บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1  กรุงงานเขียนเก่า 2  กรุงงานเขียนเก่า 3  กรุงงานเขียนเก่า 4  กรุงงานเขียนเก่า 5

อัศสุชล >>

ไม่เหลือเลย :

ไม่เหลือเลย


เคยมีคนบอกฉันว่า ..
ถ้าเป็นได้ เขาอยากได้ใครสักคนร้องไห้อยู่กับเขายามที่เขากำลังร้องไห้ ..
ถ้าแปลกไหมที่วันนี้ ฉันรู้สึกเช่นเดียวกับเขา
ฉันเหนื่อยล้าเต็มที น้ำตาที่ดูเหมือนห่างหายจากชีวิตเสียนาน
กลับมาอยู่ด้วยกัน และดูเหมือนว่า มันยังไม่อยากจากลาไปไหน
นี่แหละคนเข้มแข็งที่ใครหลายคนว่า ..
และนี่ไงผู้หญิงไม่มีหัวใจ ไร้ความรู้สึกในความคิดของบางคน
หลายคนมองข้ามความรู้สึกจริง ๆ ของฉันไปเสียหมด..
เพียงเพราะเปลือกที่เขาได้เห็น ….
วันนี้ …
ผู้หญิงคนนี้ มันนั่งร้องไห้ อยู่กับทะเล ตรงหน้า ..
ผู้หญิงบ้า ๆ ที่มันไม่กล้ากระทั่งยอมรับความจริง
ทั้งที่มันรู้ทั้งรู้ แต่ ก็ดึงดันที่จะปฏิเสธ …
มันพยายามอย่างที่สุดที่จะยึดยื้อเวลา และ ชีวิต ของบางคนไว้กับตัว …
……………………

วันนี้ ฉันต้องยอมรับแล้วสิว่า ..
เวลาของเขาเหลือน้อยลงไปทุกที ..
เขาบอกฉันว่า เขาเหนื่อยกับการต่อสู้ มันเจ็บปวดมันทรมาน เกินที่เขาจะรับได้แล้ว
เขาไม่เห็นประโยชน์อะไรกับการต่อสู้นั้น
สิ่งที่เขาเป็นอยู่มีแต่ทรงกับทรุด … เขาเหนื่อยอ่อนเต็มที
เขาเลือกแล้วที่จะหยุดทุกอย่างลงเพียงแค่วันนี้ ..
เขาเลือกที่จะไปมากกว่าที่จะอยู่ ฉันจะได้มีชีวิตที่เป็นของฉันจริง ๆ สักที
เขาบอกว่า เขารู้ว่าฉันต้องสูญเสียโอกาส สูญเสียอะไรหลาย ๆ สิ่งในชีวิตไปเพราะเขา …
เขาขออย่าให้เขาต้องกลายเป็นภาระอันหนักอึ้งที่ฉันต้องรับผิดชอบ
เขาขอให้เขาอย่าได้โกรธในการตัดสินใจของเขาครั้งนี้
ขอให้ฉันรอคอยการหมดไปของเวลาของเขาอย่างสงบ ..
อย่าให้เขาเป็นทุกข์ กับการยืดยื้อของฉัน
อย่าให้เขาต้องห่วงความรู้สึกของฉันมากไปกว่านี้เลย …
ฉันรับปาก.. เพียงเพราะอยากให้คนตรงหน้าสบายใจ ขึ้น
ฉันเห็นรอยยิ้มจาง ๆ ที่ฉันไม่ได้เห็นมาเนิ่นนาน ..

แต่ตอนนี้ เวลานี้ …
ฉันพาตัวเอง หลบหนี หลายสิ่งหลายอย่าง รวมทั้งหนีความจริงตรงหน้ามาที่นี่
ฉันรู้ยังไงฉันก็หนีมันไม่พ้น ให้ฉันหนีจนสุดขอบโลกสุดท้ายฉันก็ต้องเจอะเจอกับมันอยู่ดี ..
แต่ฉันก็ขอเวลาอยู่กับตัวเองสักพัก … เผื่อความรู้สึกในใจบางอย่างมันจะจางลงไปบ้าง..
ฉันร้องไห้ ร้องไห้กับตัวเอง ..
ความพยายามตลอดเกือบสามปีที่ผ่านมา มันไม่มีผลอะไรเลยใช่ไหม
คน ๆ หนึ่งต้องทุกข์ต้องทรมาน กับการยึดยื้อของฉัน..
เขาเจ็บปวด กับการร้องขอชีวิตของเขาไว้กับตัวเองของฉัน ..
แล้วเวลาต่อจากนี้เล่า …
ฉันต้องนั่งมองคนตรงหน้า ค่อยๆ จากไป โดยที่ฉันทำอะไรไม่ได้เลยงั้นหรือ …
แล้วฉันจะทำมันได้หรือ …ฉันจะอยู่นิ่งๆ ได้อย่างไรกัน …
ได้โปรดเถอะ …ฉันไม่อยากจะสูญเสียอะไรไปมากกว่านี้อีกแล้วววว..
ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว แม้แต่ความเข้มแข็งของตัวเอง ..
… ไม่เหลือเลย …


โดย : อัศสุชล : tou_lek@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 10 : 48 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook