สักวัน

สักวัน...
...ตามความต้องการของเธอ เธออยู่คนเดียวได้…และเธอจะต้องลืมเขาให้ได้ในวันหนึ่ง
ขิมน้อย เขียน : me_ultraman@hotmail.com

ยามเย็นที่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา อิงฟ้าหรืออิงกำลังยืนเหม่อมองพระอาทิตย์ที่กำลังตกลับจากขอบฟ้าไป เวลานี้ อิงกำลังรอใครบางคนที่จะมาพบกันตรงนี้ เวลานี้และที่นี้ ในใจของอิงเจ็บปวดกับความรักที่เกิดขึ้น และรู้ว่า จะเกิดอะไรขึ้นกับอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้ เธอเตรียมใจไว้แล้ว แต่กระนั้น เธอก็ยังทำใจไม่ได้
อิงเดินไปหาที่นั่งที่สบายๆ แล้วมองแม่น้ำเจ้าพระยา

แม่น้ำเจ้าพระยาเกิดจากการรวมตัวของแม่น้ำสายเล็กๆหลายสาย มาบรรจบกันที่ๆหนึ่งก่อนที่จะรวมตัวไหลลงไปสู่ทะเลที่กว้างใหญ่ต่อไป ไม่มีวันที่จะย้อนกลับมาสายเดิมได้ คงเหมือนกับความรักของเธอในเวลานี้ เกิดจากการพบกัน เกิดความผูกพัน จากความเอาใส่ใจ จนเกิดเป็นความรักขึ้นมา ทั้งคู่กำลังสร้างความฝันร่วมกันและกำลังจะเป็นจริงในเร็วๆนี้ หากไม่มีเหตุการณ์ใดที่มาทำให้ความรักต้องจบลง

พฤทธิ์ คือ คนรักของอิง เป็นคนที่อิงรักมาก ทั้งคู่ได้พบกันและรู้จักกันมา 2 ปี ความรักเกิดขึ้นจากการทำงานร่วมกัน ซึ่งต้องมีการพบกันบ่อยครั้ง มีการประชุมบ่อยครั้ง จึงทำให้เกิดความคุ้นเคย สนิทสนมกันและก้าวขึ้นมาเป็นคนรักกัน

ทั้งคู่ใช้เวลาอยู่ด้วยกันก็ต่อเมื่อหลังงานเลิก มักจะไปเดินเล่นตามที่ที่ต่างๆ กินข้าวด้วยกัน ดูหนังด้วยกันบ้าง บางครั้งพฤทธิ์จะไปที่บ้านของอิงในวันหยุด เพื่อนั่งคุยกัน ปรึกษากันเรื่องงาน ทั้งคู่เป็นคู่รักที่จับตามองมากที่สุดจากคนที่ทำงานด้วยกัน คงเป็นเพราะมีความน่ารักสดใสในตัวของทั้งคู่อยู่แล้ว

ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นเนื่องมาจากการสิ้นสุดของการทำงานร่วมกัน เมื่อพฤทธิ์ต้องเดินทางไปทำงานที่ต่างประเทศ และอิงเอง มีภาระเพิ่มขึ้น ต้องเดินสายงานไปต่างจังหวัดบ่อยครั้ง ในระยะหลังๆนี้ ทั้งคู่เริ่มห่างเหินกัน ขาดการติดต่อกัน แม้จะยังคิดถึงอยู่บ้าง แต่เพราะอะไรหลายอย่างที่ทำให้ทั้งคู่มาเจอกันไม่ได้ ทำให้ต่างคนต่างเงียบ อิงไม่รู้ว่า พฤทธิ์ยังรักและคิดถึงเธออยู่เหมือนเดิมไหม แต่ที่แน่คือ เธอยังคิดถึงพฤทธิ์อยู่ตลอดเวลา แต่ความห่างเหินทำให้อิงเกิดความลังเลใจว่า เขายังคงรู้สึกอย่างไรกับเธอ

ต่อมาไม่นาน พฤทธิ์ได้ติดต่อกับอิงอีกครั้ง อิงดีใจมาก แต่ครั้งนี้ พฤทธิ์ขอนัดเจออิงเพื่อจะพูดคุยเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา อิงอึ้ง อิงทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมา อิงเริ่มสัมผัสถึงความเจ็บปวดในใจ ว่าเป็นอย่างไร …ทรมาน…เธอรู้ทันทีว่า จะเกิดอะไรขึ้น

ที่นี้ ตรงนี้ อิงรอพฤทธิ์อยู่ นานแล้วนะ…ยังไม่มาอีก อิงเริ่มกระวนกระวาย และรู้สึกเป็นห่วงเขาขึ้นมา พอดีนั้น พฤทธิ์ก็เดินมาหา ในมือเขาถือช่อดอกไม้ 1 ช่อมาด้วย อิงมองพลางน้ำตาไหลออกมาทันที พฤทธิ์ยื่นช่อดอกไม้ให้อิง พร้อมกับขอบคุณความรักและเวลาที่เธอมีให้เขาเสมอมา อิงรับมันมา ดอกทิวลิปสีขาวที่เธอชอบ พฤทธิ์จำได้ว่าอิงชอบดอกไม้ดอกนี้ อิงมองช่อดอกไม้และยิ้มให้พฤทธิ์ และวินาทีนั้น เธอโยนช่อดอกไม้ลงในแม่น้ำเจ้าพระยาที่กำลังไหลเอื่อย พฤทธิ์ตกใจ

อิงพอจะเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้น อิงไม่อยากฟังอะไรมากกว่านี้ เธอหันหลังและเดินจากไปโดยไร้คำพูด คำลาใดๆทั้งสิ้น มีเพียงน้ำตาที่ไหลออกมา มีเพียงใจที่เจ็บปวด..แตกสลายไปพร้อมกับคำขอบคุณที่ไม่มีความหมายจากเขา อิงจะอยู่ฟังไปทำไม ในเมื่อเขาไม่ต้องการรับความรักจากเธออีกต่อไป

อิงเดินไปอย่างช้าๆ สีหน้าของอิงในเวลานี้บ่งบอกถึงการตัดสินใจของเธออย่างแน่วแน่ อิงตัดสินใจแล้ว และอิงก็จะทำตามความต้องการของเธอ เธออยู่คนเดียวได้…และเธอจะต้องลืมเขาให้ได้ในวันหนึ่ง

31/05/2002 17:33