกับเพื่อนร่วมงานต่างวัยของเขา

เรื่องนี้ดร.สถิตย์รู้ทางดี เพราะค่อนข้างจะคุ้นเคยกันพอสมควร

แล้วตลาดในเช้าวันนี้ก็ดูแปลกไปว่าวันอื่นจริงๆ

อีกครู่หนึ่งมีรถจิ๊ปคันหนึ่งปราดเข้ามาจอดข้างรถโฟร์วิลล์สีดำ มีเสียงพูดคุยหัวเราะกันร่าเริงดังแว่วมาแต่ไกล

ชายหนุ่มสองคนกับหญิงสาวที่มาถึงก่อนหน้านี้หันไปมองเกือบจะพร้อมกัน

จะด้วยรูปร่างการแต่งกายแบบคนในเมืองของหญิงสาวคนนั้น หรือความหวาดระแวงอะไรก็ตามที คนต่างถิ่นทั้งสามคนได้มายืนจับกลุ่มกัน

ดร.สถิตย์พูดขึ้นก่อน “ผมจำได้แม่นเลย นั่นลูกสาวดร.วัลลภแน่นอน คุณเคยเห็นเธอไหม”

พิชยุทธพยายามนึก พร้อมกับมองไปอีกที หญิงสาวคนนั้นกำลังเดินแวะไปที่เพิงขายของหลังหนึ่ง

ลัดดามีสีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด “มาเจอปัญหากันตั้งแต่ยังไม่ออกเดินทางกันเลยหรือนี่”

“คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก” พิชยุทธตอบ

ดร.สถิตย์มีท่าทีกังวลมากไปกว่านั้นอีก “ผมไม่คิดว่าดร.วัลลภจะไหวตัวทัน ขนาดให้ลูกสาวมาดักอยู่ที่นี่ก่อน เดี๋ยวจะต้องโทรไปเช็คทางด้านโน้นดูสักหน่อย”

“ผมก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน” พิชยุทธพูดขณะที่รู้สึกไม่ค่อยปลอดโปร่ง

ลัดดาทำเสียงรำคาญในลำคอ ออกความคิด

“ถ้าอย่างนั้นก็เป็นเรื่องบังเอิญ อย่างนี้ดีไหม เดี๋ยวพวกเราขยับเดินไปทางนั้น จะได้ดูท่าที”

“หา ! จะดีหรือ พอเธอเห็นผม เกิดโทรไปบอกพ่อเธอขึ้นมา ผมมิแย่หรือ” ดร.สถิตย์ร้องเสียงหลง

ลัดดามองเขา พร้อมกับรู้สึกสะใจกับท่าทีลนลานของเขา

“ถ้าผมพูดกับดร.วัลลภรู้เรื่องตั้งแต่แรก ก็ไม่ต้องมาเป็นแบบนี้” ดร.สถิตย์ยังบ่นกับตนเองด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ

“เอาอย่างนี้สิคะ คุณก็หลบไปก่อน ไปอยู่แถวโน้นก็ได้ อีกสักพักจะเอารถไปรับ ตอนนี้ไม่มีใครรู้นี่คะว่าคุณมาอยู่ทีมเดียวกับเรา”

ดร.สถิตย์ที่เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้า ปาดเหงื่อออกทีหนึ่ง แล้วเดินหลบออกไป

“ไปค่ะ…” ลัดดาฉุดแขนพิชยุทธให้ทำตามแผนของเธอ

ขณะทำทีเป็นเดินเลือกของกันอยู่ ลัดดาเริ่มเปิดฉากแสดงราวกับว่าเธอเป็นนักแสดงจริงๆ

“สวัสดีค่ะ นั่นคุณ… ลูกสาวของดร.วัลลภ รัตนเภตรา ใช่ไหมคะ” เสียงของลัดดานั้นดังพอสมควรที่จะฝ่าคนกลุ่มหนึ่งไปถึงตัวคนที่ถูกทักด้วยเจตนาให้บังเอิญ

ขณะที่ลัดดาเดินเข้าไปใกล้ พิชยุทธยืนอยู่ห่าง ๆ

งามมยุราที่กำลังมองหาเจ้าของรถโฟร์วิลล์สีดำอยู่พอดี ค่อยหันกลับมา

“ดิฉันเคยฟังบรรยายในงานที่ดร.วัลลภเป็นวิทยากรมาหลายครั้ง และดูเหมือนจะเคยเห็นคุณด้วย” ลัดดาพูดต่อ

“สวัสดีค่ะ” งามมยุราแสดงอาการแปลกใจออกมาเล็กน้อย ทักทายกลับไปตามมารยาท

“คุณพ่อไม่ได้มาหรือคะ” ลัดดาถามทันทีเมื่อมีโอกาส

“ติดงานอยู่ต่างประเทศค่ะ คงอีกนานกว่าจะแวะมาได้ ว่าแต่… แถวนี้มีเมืองโบราณหรือคะ” งามมยุรามีเจตนาทอดน้ำเสียง ให้รู้เป็นนัยว่าเธอรู้จักพวกเขาดี

ราวกับสายฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมา ทั้งที่ไม่มีเค้าฝนสักนิด พิชยุทธขยับตัวเข้ามายืนข้างลัดดาอย่างไม่ลังเลใจ ขณะที่ลัดดาหน้าม้านไป จากการไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะรู้จักตนเองได้ลึกขนาดนี้

เมื่อถามประโยคสำคัญไปแล้ว งามมยุราก็ไม่มีท่าทีสนใจจะฟังคำตอบ คงหันไปให้ความสนใจกับเปลือกไม้ที่พลิกอยู่ในมือ เธอถามแม่ค้าว่าอันนี้ชาวบ้านเรียกว่าอะไร และจะใช้ทำอะไรได้บ้าง เมื่อหันไปอีกทีปรากฏว่าสองคนนั้นหายไปเสียแล้ว

ความจริงพวกเขาทั้งสองคนไม่น่าที่จะประหลาดใจที่เธอจะรู้จักพวกเขา เหมือนกับที่พวกเขารู้จักเธอตัวเธอ ในแวดวงของนักค้าของเก่า รายชื่อของชายหนุ่มลูกครึ่งที่มากับหญิงสาวที่เข้ามาทักทายเธอ เขาเป็นหนึ่งในบัญชีดำระดับต้นๆ ความสามารถของเขาคือการเป็นนักสำรวจและนักค้าวัตถุโบราณระหว่างประเทศ เมื่อพบของที่ขุดได้ เขากับทีมงานจะเลือกแต่เฉพาะชิ้นที่คาดว่าสามารถตีเป็นราคาได้อย่างงาม ส่วนที่เหลือและชำรุดเกินไปคือสิ่งที่จะบริจาคเข้าไปเก็บรักษาอยู่ในพิพิธภัณฑ์ของรัฐ ดังนั้นเขาจึงเป็นที่หมายตาทั้งจากตำรวจ นักโบราณคดี และนักค้ากำไรจากวัตถุโบราณ อย่างที่รู้กันคนที่สมหวังคือคนกลุ่มหลัง อย่างงานประมูลครั้งล่าสุดวัตถุโบราณที่ไปปรากฏเป็นดาบโบราณ ด้ามทำด้วยทองคำแท้ฝังอัญมณีหลากชนิด ในงานจัดประมูลวันนั้นเธอได้เข้าไปร่วมชมด้วย

เห็นจะไม่ปกติเสียแล้วที่คนอย่างเขามาปรากฏตัวที่นี่ ! 

เช้าวันหนึ่งอันแสนประหลาด
นักค้าวัตถุโบราณแปลกหน้า
สำรวจช่องเขาขาด
วางแผนเพื่อรู้ความลับ
จารึกโบราณของโลกียะ
เที่ยวป่า
ทีมสำรวจออกเดินทาง
ชายแปลกหน้าในความเลือนลาง
คัมภีร์อนันตภพเป็นจริง
เจ้าหญิงแห่งทักษิณายันนคร
พระแม่เจ้าบนจันทราคีรี
คีตะมิตรที่แสนดี
ทางลับเข้ามหาปราสาท
ความลับในปราสาท
ทางลอดใต้น้ำ
ความจริงที่น่าสะเทือนใจ
รัชทายาทนักรบ
งานเลี้ยงในท้องพระโรง
ดั่งนกในกรง
โลกียะส่งคนมาช่วย
พิธีเรียกดวงไฟ
ภาพฝัน
กลุ่มคนไม่น่าไว้วางใจ
เมืองโบราณใต้น้ำ
ความโหดร้ายในหุบเขาสัตตคีรี
ลูกน้องจอมทรยศ
ดร.วัลลภอยู่ในอันตราย
แม่เฒ่าผู้เฝ้าจันทราคีรี
ในสายตาของพระแม่เจ้า 
ห้องพิธีกรรม
หลงไปในอดีตกาล
ความตื่นเต้นของเจ้าหญิง
คำสัญญาของตรีศูล 
ล้วงความลับ
ภาพอนาคตอันน่าพิศวง  
เฝ้ามองจันทราคีรี
พิธีกรรมในคืนวันเพ็ญ
ตอนจบ

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook