บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ดาวดวงไหน...
 คืนนี้ ฉันนั่งมองดาว มองหาดาว เขาจากไปนานแล้ว แต่ฉันยังคงคิดถึงเขาอยู่ ดาวจ๋า ดาวดวงไหน บอกฉันได้ไหม
ขิมน้อย เขียน : me_ultraman@hotmail.com

                      คืนนี้ฉันนั่งมองฟ้า  เห็นพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวสีขาวนวล ฉันเคยสงสัยว่า ทำไมพระจันทร์จึงสามารถเปลี่ยนตัวเองไปเรื่อยๆได้ ตั้งแต่เสี้ยวจนถึงเต็มดวง บางทีก็มีหลากหลายสี ดวงดาวในบางวันก็ไม่เหมือนกัน บางดวงก็ไม่ได้อยู่ที่เดิม บางดวงกระพริบ บางดวงไม่กระพริบ บางดวงอยู่ดีๆก็ตกหายไป …
ดาวที่ตกหายไป จะใช่ดาวที่ฉันรอหรือเปล่านะ ฉันเฝ้าถามดาวนั้นดาวนี้ ก็ไม่มีใครตอบฉันเลยสักคน ฉันแค่อยากรู้ว่า ดาวดวงไหนที่เขาสถิตอยู่ เขาเคยบอกว่า 
" ถ้าเขาตาย ขอให้ฉันเฝ้ามองดาวดวงที่สว่างที่สุดในท้องฟ้า นั่นแหละคือดาวที่เป็นตัวแทนของเขาเอง"
แต่วันนี้ดาวดวงที่สว่างที่สุดมีมากมายนับหลายร้อยพันดวง ฉันบอกไม่ถูก ฉันไม่รู้ว่าดาวดวงไหนเป็นของเขา

-----------------------------------------------------
ในวันนั้น เขาโทรมา 
"ขิมเหรอ วันนี้พี่จะเข้ากรุงเทพฯ คงจะมาถึงราวๆ 5 โมงเย็นนะ เจอกันที่เดิมได้ไหม"

"ได้สิคะ 5 โมงนะคะ จะรอนะ"
"จ้ะ งั้นแค่นี้ก่อนนะ กำลังขับรถอยู่"
"อืม ค่ะ ขับรถดีๆนะ เป็นห่วง"
"จ้ะ…"
ฉันวางสาย แล้วมองนาฬิกา ขณะนี้เป็นเวลาบ่ายโมงกว่าแล้ว อีก 4 ชั่วโมง เขาก็จะมา นานแค่ไหนนะที่เราไม่เจอกันเลย  ถึงเราจะไม่เคยเจอกัน แต่เราก็ยังติดต่อกันอยู่อย่างสม่ำเสมอ ฉันมีความสุขทุกครั้งที่ได้คุยกับเขา เขาเป็นคนอารมณ์ดี อ่อนโยน สุภาพบุรุษมาก จึงไม่แปลกใจเลย ที่เขาอยู่ในสายตาของผู้หญิงที่รู้จักเขา แต่เขาก็ยังมั่นคงกับฉันตลอดมา
ฉันนั่งทำงานในออฟฟิศ จนกระทั่งผู้คนในออฟฟิศเริ่มทยอยกลับกันทีละคน ฉันก้มลงมองนาฬิกาอีกครั้ง 4 โมงกว่าแล้ว ใกล้ที่เขาจะมาแล้ว ฉันเก็บแฟ้มงานวางไว้ที่เดิม แล้วหยิบกระเป๋าลุกออกไป

ฉันไปถึงที่นัดหมายใกล้ๆ 5 โมง ฉันเลือกเก้าอี้ตัวหนึ่ง แล้วนั่งลง ลมพัดเย็นสบาย ที่ตรงนี้ เรามักจะมาเจอกันเป็นประจำ เพราะแถวๆนี้จะมีร้านน่ารักๆเยอะมาก เรามักจะเดินเล่นด้วยกันในตอนกลางคืน ที่มีแสงไฟรายล้อม เขาจับมือฉันแล้วเดินไปกินข้าวแถวๆนั้น จนเจ้าของร้านอดถามไม่ได้
"เป็นแฟนกันเหรอ อืม ป้าเห็นทุกครั้งเลย หนู 2 คนชอบมาแถวนี้เหรอจ้ะ"
ฉันมองเขา เขายิ้มกับฉันแล้วหันไปตอบป้า
"ใช่ครับ เธอเป็นแฟนผมเอง แฟนผมน่ารักไหมครับป้า"
ฉันมองเขาด้วยความเขินอาย ฉันเห็นป้ายิ้มอย่างมีความสุข
เรามักจะกินข้าวเหมือนๆกัน คงเป็นเพราะมีรสนิยมเหมือนกัน บางครั้งเรามักจะเข้าร้านหนังสือ ฉันและเขาจะไปดูหนังสือคนละมุม สุดท้ายเราก็มักจะหยิบหนังสือเล่มเดียวกันเสมอ 
ฉันคิดทีไร ฉันก็มีความสุขทุกครั้ง ฉันก้มลงมองนาฬิกาอีกครั้ง อืม…5 โมงกว่าแล้วนะ ทำไมเขายังไม่มาอีก แต่ฉันคิดว่า เขาอาจจะเจอรถติดที่ไหนสักแห่ง จนเกือบ 5 โมงครึ่งแล้ว เขาก็ยังไม่มา ฉันก็ยังนั่งรอไปเรื่อยๆ มองวิวเป็นการฆ่าเวลา
 


ตี๊ด ตี๊ด ตี้ ติ๊ด………….
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ฉันหยิบขึ้นมาดูเบอร์ 
'ไม่ใช่เบอร์เขานี่' ฉันมองแล้วคิดในใจ แต่ฉันก็รับขึ้นมา
"อัลโหล"
"อัลโหล ขิมเหรอ นี่พี่…เองนะ ขิมอยู่ที่….ใช่ไหม ขิมช่วยมาที่ร.พ…. ได้ไหม" เสียงน้องของเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ตกใจ
"ค่ะ ค่ะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ ร.พ….นะ ได้ ได้ จะไปเดี๋ยวนี้" ฉันพูดตะกุกตะกัก ใครเป็นอะไรไป หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอย่างที่ฉันคิด

ฉันบึ่งรถไปร.พ.ตามที่เขาบอกทันที และรีบขึ้นไปชั้น 2 ฉันเจอพ่อ แม่และน้องชายของเขานั่งอยู่พร้อมกับตำรวจอีก 2 นาย
ฉันเดินเข้าไปหา พอดีที่พ่อเงยหน้าขึ้นมามอง 
"ดีลูก" พ่อรับไหว้จากฉัน
"ใครเป็นอะไรคะคุณลุง"
ฉันได้ยินเสียงแม่ของเขาร้องไห้ สักพัก น้องชายของเขาก็พาฉันไปคุยที่อื่น
"ขิม ทำใจไว้นะ พี่…ประสบอุบัติเหตุ …."
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ฉันอึ้ง ฉันไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว น้ำตาฉันก็ไหลลงมา
"ขิม ไม่เป็นไรนะ พี่เชื่อว่า พี่…ต้องรอดปลอดภัย นะ"
เขายื่นมือมากอดฉันและจับมือฉันไว้   ฉันยืนนิ่งและร้องไห้ ไม่มีคำพูดใดๆออกมาจากปาก มีแต่ลมหายใจที่ยังอยู่

ฉันนั่งหน้าห้อง I.C.U. ฉันนั่งข้างๆแม่ของเขา แม่ของเขาจับมือฉันไว้ ฉันเห็นแม่ร้องไห้อย่างหนัก ทำให้ฉันรู้สึกสะเทือนใจ ทำไม …ต้องเกิดขึ้นกับเขาด้วย  เสียงเปิดประตูออกมา
"หมอครับ ลูกผมเป็นไงบ้างครับ" พ่อของเขารีบถามหมอทันที
"อืม อาการน่าเป็นห่วงนะครับ สมองเขาได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง โอกาสที่เขาจะรอดมีน้อยมากนะครับ ผมอยากให้พวกคุณทำใจไว้ก่อนนะครับ" หมอพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆ
"…….."

ฉันเดินเข้าไปหาเขาที่ห้อง ฉันมองเห็นเขาผ่านช่องกระจกเล็กๆ เขาหลับตาพริ้มอย่างมีความสุขอย่างที่เขาเคยหลับ ดูเขาเหมือนเด็กๆที่นอนหลับสบาย ที่แขนทั้งสองข้างเต็มไปด้วยสายระโยงระยาง ที่สมองเขามีอะไรก็ไม่รู้ติดเต็มไปหมด ข้างๆเตียงมีตัวสัญญาณคลื่นสมอง ตอนนี้เป็นรอยหยักขึ้นลง ฉันภาวนาให้มันเป็นเช่นนี้ตลอดไป ฉันน้ำตาไหลอีกครั้ง ฉันอยากจะไปหาเขา นั่งอยู่ข้างๆเขา เผื่อเขาตื่นมาแล้วเขาไม่เห็นใคร เขาจะได้เห็นฉัน 

แล้ววันหนึ่งก็มาถึง วันนี้ฉันมีงานยุ่งมาก ฉันอยากจะไปพบเขา แต่เพราะงาน ฉันต้องอยู่ทำงานสักพัก ฉันสัญญากับตัวเองว่า ตอนบ่าย ฉันต้องไปหาเขาให้ได้ 
ติ๊ด ติ๊ด ตี้ ….
ฉันรับขึ้นมา เสียงที่ดังมาตามสาย ทำให้ฉันต้องทิ้งงาน และรีบไปที่ร.พ.ทันที

ภาพที่ฉันเห็นเมื่อไปถึง เขาปราศจากลมหายใจ เขาจากไปแล้ว ผ้าขาวคลุมเขาทั้งร่างกาย ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆเขา ฉันค่อยๆเปิดผ้าที่คลุมหน้าออก ฉันเห็นหน้าเขาที่คุ้นเคย หน้าเขาที่เคยมีรอยยิ้มให้กัน บัดนี้เหลือแต่วิญญาณของเขา ฉันมองหน้าเขานาน… นานจนน้ำตาฉันไหลออกมาเป็นสายเลือด หัวใจฉันแทบแหลกสลายกับการจากไปของเขา ฉันยังทำใจไม่ได้ ฉันจับมือเขา มือเขาอ่อนนุ่มยามที่จับมือฉันแล้วเดินไปด้วยกัน ไม่มีแล้ว… 

                                                            ……………………………………………..

                     คืนนี้ ฉันนั่งมองดาว มองหาดาว เขาจากไปนานแล้ว แต่ฉันยังคงคิดถึงเขาอยู่ ดาวจ๋า ดาวดวงไหน บอกฉันได้ไหม ไม่เป็นไรนะ ฉันยังนั่งอยู่ตรงนี้ และฉันจะนั่งทุกคืน ดาวที่เป็นของเขาจะได้เห็นฉัน เขาจะได้รับรู้ว่าฉันยังคงเฝ้ามองอยู่ตลอดเวลา …

แต่…ในคืนนั้น เขาเองก็มองฉันอยู่ด้วยรอยยิ้มที่เคยยิ้มให้ฉัน เขาเอง เขาก็พยายามทำให้ฉันเห็นเขาให้ได้ แต่ไม่เป็นไร แค่ฉันนั่งเฝ้ามองทุกคืน เขาก็มีความสุข และฉันก็มีความสุขเช่นเดียวกัน

05/05/2002 -11:28

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook