ละครชีวิตบทต่อไป
ดวงหน้าของคนสองคนอยู่ไม่ห่างกันนัก ต่างจ้องมองกันและกัน
ถ่ายทอดความรู้สึกในหัวใจผ่านทางสายตา
นิรา นามาพงศ์ : เขียน talaychan@hotmail.com

สถานีรถไฟฟ้าในตอนเย็นคราคร่ำไปด้วยผู้คน แพรทอดสายตามองออกไปที่ถนน
รถติดเป็นทางยาว  ทุกคนคงมีจุดหมายที่ต่างกัน  บ้างคงจะเดินทางกลับบ้าน
บ้างคงจะเดินไปยังจุดนัดหมายที่ไหนสักแห่ง  แต่ทุกคนล้วนมีจุดหมายของการเดินทาง 
ทั้งสิ้น .. เหมือนเธอในเย็นวันนี้  ทุกวันเมื่อเลิกงาน เธอจะตรงกลับบ้านทันที 
แต่วันนี้ ไม่เหมือนวันก่อน ๆ   วันนี้ เธอมีนัด  ..
เธอยังจำประโยคที่เธอเป็นผู้เขียนถึงเค้าว่า ..

“ เย็นนี้ .. พี่ว่างมั๊ยคะ พาแพรไปนั่งที่เงียบ ๆ  ได้มั๊ยคะ ?? “ 
เค้าบอกเธอว่า .. “ ได้จ้ะ”   

ความคิดเธอเลื่อนไหล  ลอยไป  เมื่อเธอยืนคิดถึงบทสนทนาของเธอในวันนี้กับ “ เค้า “  
มันทำให้เธออดระทึกใจไม่ได้
อีกไม่ถึงสิบนาทีข้างหน้าแล้วสินะ .. ที่แพรจะได้พบกับ “ เค้า “   เค้าคนที่แพรได้พูด
ได้คุยได้ระบายอะไรบางอย่างที่เธอไม่สบายใจ ตลอด 2 วันที่ผ่านมา  ตลอดทางที่เธอนั่งรถมา
เธอเฝ้าถามกับตัวเองว่า เธอกำลังทำอะไร  ทำไมเธอถึงได้เอ่ยปากขอนัดกับเค้า ทั้ง ๆ
ที่เธอยังไม่เคยรู้จักหน้าคาดตา   ปกติเธอไม่เคยทำอะไรแบบนี้ ทั้ง ๆ
ที่เธอก็มีเพื่อนทางอินเตอร์เนตมากมาย เธอไม่เคยคิดที่จะต้องการพบกับใคร 
เธอหวังแต่เพียงว่า เราจะสามารถแลกเปลี่ยนความคิด ประสบการณ์ต่าง ๆ 
หรือการเล่าเรื่องอะไรบางเรื่องที่เธอไม่สามารถพูดให้ใครฟังได้ผ่านตัวหนังสือ  
ตลอดเวลาเธอไม่ต้องการให้ใครรู้จักเธอมากไปกว่าที่เธอต้องการให้พวกเค้าเหล่านั้นรู้จัก 
แต่กับเค้าคนนี้ คนที่เธอคุยด้วยเพียงแค่  2  วัน เธอกลับมีความรู้สึกดี ๆ
ให้เค้ามากมาย   เสียงโทรศัพท์สะดุดความคิดของเธอ

“ แพร พี่จอดรถรออยู่ตรงบันใดทางขึ้นฝั่งหมอชิตนะ พี่จอดอยู่คันที่ 3  ทะเบียนรถ 8775
นะจ๊ะ“  ..  
“ค่ะ” เธอรับคำสั้น ๆ  และก้าวเดินไปยังจุดนัดหมาย เธอมองเห็นรถแต่ไกล
เธอเปิดประตูและขึ้นไปนั่ง   พร้อมกับยกมือไหว้ “ สวัสดีค่ะ พี่ “   

เค้าอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว ผู้หญิง ผมสั้น หยักศก  ผิวขาว รูปร่างเล็ก หันมายิ้มให้เธอ  
พร้อมรับไหว้   และเอ่ยปากถาม
 “ เอาเจ้าถิ่น จะไปทานอะไรที่ไหนกันดี นาน ๆ เข้าเมืองที
 พี่ไม่ค่อยรู้จักร้านอะไรสักเท่าไหร่“  

 แพรบอกชื่อร้านอาหารและเส้นทาง    ระหว่างทางเธอแอบมองเค้าเป็นระยะ ๆ 
 จากการพูดคุยที่เป็นกันเองของเค้ากับเธอ   ไม่เหมือนคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก
 อาจจะจริงกระมัง เพราะ 2 วันที่ผ่านมา เธอคุยกับเค้าทางตัวหนังสือเกือบตลอดทั้งวัน 
 ความประหม่า ความสับสน ความลังเลในการกระทำของตัวเอง เริ่มลดน้อยลงเป็นลำดับ 
 ระหว่างทางเธอคุยกับเค้าตลอดเวลา  เหมือนจะค้นหาตัวตนจริง ๆ
 ว่าต่างจากตัวหนังสือที่เธอคุยกับเค้ามากน้อยเพียงใด

เธอและเค้ามาถึงร้านอาหารริมแม่น้ำเจ้าพระยา 

“ อ่ะ แพรสั่งอาหารนะ อยากทานอะไรสั่งเลย อย่าบอกนะว่า อะไรก็ได้ เพราะเมื่อกี๊
พี่ดูในเมนูไม่มีอาหารจานนี้แน่ ๆ”  เค้าพูดจบก็ยิ้ม ดวงหน้าและรอยยิ้ม
ทำให้แพรรู้สึกว่า  โลกในค่ำคืนนี้  สว่างไสวขึ้นทันตา   
เค้าพูดพลางพร้อมกับยื่นเมนูให้เธอ  แพรเลือกสั่งอาหาร 2 อย่างแล้วยื่นเมนูคืนให้เค้า “
 ที่เหลือพี่สั่งนะคะ “

คืนนี้ .. เธอกับเค้านั่งทานอาหาร พร้อมกับการสนทนาที่ดำเนินไปอย่างราบรื่น
ทั้งเธอและเค้าแลกเปลี่ยนความคิด มุมมอง และปัญหาหนัก ๆ ที่เธอเจอมา
รวมทั้งปัญหาของเค้าเช่นกัน  เค้าให้ความเห็นและเสนอแนะในวิธีแก้ไขมีอะไรหลาย ๆ
อย่างที่เธอและเค้าคิดคล้าย ๆ  กัน  เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว แพรยกข้อมือ เพื่อดูนาฬิกา
..

“ ตายละ จะเที่ยงคืนแล้วค่ะพี่ กลับบ้านกันเถอะ พรุ่งนี้ เราต้องทำงานนะคะ “  

 ระหว่างทางกลับบ้าน
 เธอแทบไม่เหลือความประหม่าเหมือนตอนเธอเจอเค้าเมื่อหลายชั่วโมงที่ผ่านมา
ณ  เวลานี้ .. เธอรู้สึกประทับใจในตัวเค้ามาก 
คำพูดในแต่ละประโยคทำให้เธอรู้จักเค้าได้มากยิ่งขึ้น   เค้าขับรถมาส่งเธอที่คอนโด 
ยิ่งใกล้จะถึงคอนโด เธอกลับไม่อยากให้เวลาที่ได้อยู่ใกล้ ๆ กับเค้าจบลงแค่ตรงนี้  
เธออยากยืดเวลาที่จะได้อยู่กับเค้าออกไปอีก .. เมื่อถึงคอนโด เธอจึงบอกเค้าว่า 

 “ พี่จะขึ้นไปข้างบน  ดื่มกาแฟก่อนมั๊ยคะ “  เธอกลั้นใจกับคำตอบของเค้า
 “ แพร ง่วงหรือยังล่ะ  พี่ไม่รบกวนอะไรนะ “  
 “ ไม่ค่ะ แพรยังไม่ง่วง “  
“ ค่ะ “   

หัวใจเธอพองโตกับคำตอบรับนั้น  เมื่อเค้าก้าวลงจากรถเธอจึงไม่รีรอที่จะเข้าไปกอดแขนเค้า
และเข้าประตูลิฟต์
 ไปด้วยกัน     

“ ติ๋ง”  เสียงสัญญานของลิฟต์หยุดที่ชั้น 15  “ ถึงแล้วค่ะ “  เธอไขกุญแจห้อง  
“ จัดห้องได้น่ารักนะ   ท่าทางจะเป็นคนโรแมนติกซะด้วย  ชอบเทียนด้วยเหรอคะ “ 
 “ ค่ะ”  
“ เหมือนพี่เลย พี่ก็ชอบเทียน “   
 “ ดีเลยค่ะ .. งั้นแพรปิดไฟนะคะ จะได้จุดเทียน “   

 เค้าเดินไปนั่งที่โต๊ะริมระเบียง และเอ่ยขึ้น  “  คืนนี้ พระจันทร์สวยจังนะ 
 ใกล้จะขึ้น 15 ค่ำแล้วแน่ ๆ “  
เธอเดินออกมาสมทบ  พลางจ้องมองพระจันทร์ที่กลมโต สุกสว่าง
รัศมีสีเหลืองล้อมรอบดวงจันทร์กลมโตดวงนั้น 

เธอเดินเข้าไปหาเค้ายกมือไหว้แล้วบอกว่า  “ พี่คะ ..ขอบคุณมากนะคะ สำหรับคืนนี้ 
แพรมีความสุขมากที่สุดเลยค่ะ “  เค้ามองมาที่แพรด้วยรอยยิ้ม  และแววตาที่อบอุ่น
เค้าลุกขึ้นจากเก้าอี้ และเอื้อมมือมาโอบกอดเธอ ๆ ซุกหน้าลงกับบ่า 
เค้าลูบผมแพรอย่างช้า ๆ สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่มาตามเรียวนิ้วสู่เส้นผม
และตรงสู่หัวใจเธอ .. สักพักเธอเงยหน้าขึ้นมองหน้าเค้า
มองเหมือนจะค้นหาบางสิ่งที่อยู่ในใจ  แพรมีความรู้สึกดีกับพี่มากเลยนะคะ .. 
“ จ้ะ พี่เองก็เช่นกัน”  


ดวงหน้าของคนสองคนอยู่ไม่ห่างกันนัก ต่างจ้องมองกันและกัน
ถ่ายทอดความรู้สึกในหัวใจผ่านทางสายตา แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ 
ริมฝีปากเค้าเลื่อนมาประกบริมฝีปากของเธอ แทนที่เธอจะขัดขืน
เธอกลับสนองกลับด้วยจุมพิตที่อ่อนหวานเฉกเช่นกัน  เป็นจุมพิตที่แสนจะดูดดื่ม 
เธอเหมือนถูกมนต์สะกดให้ยืนนิ่งอยู่เช่นนั้นเนิ่นนาน 
สักพักเธอจึงเป็นฝ่ายถอนตัวออกจากจุมพิตนั้น    “ แพรขอตัวอาบน้ำก่อนนะคะ “   

สายน้ำอุ่นที่ผ่านฝักบัวรินรดอยู่ทั่วกาย  ยังเทียบไม่ได้กับจุมพิตที่แสนหวานและอบอุ่น
เมื่อคิดก็อดไม่ได้ที่จะต้องยิ้มกับตัวเอง เมื่อนึกถึงจุมพิตเมื่อครู่ 
เธอไม่ปฎิเสธเลยว่า มันทำให้เธอหวาบหวิว
ตัวเบาเหมือนลอยอยู่กลางอากาศกับสัมผัสริมฝีปากเมื่อครู่ .. 

“ แพรจ๊ะ ”  เสียงเรียกจากด้านนอก .. 
“คะ”   เสียงเคาะประตูห้องน้ำ พร้อมกับประโยคที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้ยิน   
“ พี่อาบน้ำให้มั๊ย”   เธอปิดน้ำเพื่อฟังให้ชัดว่า  เธอไม่ได้หูฝาดไป ..
“ พี่ว่าอะไรนะคะ” 
 “ พี่ว่า พี่อาบน้ำให้มั๊ย “  
เธอนิ่งอยู่ชั่วครู่ ตั้งแต่เกิดจนโตมาป่านนี้  เธอไม่เคยได้ยินประโยคนี้เลย
อดที่จะขำกับตัวเองไม่ได้ แต่ปากเธอกลับบอกเค้าไปว่า
 “ค่ะ”  

ดวงหน้าใสเล็ก ๆ โผล่เข้ามา “ มาพี่อาบให้ “  
“แล้วพี่ล่ะคะ จะอาบน้ำทั้งชุดเนี่ยเหรอ “ 

 ดวงหน้าขาว ๆ  และรอยยิ้มหายลับไป 
 แล้วกลับเข้ามาใหม่พร้อมกับร่างกายที่เปล่าเปลือยเช่นเธอ   แพรหันหลังให้
 เค้าคว้าฟองน้ำถูตัวจากมือของเธอไปถูหลังให้อย่างช้า ๆ และเบามือ 
 เป็นสัมผัสที่นุ่มนวล  นิ้วเรียวของเค้าค่อย ๆ ไล้แผ่นหลังเธอ 
 เค้าจับต้นแขนเธอให้หันหน้ามา ดวงหน้าทั้งสองต่างจ้องมองกัน 
 ถ่ายทอดความรู้สึกจากดวงตาสู่หัวใจ  
 ดวงตาของเค้าฉายแววที่ล้ำลึกอยากเกินอธิบายเช่นกัน 
 และเธอก็ไม่อาจปฎิเสธความต้องการของธรรมชาติได้  
 เค้ารั้งเธอเข้ามาประทับรอยจุมพิตอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นจุมพิตที่เร่าร้อน 
 มือเค้าอยู่ที่หน้าอกของแพร ลูบไล้อย่างเบามือ และค่อย ๆ คลึงเค้นเป็นจังหวะ  เค้าค่อย
 ๆ  ถอนริมฝีปากจากปากของเธอ ระเรื่อยมาที่หน้าอก ปลายลิ้นโลมไล้อยู่ที่หน้าอกของเธอ
 เธอไม่อาจขัดขืน หรือปฏิเสธได้ สัมผัสจากลิ้นทำให้อารมณ์ของเธอกระเจิดกระเจิง
 ปลายลิ้นจากหน้าอกค่อย ๆ ไล่ลงมาเรื่อย ๆ จนถึงหน้าท้อง เธอยืนนิ่ง
 ปล่อยให้สายน้ำอุ่นไหลเรื่อยลงทั่วร่าง   

ลิ้นเค้ายังไม่ยอมหยุดไล่ละจนถึงเนินหญ้าน้อย ๆ  ลิ้นของเค้าชอนไขสัมผัสกับเนินหญ้านุ่ม
เรื่อยไล้ลงสู่รอยแยก เค้าจงใจที่จะไล้ลิ้นหาแอ่งน้ำ ในลำธารน้อย ๆ นั้น 
ซึ่งบัดนี้ชุ่มฉ่ำไปด้วยธารน้ำธรรมชาติ แทนที่เธอจะบอกให้เค้าหยุด
เธอกลับจับศรีษะเค้าให้กดชิดแน่นเข้าไปกับแอ่งน้ำนั้น
ลิ้นของเค้ายังไม่หยุดการซอกซอนไปทั่ว 
ร่างเธอสั่นสะท้านจนแทบจะไม่สามารถที่จะพยุงตัวให้ยืนอยู่ได้  

นาทีนั้น  เธอรับรู้ได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาภายในร่างกายเป็นจังหวะ ถี่ ๆ
และเร็วขึ้น ๆ เป็นลำดับ  เธอรู้สึกเสียวซ่านภายใน และความเกร็งของช่องท้อง 
ร่างกายของเธอเหมือนถูกบิดเป็นเกลียวคล้ายเชือก  ยิ่งเค้าเร่งจังหวะ 
เธอก็ขยับสะโพกรับกับจังหวะของเค้า  

 “ พี่คะ“  ….

สักพักร่างกายที่รัดตรึงคล้ายถูกปลดปล่อยให้เบาคล้ายล่องลอยอยู่ในอากาศ 
เค้าลุกขึ้นยืนมองหน้าเธอ ๆ   ก็มองหน้าเค้าเช่นกัน 
สองร่างกอดกันแนบแน่นภายใต้กระแสน้ำอุ่นจากฝักบัวที่ไหลรดร่างกายเปลือเปล่าคู่นั้น    “
มา พี่เช็ดผมให้ “  เค้าหยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดผมให้เธออย่างเบามือ   
 สักพักร่างที่ปราศจากอาภรณ์ของคนทั้งคู่ก็ซุกตัวอยู่ในผ้าห่มผืนหนานุ่ม
 เธอนอนหนุนไหล่เค้า ๆ ลูบผม และก้มลงมาจูบหน้าผากของเธอ         
 
“ แพรจะเชื่อพี่มั๊ย .. ถ้าพี่จะบอกว่า .. แพร คือ .. นางเอกในชีวิตของพี่
ที่พี่ค้นหามาค่อนชีวิต ..หลับซะนะจ๊ะ “

เค้าจูบเธอเบา ๆ  ที่เปลือกตาทั้งสอง .. หลับซะ .. นางเอกของพี่ .. พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว
.. ละครชีวิตบทต่อไป กำลังรอให้นางเอกของพี่แสดงอยู่นะ …