บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1  กรุงงานเขียนเก่า 2  กรุงงานเขียนเก่า 3  กรุงงานเขียนเก่า 4  กรุงงานเขียนเก่า 5

อัศสุชล >>

เช่นนี้หรือ...คือสิ่งที่ฉันควรทำ :

เช่นนี้หรือ...คือสิ่งที่ฉันควรทำ


เคยไหมสักครั้งในชีวิต
ที่รู้สึกระลึกได้ว่า
ระยะห่างของความเป็นกับความตายมันไม่ได้ห่างไกลกันนัก
รู้สึกได้ว่า มันใกล้กันจนแทบจะทับซ้อน
ใกล้กันจนน่ากลัว

หลายต่อหลายครั้งที่ฉันร้องขอต่อพระเจ้า
ถ้าวันเวลาแห่งกันคร่าชีวิตเวียนมาถึง
ฉันขอเลือกที่ตายอย่างง่าย ๆ
ไม่ต้องทรมาน ไม่ต้องเจ็บปวดมากมายนัก
คาดหวังให้ความตายเดินทางมาจัดการตามครรลองของมัน

แต่แล้วฉันก็ปฏิปักษ์กับคำร้องขอของตัวเอง
ฉันกลับพยายามยื้อยุดฉุดเวลาของบางคนไว้
เพียงเพราะไม่อยากสูญเสีย
ทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ความตายมาพราก
ทำทั้งที่รู้ว่า ความตายที่ฉันกำลังพาอีกคนวิ่งหนี
มันกำลังตามมาทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์
และเมื่อวันหนึ่งมาถึงฉันก็ต้องยอมแพ้กับความเป็นไป

ฉันรู้ ว่าวันหนึ่งฉันก็ต้องยอมรับการพรากจาก
ไม่มีใครอยู่กับใครได้นิรันดร์
ไม่มีใครเป็นคนของที่ไหนอย่างแท้จริง
ทุกคนมีที่มาและมีที่ไปของตัวเองทั้งสิ้น
ฉันรู้ ฉันเข้าใจ
แต่เจ้ากรรม ฉันกลับยอมรับมันไม่ได้

ก่อนหน้า มีคนเคยถามฉัน
ถ้าเขาตาย ฉันจะร้องไห้เพื่อเขาไหม
ฉันไม่เคยตอบอย่างจริงจังสักครั้ง
เพราะสัมผัสได้ถึงความไม่จริงจังของคำถาม
สัมผัสได้ถึงความรู้สึกทดท้อ และกำลังเรียกร้องของคนถาม
วันนี้ ฉันได้ยินคำพูดอีกคำพูดหนึ่ง
ที่เป็นเหมือนคนละด้านของเหรียญ
คำพูดที่ไม่ได้เรียกร้อง แต่เป็นการร้องขอ
คำร้องขอที่คนพูดพร่ำบอกว่า
มันอาจจะเป็นการร้องขอครั้งสุดท้าย

อย่าร้องไห้ได้ไหม ถ้าเขาต้องจากไป
เข้มแข็งได้ไหม ถ้าเวลาของการพรากจากมาถึง
มองชีวิตให้เป็นวัฏจักรได้ไหม
อย่ายึดติดกับการจากไปของเขา
ขอได้ไหม ขอให้ฉันใช้ชีวิตเท่าที่มีชีวิต
พร้อมที่จะรัก พร้อมที่จะหัวเราะ
และยินดีที่จะร้องไห้ ให้กับทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามา
แต่นั่นไม่ได้หมายถึง การร้องไห้ให้กับการจากไปของเขา
เข้มแข็ง และ ดำเนินชีวิตให้ได้อย่างที่เคยเป็นมา
ร้องขอให้เชื่อในครรลองของชีวิต
ยอมรับให้ได้ว่า การเกิด-การตาย
มันเป็นวิถีธรรมชาติ
ที่ทุกคนต้องเรียนรู้และยอมรับมัน

คนนอนป่วยอยู่ตรงหน้า
ยอมรับความจริงที่กำลังดำเนินอยู่
เข้าใจในกฏของความเป็นไปของชีวิต
มีชีวิตอยู่เพียงเพื่อวันนี้
รอคอยการหมดไปของเวลาอย่างไม่ห่วง ไม่กังวลใด ๆ อีกแล้ว

แล้วฉันเล่า
ฉันควรทำตัวเช่นไร..
นั่งนิ่ง ๆ รอคอยการจากไปของเขาเช่นนั้นหรือ
เช่นนั้นใช่ไหม คือ สิ่งที่ฉันควรทำ
ฉันต้องนั่งนิ่ง ๆ มองดูการหมุนวนของวัฏจักรชีวิตของคนตรงหน้า
ตามคำร้องขอของเขาอย่างนั้นใช่ไหม
ฉันควรจะหยุดการพยายามที่ทำมากว่า 2 ปีลงเพียงแค่วันนี้
และพยายามทำใจยอมรับให้ได้ว่า
เขาเจ็บปวดเกินกว่าจะต่อสู้ไปพร้อมกับฉันแล้ว
หยุดที่จะ ยืด-ยื้อ เวลาของความเจ็บปวดนั้นเสียที
อย่างนั้นใช่ไหม ที่ฉันควรจะทำ
ฉันควรเผชิญหน้ากับความจริง
และเข็มแข็งให้ได้อย่างที่เขาร้องขอ
ยิ้มรับกับแสงสว่างในชีวิตที่กำลังจะดับวูบไปในไม่ช้า

นี่ใช่ไหม คือ สิ่งที่ฉันควรจะทำ
นี่ใช่ไหม คือ สิ่งที่ลูกอย่างฉันจะพึงทำให้กับพ่อในวาระสุดท้ายของชีวิต..



โดย : อัศสุชล : tou_lek@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 10 : 50 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook