บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1  กรุงงานเขียนเก่า 2  กรุงงานเขียนเก่า 3  กรุงงานเขียนเก่า 4  กรุงงานเขียนเก่า 5

สุดลำดวน

>>ขอบคุณในความเจ็บปวด ที่เธอมีให้กัน :

ขอบคุณในความเจ็บปวด ที่เธอมีให้กัน


อยู่กับความเหงา...
ฉันอยู่กับมันเพียงลำพังเสมอๆ
ทั้งที่ฉันก็น่าที่จะชาชินได้แล้ว กับสิ่งที่เกิดขึ้นในทุกๆค่ำคืน
แต่แปลกที่ความรู้สึกไม่เคยเปลี่ยนไปเลย
ฉันเคยเหงาและเศร้ายังไง ก็จะยังคงเป็นอยู่อย่างนั้นไม่เคยเปลี่ยน
ความรู้สึกนั้น ไม่เคยลดลงเลย ไม่ว่าจะเนิ่นนานมากแล้วก็ตามที

อย่าได้ถามหาเหตุผลใดๆ เพราะฉันไม่ต้องการที่จะรับรู้มัน
ฉันไม่ต้องการรู้สักนิด ที่ทำไมเธอถึงได้ไม่เคยใส่ใจกัน
และก็ไม่เคยคิดที่จะทวงถาม...
ว่าเพราะอะไร เธอถึงทำให้ฉันโดดเดี่ยวได้ทุกเวลา
ฉันรู้ว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรเลยที่จะทำแบบนั้น
แค่คำพูดสั้นๆ เพียงคำเดียวก็มากพอที่ฉันจะรับมันได้อีก
"ขอโทษนะ ผมแค่ลืมไป"

ในขณะที่ฉันคิดถึงเธอทุกลมหายใจ
แต่เธอก็ลืมฉันได้ในทุกๆเวลา...

ฉันเองก็พอที่จะเข้าใจอะไรอยู่บ้าง และถึงแม้ฉันจะยังไม่รู้ ว่าควรทำยังไง แต่ฉันก็เชื่อ...ฉันเชื่อในความรู้สึกที่ฉันมี
สักวันมันจะหาทางออกให้กับฉันได้
ฉันมั่นใจว่าหัวใจฉันต้องการอะไร ...

ในวันนี้ ที่เป็นอยู่ในทุกๆ อย่าง
ฉันไม่ได้บีบบังคับให้ตัวเองทำในสิ่งที่ขัดกับความรู้สึก
ฉันรู้ว่าทำแบบนี้ ฉันไม่ได้เจ็บปวดสักเท่าใด
ฉันก็แค่ทำในสิ่งที่ใจฉันต้องการ

แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันนึกขอบคุณเธอจริงๆ
ก็คือขอบคุณที่เธอทำกับฉันได้ เหมือนกับที่เธอรู้สึก
เธอไม่เคยหลอกลวงกัน...
ไม่เคยโกหกว่า เธอรักฉันเลยสักครั้งเดียว
มีแต่ฉัน มีแค่ฉันเองที่ต้องการ
ต้องการที่จะเหนี่ยวรั้งหัวใจเธอ อยากที่จะผูกมัดตัวเธอให้อยู่กับฉัน
ฉันไม่เคยอยากที่จะรู้เลยว่า ลึกๆแล้ว เธอมีใคร
สักครั้งก็ไม่คิดที่จะถามมันออกไป

ฉันไม่ต่างจากคนที่โง่งมในรัก อย่างไม่ลืมหูลืมตา
แต่ฉันรู้ว่าสักวัน สักวันหนึ่งฉันจะไม่เป็นแบบนี้



โดย : สุดลำดวน
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 6 ก.พ. ปี 2007 [ เวลา 9 : 58 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook