บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1  กรุงงานเขียนเก่า 2  กรุงงานเขียนเก่า 3  กรุงงานเขียนเก่า 4  กรุงงานเขียนเก่า 5

อัศสุชล >>

ครั้งหนึ่งกับความปวดร้าวของคนคนหนึ่งกับคนอีกคนหนึ่ง :

ครั้งหนึ่งกับความปวดร้าวของคนคนหนึ่งกับคนอีกคนหนึ่ง


" คุณเคยใช้ความรักของคุณทำร้ายคนที่คุณรักไหม ??"

คงเป็นคำถามที่ฟังดูงี่เง่าคำถามนึง ใครที่ไหนจะทำร้ายคนที่ตัวเองรัก โดยเฉพาะทำร้ายคนที่เรารักด้วยความรักของเราเอง … แต่คุณเชื่อไหม หลายต่อหลายคนทำร้ายคนที่ตัวเองรักโดยตั้งใจ หรือบางครั้งก็ทำร้ายโดยที่คุณเองก็ไม่รู้สึกตัว
" ป๊า ขอหนูได้เลือกในสิ่งที่หนูอยากจะเรียนได้ไหม "
" ฉันจะไม่พูดอะไรเรื่องนี้อีกแล้ว อนาคตของแกเองแท้ ๆ แกยังไม่รัก มีคนอีกแค่ไหนที่เค้าอยากเรียนวิศวะ แกสอบได้ แต่แกจะขอฉันไปเรียนช่างศิลป์ แกมันบ้า "




" แต่หนูอยากเรียนศิลปะ ป๊า ก็รู้ว่าหนูรักมัน "
" ถ้าแกยังไม่เลิกความคิดบ้า ๆ ที่จะเรียน ศิลปะ เรียนดนตรี บ้า ๆ ของแก ฉันจะเอา กีต้าร์ เอาสี เอาอะไรต่อมิอะไรของแกไปเผาทิ้งให้หมด "

" ป๊า แต่นั่นมันอนาคตของหนู ชีวิตของหนูนะ หนูขอเลือกมันเองได้ไหม "
" แกนึกว่าแกปีกกล้าขาแข็ง ขนาดที่จะเลือกทางเดินของแกเองแล้วใช่ไหม ชีวิตแกเป็นของฉัน ฉันเลี้ยงแกมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยกว่าแกจะโตมาป่านนี้ แกคิดว่าฉันทำเพื่อให้แกมาต่อปากต่อคำกับฉันอย่างนี้หรือไง "
" แต่หนูไม่อยากเรียนวิศวะป๊าให้หนูสอบ หนูก็สอบแล้วไง แล้วทีนี้หนูขอป๊าทำในสิ่งที่หนูอยากจะทำบ้าง"
" แกหยุดปาก เดี๋ยวนี้เลย แกอยากเรียนนักใช่ไหม ศิลปะ กับดนตรีเนี่ย ได้แกจะลองดีกับฉันก็ได้ ไม่ต้องใช้มันแล้วของบ้า ๆ พวกนี้ "
" ป๊า ป๊า จะเอาของของหนูไปทำอะไร"
" ป๊า อย่า อย่า อย่าาาาาา "
กีต้าร์ สี กระดานวาดรูป พู่กัน กระดาษ มันไม่เหลือแล้ว มันเหลือเพียงแค่เศษเถ้าถ่าน กับ ความรู้สึก เจ็บปวดของเด็กคนนึง ซึ่งรักในการวาดภาพ รักการเขียนรูป และการเล่นดนตรี อย่างที่สุด …..

" ทำไม แกถึงโดน รีไทน์ แกรู้ไหม ว่าแต่ละเทอมที่แกเรียนนะ ฉันต้องเสียตังค์ไปกับแกเท่าไหร่"
" ป๊า หนูเคยบอกป๊าแล้วว่าหนูไม่อยากเรียนวิศวะ "
" แกก็เลยไม่อยากจะเข้าเรียน งั้นสิ ??? "
" หนูก็เรียน ตามที่ป๊าต้องการแล้วไง แล้วป๊าจะเอาอะไรกับหนูอีก "
" แกเรียนด้วยผลการเรียน ห่วย ๆ อย่างนี้แกไม่ต้องเรียนซะดีกว่า "
" ถ้าหนู ได้เรียนศิลปะ อย่างที่หนูต้องการ หนูอาจจะทำได้ดีกว่านี้ "
" นี่แกกำลังเล่นแง่กับฉันใช่ไหม ในเมื่อฉันตัดสินใจแล้วฉันก็ต้องให้แกเรียนต่อให้จบ แกไทน์ได้ แกก็ต้องกลับไปเรียนใหม่ได้ "
" ป๊า จะให้หนูพูดกะป๊า อีกสักกี่ที ป๊า ว่าหนูไม่อยากเรียนวิศวะ "
" ฉันจะไม่รับฟังอะไรแกทั้งนั้น ฉันรู้อย่างเดียวว่าแกต้องเรียนวิศวะให้จบ "
" แล้วป๊า จะต้องเสียใจ กับการกระทำของป๊าเอง ต่อไปหนูจะไม่สนใจอีกแล้วว่า ป๊าจะรู้สึกอย่างไงหนูจะทำตามอย่างที่หนูอยากจะทำบ้าง"

" ที่แกหายออกจากบ้านไปทุก ๆ วันนี่ แกหายไปไหน "
" หนู ก็ไปทำในสิ่งที่หนู อยากจะทำ "
" แล้วเมื่อไหร่ แกจะเรียนจบ "
" หนู Drop มันมาเทอมนึงแล้ว ป๊าก็รู้ว่าหนูไม่อยากเรียนแต่ป๊า "
" แกหยุดพูดเดี๋ยวนี้ "
" ฉันคิดว่าแกจะเอาชนะฉันได้ใช่ไหม ดี งั้นต่อไป เงินทอง แกหาใช้เอง ดูสิว่าแกจะมีปัญญาไปเรียน ศิลปะ บ้า ๆ ของแกนั่นไหม "

" หนูเสพมันหรือไม่เสพมัน มันต่างกันตรงไหนหล่ะป๊า ยังไงหนูก็เป็นแค่ลูกเลว ๆ ของป๊า ไม่ใช่หรือ ป๊า บอกว่าป๊ารักหนู หวังดีกับหนู ป๊าอยากให้หนูเป็นโน้นเป็นนี่ ตามที่ป๊าต้องการ แต่ทำไมป๊า ไม่ยอมให้หนูคิด ไม่ยอมให้หนูมีชีวิตเป็นของตัวเอง ป๊ารู้ไหม ทุกครั้งที่หนูเสพมัน หนูจะล่องลอยอยู่ในโลกของหนูเอง หนูมีความคิด มีวิญญาณ เป็นของหนู มีชีวิตที่ไม่ต้องอยู่ในกรอบที่ป๊าเป็นคนขีดไว้ หนูมีความสุข สุขกว่าโลกที่หนูต้องเผชิญอยู่ในกรอบในทางที่ป๊า เป็นคนขีด เป็นคนเขียน "
" แกไม่เคยเข้าใจฉัน "
" ป๊าเองก็ไม่เคยเข้าใจหนูเหมือนกัน "
" โถ่ ลูกหนอลูก "

" แกคุยกับฉันหน่อยได้ไหม วันนี้“
" ป๊า มีเรื่องอะไรจะด่าลูกเลว ๆ อย่างหนูอีก "
" ฉันมีเรื่องอยากถามแกหน่อย "
" เรื่องอะไรหล่ะป๊า หรือป๊าจะถามว่า วัน ๆ หนูไประยำตำบอนที่ไหน ไม่กลับบ้านกลับช่อง "
" ฉันแค่อยากถามแกว่า แกรู้ไหมว่าฉันรักแกมากแค่ไหน ??? "

" ฉันอยากให้แกรู้ ว่าชีวิตฉันไม่มีใครหรืออะไรที่ฉันจะรักมากเท่ากับแก แกรู้ไหมทุกครั้งที่ฉันดุ ฉันด่าแก ฉันเจ็บกว่าที่แกกำลังเจ็บอยู่หลายเท่า … ฉันเพียงต้องการจะเห็นอนาคตที่ดีของแก แกคงไม่รู้ว่าฉันเคยเป็นนักเรียนศิลปะ ทำงานศิลป ด้วยจิตด้วยวิญญาณ ของฉัน … แต่ฉันก็ทิ้งมันเพราะมันทำให้แม่ของแกหนีไป แม่แกที่ฉันเคยบอกว่าเค้าตายไปแล้วนั่นแหละ ที่จริง เค้าทิ้งแกกับฉันไป เพราะเค้าเห็นอนาคตที่ดีกว่า ดีกว่าอยู่กับคนทำงานศิลปะ อย่างฉัน ฉันเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นแกเขียนรูป … ฉันผิดไหมที่รักแก อยากที่จะเห็นอนาคตดี ๆ ของแก ฉันยอมแพ้แกแล้ว ยอมให้แกทำอย่างที่แกต้องการ เพราะฉันเจ็บปวดกับการที่ฉันต้องทำร้ายคนที่ฉันรักที่สุดมามากพอแล้ว ฉันไม่อยากเห็นแกทำตัวเลวร้ายลงไปกว่านี้อีกแล้ว ถ้าแกอยากเรียนศิลปะ ฉันจะให้แกเรียน ฉันจะไม่บังคับแกอีกแล้ว ฉันไม่อยากเห็นแกเมาเหล้า เมายา อีกแล้ว ถ้าคำขอโทษของฉัน จะทำให้แกฉันกลับมามองความรัก ความหวังดีที่ฉันมีให้แกบ้าง ฉันก็ยินดีจะขอโทษแก "

" ป๊า ป๊าไม่ต้องขอโทษหนู หนูต่างหากที่ควรจะขอโทษป๊า หนูไม่ดีเองที่ไม่เคยคิดว่าป๊าหวังดีกับหนูแค่ไหนหนูคิดอยู่ตลอดเวลาว่าหนูเป็นฝ่ายถูก หนูมีสิทธิ์ที่จะเลือกทางเดินชีวิตของหนูเอง ทุกสิ่งทุกอย่างที่หนูทำไป เพราะหนูคิดว่าป๊ะไม่เคยรัก ป๊าเห็นเหมือนหนูเป็นตุ๊กตาที่จะจับไปไว้ตรงไหนอย่างไงก็ได้ และที่สำคัญหนูก็เลวพอที่จะทำร้ายความรู้สึกของป๊าด้วยการกระทำของหนู หนูขอโทษ ขอโทษที่ทำร้ายป๊าอย่างนี้ หนูไม่คิดว่าป๊าจะเจ็บปวดขนาดนี้นี้ ป๊าเป็นสิ่งมีค่าเดียวที่มีค่ากับชีวิตหนู หนูสัญญาว่า หนูจะกลับไปเรียนต่อ เลิกทำตัวเสเพลอย่างทุกวันนี้ … แล้ววันนี้หนูก็ไม่ได้รู้สึกว่าโดนบังคับให้เรียนวิศวะอีกแล้ว หนูจะทำเพื่อป๊า หนูจะเลิกทำร้ายคนที่หวังดีกับหนูมาตลอดทั้งชีวิตเสียที ขอบคุณป๊ะ ที่ทำให้หนูได้คิด.



โดย : อัศสุชล : tou_lek@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 10 : 44 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook