บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1  กรุงงานเขียนเก่า 2  กรุงงานเขียนเก่า 3  กรุงงานเขียนเก่า 4  กรุงงานเขียนเก่า 5

สุดลำดวน

>>แสงที่ปลายอุโมงค์ ถึงรู้ว่ามีแต่ฉันก็ไม่เดินไป :

แสงที่ปลายอุโมงค์ ถึงรู้ว่ามีแต่ฉันก็ไม่เดินไป


เจ็บจังเลย...
ฉันปวดหัวใจจังเธอจะรู้บ้างหรือเปล่านะ
ความรักที่มีแต่ความเจ็บปวด ไม่รู้ว่าจะเก็บมันไว้
ได้ถึงเมื่อไหร่

เพื่ออะไร เพื่อตัวเองหรือฉันทำเพื่อเธอกันแน่
ที่อดทนอยู่ทุกวันนี้ ที่ฉันทุ่มเทเพื่อเธอทุกอย่าง
มันเพื่อใครกัน...
ฉันเริ่มถามประโยชน์นี้กับตัวเอง ทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เคยสงสัย
ฉันคิดเสมอว่าฉันทำเพื่อเธอ อยากให้เธอมีความสุข
แต่ฉันลืมไปว่า สิ่งที่ฉันทำไปเธออาจไม่เคยต้องการมันเลยก็เป็นได้
เธออาจไม่ต้องการอย่างที่ฉันเข้าใจ...

ฉันแค่คิดไปเอง คิดว่าตัวเองทำเพื่อคนโน้นคนนี้
แต่ถ้าเขาไม่ได้ต้องการ มันก็อาจกลายเป็นการยัดเยียด
ทำให้เขาต้องอึดอัด รำคาญมากกว่าซินะ

ทั้งหมดฉันก็ทำเพื่อตัวเอง...
ทำในสิ่งที่ฉันต้องการ เท่านั้นเอง
แค่ตอบสนองความพอใจของตัวเองก็เท่านั้น
แล้วอย่างนี้ ฉันจะมานั่งโทษใคร ทำไมกัน
ฉันจะมาเรียกร้องเอาอะไร จากใครอีก
ก็ในเมื่อเราไม่ได้ให้อะไรใครจริงๆ ที่เราทำทั้งหมด
จริงๆ แล้วมันก็ เพื่อตัวเองไม่ใช่หรือไง

ฉันเหมือนคนที่เดินวนอยู่ในอุโมงค์มืด
ถึงแม้ว่า ฉันจะมองเห็นแสงสว่างอยู่ที่ปลายอุโมงค์
แต่ฉันก็ไม่เลือกที่จะเดินออกไปจากที่ๆ ฉันกำลังเดินวนอยู่
เพราะฉันกลัว กลัวอะไรสักอย่าง...
ฉันกลัวสิ่งที่ไม่มีตัวตน และไม่รู้ว่ามันจะเกิดขึ้นหรือเปล่า
และเลือกที่จะอยู่ที่เดิมมากกว่า...
ถึงแม้จะเจ็บปวด ยังไงฉันก็ชินกับมัน เคยชินที่จะอยู่อย่างนั้น

มีแต่คนโง่เท่านั้นที่เลือกทำแบบนั้น ฉันรู้...
จะมีสักกี่คนที่คิดอย่างฉัน หรืออาจไม่มีเลยด้วยซ้ำ
จะมีสักกี่คนที่เลือกที่จะอยู่ในที่ๆ ทำให้เจ็บปวดได้ตลอดเวลา
คงจะมีแต่คนที่ ไม่มีทางไป ไม่เจอทางออกเท่านั้นที่อาจจะทนอยู่
หากวันใดที่คนเหล่านั้นพบแสงสว่าง เขาคงไม่รอช้าที่จะไปให้พ้นๆ

แต่ฉันที่รู้...ฉันรู้ว่าที่ๆมืดมนมีคนที่ฉันรัก
ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ตรงไหน ฉันก็อยากที่จะอยู่ที่ตรงนั้น
ไม่ว่าเมื่อไหร่ ถ้าเขายังต้องการฉัน ฉันก็ยินดีเสมอ
และถ้าเมื่อไหร่ที่เขาไม่ต้องการฉันแล้ว ฉันก็ยินดีที่จะไปเช่นกัน

โดย : สุดลำดวน
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 15 ก.พ. ปี 2007 [ เวลา 15 : 30 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook