บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1  กรุงงานเขียนเก่า 2  กรุงงานเขียนเก่า 3  กรุงงานเขียนเก่า 4  กรุงงานเขียนเก่า 5

อัศสุชล >>

ตัวตน :

ตัวตน


กลางค่ำคืนฉ่ำฝน ฉันยังคงนั่งอยู่บนขอบหน้าต่างพร้อมกับกีต้าร์คู่ใจ เสียงเพลงเงียบหายไปนานแล้วเหลือเพียงเสียงฝนที่โปรยสายอยู่ตรงหน้า ละอองฝนเย็น ๆ กระทบกับผิวกาย ฉันยังคงนั่งซึมซับบรรยากาศรอบตัวอยู่ตรงนั้น เบียร์กระป๋องที่สี่ของค่ำคืนนี้หมดไปพร้อมๆกับเวลาที่เดินข้ามเข้าสู่วันใหม่ ความเหงาเข้ามากล่าวทายทักและอยู่เป็นเพื่อนกัน ฝนในตาเริ่มรื้นและรินไหลในที่สุด นี่ฉันกำลังร้องไห้ นี่ฉันกำลังอ่อนแออย่างนั้นหรือ?
“ไม่ ไม่ใช่ ฉันไม่ได้อ่อนแอเพียงแค่กำลังเสียสมดุลทางความรู้สึก ฉันแค่อ่อนไปไหวมากับบรรยากาศรอบตัวก็เท่านั้น” ฉันบอกกับตัวเองเช่นนั้น


“ไม่จริง เธอกำลังอ่อนแอ เธอกำลังร้องไห้” เสียงตัวตนของฉันแว่วมา
“ไม่ เป็นไปไม่ได้ คนเข้มแข็งอย่างฉันไม่มีวันอ่อนแอ ไม่มีวันร้องไห้กับปัญหาที่เผชิญอยู่ตรงหน้าเช่นนี้” ฉันยังคงไม่ยอมรับในสิ่งที่ตัวตนของฉันกล่าวอ้าง และยังกบฏต่อตัวเอง
“ฟังฉันนะ เธอกำลังหลอกคนรอบข้าง หลอกทุกคน รวมทั้งหลอกตัวเธอเองด้วย เธอไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่เธอหรือใครคิด เธอรู้สึก และ ร้องได้ได้เท่า ๆ กับคนอื่น ๆ เชื่อฉันเถอะ ยอมรับความจริงว่าตัวเธอเองก็ไม่ได้เข้มแข็งไปกว่าใคร ๆ เธอก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่เผอิญชีวิตถูกตีกรอบขึ้นมาจากความเข้มแข็งที่คนอื่นบรรจงสร้างให้เธอ แต่นั่นมันก็แค่ภาพภายนอกที่ใครต่อใครได้เห็น จริง ๆ แล้วเธอไม่ได้เข้มแข็งเฉกเช่นที่ใคร ๆ กล่าวอ้างเลย” ตัวตนยังคงพยายามบอกให้ฉันยอมรับกับความรู้สึกข้างในใจ
“ไม่นะ เธอก็รู้ว่าหลายต่อหลายครั้งที่มีคนบอกให้ฉันได้ยินว่า ฉันเป็นคนเข้มแข็งที่น่าทึ่งคนหนึ่ง น้อยคนที่จะทำได้อย่างฉัน” ฉันยังไม่ลดละความพยายามที่จะบอกเล่าถึงความเข้มแข็งของตัวเอง
“แล้วตัวเธอเองหละ เธอเคยเชื่อมั่นในความเข้มแข็งของตัวเองไหม อย่างที่ฉันบอกแท้จริงตัวตนของเธอไม่ได้เข้มแข็งอะไรนัก เธอยังเป็นเธอที่พยายามสร้างเกราะเพื่อปิดบังตัวเอง แล้วที่ผ่านมาที่ใครต่อใครสรรเสริญว่าเธอเข้มแข็งนั่นเป็นเพราะทางเลือกเดียวที่เธอเหลืออยู่ก็คือเดินหน้าเข้าสู้ และยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่หรือ หลายต่อหลายครั้งที่เธอเองก็ท้อถอย และแทบไม่อยากลุกขึ้นมาเผชิญกับเรื่องราวตรงหน้า แต่ด้วยเพราะภาระหน้าที่ และ ความรับผิดชอบที่เธอมีต่อตัวเองและคนรอบข้าง ทำให้เธอต้องยันตัวเองขึ้นมา เพียงเพื่อให้หลุดพ้นจากภาวะทดท้อตรงหน้านั้น อย่าหลอกตัวเองอีกเลย มันไม่ใช่เรื่องเลวร้ายที่ช่วงหนึ่งของชีวิตคนเราจะรู้สึกอ่อนแอบ้าง และถ้าเธออ่อนแอก็ไม่ได้หมายความว่าเธอได้ก่ออาชญากรรมทางความรู้สึก มันไม่ใช่เรื่องผิด มันเป็นเรื่องปกติของมนุษย์โลก”

ฉันเริ่มสำรวจตัวเอง เริ่มคล้อยตามกับคำกล่าวอ้างของตัวตน พูดคุยกับตัวตนของตัวเอง แล้วฉันก็พบว่า จริง ๆ แล้วฉันก็ไม่ได้เข้มแข็งอะไรเลย ฉันอ่อนแอเสียด้วยซ้ำ อ่อนแอเกินกว่าที่จะยอมรับความจริงว่าฉันอ่อนแอเสียด้วย ฉันกล่าวโทษตัวเองทุกครั้งที่มีน้ำตาให้คนอื่นได้เห็น ฉันสร้างเกราะครอบงำความรู้สึกของตัวเอง ทั้ง ๆ ที่รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะพยายามทำตัวเองให้เข้มแข็งขณะที่ตัวตนจริง ๆ แล้วกำลังเดินสวนไปในทิศทางตรงกันข้ามกันแต่ก็ยังไม่เคยเลยที่จะลดละความพยายาม

มีคนบอกฉันว่าฉันเป็นคนไม่มีหัวใจ ร้างไร้ซึ่งความรู้สึก แข็งกระด้างจนน่ากลัว ถึงฉันจะไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ไม่เคยโกรธเพราะตัวตนของฉันบอกฉันทุกครั้งว่าฉันไม่ได้หยาบกระด้างเช่นนั้นแต่ด้วยสิ่งรอบตัวที่ฉันต้องเผชิญมามันตีกรอบและบังคับให้ฉันเป็นคนเช่นนี้ มีคำหนึ่งที่ฉันได้ยินเสมอจากต้นแบบของการเป็นไปของชีวิตว่า โลกนี้ไม่มีที่เหลือพอสำหรับคนอ่อนแอ ฉันตรอกย้ำอยู่เช่นนั้นเรื่อยมา บอกตัวเองให้หัวเราะทั้งที่ข้างในกำลังร้องไห้ เพราะเชื่ออยู่อย่างหนึ่งว่า เศร้าแล้วบังคับตัวเองให้หัวเราะ ง่ายกว่าเศร้าแล้วบังคับตัวเองไม่ให้ตัวเองร้องไห้ ยิ้มให้กับความอ่อนแอข้างใน ยิ้มให้กับความอ่อนไหวของตัวเอง

บางครั้งฉันอยากจะอ่อนแอให้บางคนได้เห็นบ้าง เผื่อฉันจะได้รับการดูแลเอาใจใส่เฉกเช่นใครอีกคน แต่มันคงดูเหมือนการเสแสร้ง เพราะอย่างไรแล้วในสายตาใครอื่นฉันก็ยังเป็นคนเข้มแข็งที่ไม่เคยเรียกร้องอะไรจากใคร ไม่ว่าจะเป็นความรัก ความใส่ใจ หรือแม้แต่ความสงสาร แล้วตัวตนของคนเข้มแข็งคนนี้หละเคยมีใครมองเห็นมันบ้างไหม ? เคยมีใครรู้บ้างไหมว่าจริง ๆ แล้วมันก็ต้องการเพื่อนสักคนที่จะรับรู้ถึงความอ่อนแอของมัน แต่ทุกคนก็มองข้ามไป เพราะเปลือกที่ใคร ๆ ต่างก็มองเห็นโดยแท้….

…….ค่ำคืนนี้ขอเป็นตัวตนจริง ๆ ที่ไม่ใช่หญิงกบฏที่ต่อต้านแม้ความรู้สึกของตัวเอง ขอร้องไห้อย่างไม่อายใคร ขอเหงาอย่างสุดอัตรา เพ้อพร่ำพรรณนาอย่างที่ใจต้องการดูบ้าง มันเหนื่อยเต็มทีกับการเล่นเอาล่อเอาเถิดกับความรู้สึกของตัวเอง ค่ำคืนนี้ฉันจะอยู่กับมัน ทำความรู้จัก และพูดคุยกันอย่างเป็นมิตรไม่เป็นกบฎกับมันอีกแล้ว ฉันขอเวลาแค่ค่ำคืนฉ่ำฝนนี้เท่านั้น……แล้วพรุ่งนี้เมื่อฟ้ารุ่งราง ฉันให้สัญญาว่าฉันจะลบภาพของความอ่อนแอในค่ำคืนนี้ให้หมดสิ้น และกลับมาเป็นคนเดิมมาเดินหน้าสู้กับการดำเนินไปของชีวิตเช่นเดิม …กลับมาเป็นคนเข้มแข็งในสายตาใครต่อใครเฉกเช่นเดิม…ฉันสัญญา




โดย : อัศสุชล : tou_lek@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 10 : 47 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook