บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1  กรุงงานเขียนเก่า 2  กรุงงานเขียนเก่า 3  กรุงงานเขียนเก่า 4  กรุงงานเขียนเก่า 5

อัศสุชล >>

เจ้าหญิงตัวน้อย 2 :

เจ้าหญิงตัวน้อย2


“ไอ้กรหรือ ??? มาไมดึก ๆ ดื่น ๆ วะเนี่ย”
“…..”
“เอ้ย เอ้ย อย่าเปิดไฟนะโว้ย ฉันจะนอน แกไปเปิดโคมไฟดวงเล็กโน้นเลย ไฟดวงใหญ่มันแยงตาฉัน เนี่ยไม่ได้หลับได้นอนมาสามสี่คืนแล้ว”
“…..”
“ขอบใจเพื่อน ตามสบายเลยนะ ไม่ไหวแล้วว่ะ เอางานไอ้ไผ่มาช่วยมันทำ…ยากฉิบ…มันทำของมันได้ไงวะตั้งหลายปี ”
“เฮ้ย เฮ้ย ไอ้ข่า แกลืมตาขึ้นมาดูดิว่าใครมา พูดไม่ได้ลืมหูลืมตาขึ้นมาดูหน้าคนฟังเลยนะแก”
“อ้าว ไอ้ไผ่ !!!!! แกมาได้ไงวะเนี่ย นี่ท่าฉันแก้ผ้านอนแกก็เห็นหมดเลยดิวะเนี่ย”
“ก็เอากุญแจที่แกเคยให้ไขเข้ามาดิวะ แล้วฉันก็ว่าแกน่าจะยังมีความละอายต่อผีบ้านผีเรือน เอ้ยไม่ใช่ดิ ต้องผีคอนโด อยู่บ้างคงไม่ถึงขนาดไม่ใส่อะไรนอนหรอก…”


“นี่มันกี่โมงแล้ววะเนี่ย ใกล้เช้าแล้วหรือ”
“ตีสอง …”
“แล้วแกมาทำแป๊ะอะไรเนี่ยเข้าข่ายบุกรุกห้องชายโสดยามวิกาลเลยนะเนี่ยแก”
“คิดถึงแกมั้ง แหม ฉันไม่ได้พิสวาส อะไรแกนักหนาหรอกน่า”
“แกไม่กลัวฉันปล้ำแกมั่งหรือวะ”
“ฉันรู้ว่าแกไม่ทำฉันหรอกน่า”
“ฉันอาจจะหน้ามืดเอาวันนี้ก็ได้นะแก …. คราวหลังอย่าไปเข้าห้องใครเค้าดึก ๆ ดื่น ๆ อย่างนี้อีกนะรู้มั้ย ผู้ชายเค้าไม่ได้คิดกับแกอย่างฉันทุกคนหรอกนะ”
“ทำไมวะ หุ่นฉันเนี่ยมัน สะบึม ขนาดใครเห็นก็อดใจไม่ได้เลยหรือไง”
“หุ่นแกหรือ …เหอะ ๆ บอกแล้วแกต้องยอมรับความจริงนะโว้ย ..”
“ไมวะ”
“เห็นแล้วหมดอารมณ์”
“ไอ้……… เออ ๆ ข่าแกลุกไปแปรงฟัน ล้างหน้าก่อนไป๊ เหม็นขี้ฟันวะ”
“เออ งั้นรอแป็บนึงเดี๋ยวมาคุยด้วย”
……….
“ข่า…กาแฟหมดหรือวะ”
“…..”
“…..”
“ไรวะ ถามก็ไม่ตอบ ”
“ไอ้นี่ เวลาแกแปรงฟันเนี่ย แกคุยไปด้วยได้หรือไงวะ …เออ กาแฟมันหมดตั้งแต่เมื่อหัวค่ำแล้ว”
“เซ็งเลยฉัน”
“จะกินหาสวรรค์อะไรหละป่านนี้แล้ว นี่ตีสองนะโว้ยไม่ใช่ หกโมงเช้า จะไม่หลับไม่นอนหรือไง”
…………………..
“เฮ้ย เฮ้ย นั่นแกกำลังทำอะไรกับเสื้อผ้าฉัน”
“ก็เอาเสื้อผ้า ซัก 2 ชุด ใส่กระเป๋าให้แกไง”
“แกจะลากฉันไปไหนเนี่ย”
“ไปทะเล ….” “ตอนตีสองเนี่ยนะ”
“ไมวะ เค้าห้ามไปทะเลตอนตีสองหรือไง เอ้ยฉันอะอายุเกิน 18 มาตั้งนานแล้วนะโว้ย ท่านปุ…. เค้าไม่มาว่าไรหรอก”
“เออ ๆ ไม่มีใครห้าม แกจะไปที่ไหน กี่วัน”
“พัทยา วันสองวัน”
“เออ งั้นถอยไป ฉันจัดของฉันเองดีกว่า…..กรรมของฉันจริ๊ง จริง มีเพื่อนอย่างแกเนี่ย”
“บ่นอะไรคะ คุณข่า”
“ไม่ได้บ่นอะไรครับคุณไผ่ครับ แค่บอกว่า กระผมช่างเป็นคนโชคดีอะไรเช่นนี้ที่มีคุณเป็นเพื่อน”
“น่ารักจริง ๆ เพื่อนฉัน เอิ๊กก … ไปกันได้ยัง????”
“เรียบร้อยครับผม ไปได้แล้วครับแต่มีข้อแม้ว่าแกต้องเป็นคนขับนะ”
“ไรวะ ไม่เป็นสุภาพบุรุษเลยแก”
“ถ้าแกยินดีที่จะที่ลงไปนอนแอ่งแม้งอยู่ข้างทางกับสุภาพบุรุษที่อยู่ในอาการง่วงแบบสุด ๆ คนนี้ ก็ ok วะเดี๋ยวฉันขับให้”
“งั้นไม่ต้องหล่ะ ฉันขับเองดีกว่า เพื่อความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน เชิญเจ้าค่ะ คุณชาย”
“ดีมาก ที่รัก”
………………………………….
“เอ้ย นี่มันจะถึงบ้านเพแล้วนี่หว่า ไหนแกว่ามาแค่พัทยาไง”
“ก็ตอนถึงพัทยาฉันเห็นแกหลับสบายอยู่เลยอะ ฉันก็เลยขี้เกียจปลุก ก็เลยขับรถมาเรื่อย ๆ เกรงใจแก”
“เรื่อย ๆ ป๊าแกดิ ข้ามจังหวัดเลยเนี่ยนะ”
“เอาน่าไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ข้ามไปเสม็ดกันนะ”
“แกจะไปทำไมวะ”
“ไปหาเพื่อน”
“เพื่อน ??? ฉันประมวลสารระบบน้อย ๆ ในสมองฉันแล้วเนี่ยนะ ฉันกับแกไม่เคยมีเพื่อนอยู่บนเกาะเสม็ดนี่หว่า”
“ใครว่าไม่มี ท้องฟ้า ก้อนหิน หาดทราย น้ำทะเล ที่นั่นอะ เพื่อนฉันทั้งนั้นแหละ … ถ้าแกไม่อยากไปฉันส่งแกขึ้นรถกลับกรุงเทพก่อนก็ได้นะ ฉันข้ามไปคนเดียวก็ได้”
“ฝันหรือแก ฉันไม่ยอมให้แกข้ามไปเสม็ดคนเดียวหรอกน่า”
“เออ งั้นจะนอนก็นอนไป เดี๋ยวถึงท่าเรือแล้วฉันปลุกแกก็ได้”
………………………………….
“ไผ่”
“ฮึ นึกว่าแกหลับ เห็นเงียบไปนาน”
“ฉันกำลังตัดสินใจอยู่ว่าฉันจะพูดจะถามนายตรง ๆ ดีมะ”
“เรื่องไรวะ ถามดิ ตอบได้ก็จะตอบ”
“แต่ฉันอยากให้แกตอบทุกคำถามที่ฉันถาม”
“โห แกเล่นมัดมือชกเลยนี่หว่างี้อะ แล้วท่าแกถามฉันว่า ฉันจะตายเมื่อไหร่ ฉันจะตอบแกอย่างไงอะ”
“เอ้ย !!! ฉันกำลัง จริงจังนะโว้ย ….”
“ok ok เพื่อน มีอะไรว่ามา”
“ไผ่ แกมีเรื่องอะไรหรือเปล่าถึงนึกอยากมาทะเลตอนตี 2 ฉันตะหงิด ๆ มาตั้งแต่เมื่อคืนหล่ะ รอแกเล่า แกก็ไม่เล่าซักที”
“ฉันอยากทะเลเนี่ยมันแปลกหรือ ฉันคิดถึงทะเลอะ”
“มันก็ไม่แปลกหรอก ถ้าแกมาทะเลเพราะแกคิดถึงอย่างที่แกว่า แต่ทุกครั้งที่แกลากฉันมาทะเลกับแก แกเหมือนแกกำลังล้ม แกกำลังจะหมดแรง และที่สำคัญแทบทุกครั้งฉันแอบเห็นแกร้องไห้”
“ช่างสังเกตจริงนะแก”
“ไผ่ แกเชื่อมั้ย ทุกอย่างที่มันเกี่ยวกับแก ฉันให้ความใส่ใจมาตลอด และก็ไม่เคยลืมด้วย…. เราคบกันมากี่ปีแล้วแกจำได้มะ”
“10 ปี ได้แล้วมั้ง ไม่รู้วะ ไม่เคยนับ รู้แต่ว่านานแล้ววะ”
……….
“ไผ่ ไผ่แทนตัวเองว่าไผ่ เหมือนเวลาไผ่คุยกะคนอื่นได้มะ เราสองคนเลิกใช้ ฉันกะแก กันดีกว่ามะ”
“อารมณ์ไหนวะเนี่ยแก เออ ๆ ก็ได้ ก็ได้ แล้ว ไผ่ต้องเรียก ข่า ว่า คุณข่า ไหมคะ “
“ไม่ต้อง ๆ เรียกข่าเฉย ๆ ก็พอ”
“ไผ่ ยังไม่ตอบเราเลย ว่ามีเรื่องอะไรหรือเปล่า”
“ข่า ห่วงเราหรือ”
“จะให้ตอบจริง ๆ มะ”
“ถ้าไผ่ไม่มีเค้าคนนั้น เราคงบอกไผ่เต็มปากอะว่า สำหรับไผ่ เราทั้งรัก ทั้งห่วง”
“…..”
“…..”
“นี่ ข่า กำลังบอกรักเราหรือ”
“ช่าย เรารู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ นะ รู้สึกมานานแล้วด้วย ทุกวันนี้เราเหนื่อยแทนกับเรื่องราวความรักของไผ่ ความรักที่ไผ่เป็นฝ่ายให้ แต่เค้ามองไผ่เหมือนไผ่ไม่มีตัวตน…ไผ่ร้องไห้มาเพราะเค้าเท่าไหร่แล้ว แล้วเค้าเคยรับรู้ความเจ็บปวดของไผ่บ้างไหม ไผ่……”
“พอเถอะข่า …. เค้าไปแล้ว ไผ่กับเค้าเลิกกันเมื่อคืนนี้เอง จะไม่มีเรื่องราวของไผ่กับเค้าให้ข่าได้รับรู้อีกแล้ว”
“….”
“….”
“ไผ่ … ไผ่อย่าร้องไห้ซิ เรารู้ว่าไผ่เจ็บ เราขอโทษ เราไม่น่าถามเลย”
“ข่าไม่ได้ผิดอะไรนี่ ไผ่ซะอีกต้องขอบใจข่า ที่ผ่านมานี่ถึงเค้าจะทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ ไผ่อย่างไง แต่ไผ่ก็ยังมีข่าอยู่ข้าง ๆ ไผ่มาตลอด ”
“ไผ่ ให้เราอยู่ข้าง ๆ ไผ่ตลอดไปได้ไหม”
“…….”
“……”
“ทำไมเงียบไปหล่ะ เราไม่ได้เร่งรัดไผ่ให้ไผ่ตอบคำถามเราวันนี้พรุ่งนี้นะ เราขอแค่โอกาสที่จะดูแลไผ่บ้าง ขอโอกาสให้เราได้เริ่มต้น ได้ไหม??”
“……”
“……”
“โกรธเราหรือเปล่า ที่เราพูดอย่างนี้ เราจะบอกไผ่หลายครั้งแล้วแต่เราไม่กล้า เมื่อกี้ก่อนเราจะพูด …เรายังกลัวว่าไผ่ถีบเราตกรถ กว่าจะตัดสินใจได้ชั่งใจอยู่นาน ”
“ไหนยิ้มซิ … เป็นไผ่คนเดิมได้หรือยัง คนดี …”
“ข่า … นายพูดจริง หรือ แค่ต้องการให้เราสบายใจเมื่อกี้อะ ”
“ปุโธ่ อุตส่าห์ ทำซึ้งตั้งนาน …ไม่ได้เคลิบเคล้มเลยหรือนี่ พูดจริง ๆ วุ้ย นาน ๆ จะมีโอกาสได้เห็นนะ ไอ้ข่าทำซึ้งเนี่ย”
“…….”
“……..”
“เงียบเลย เป็นไรหรือเปล่าไผ่”
“เปล่า”
“แล้วทำไมเงียบไป”
“ไผ่จะเก็บคำถามข่าไปถามเพื่อน ๆ ไผ่ที่เสม็ดก่อน ว่าจะยอมรับนายเป็นเพื่อนได้อีกคนไหม ถ้าเค้า Ok เราก็ไม่มีปัญหา ข่าก็ดูแลเรามาตลอดเป็นสิบปีแล้วนี่ ข่ารอคำตอบจากเพื่อนไผ่ได้ไหมหล่ะ”
“แล้วถ้าทะเล หาดทราย ก้อนหิน ท้องฟ้า มันไม่ตกลง เราจะทำไงเนี่ย ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปถึงเราไปล๊อปบี้ไว้ก่อนก็ได้ …...”
“ข่านี่ ทำซึ้ง ๆ กับเค้าก็เป็นเนอะ ”
…………..
…………..
“ไผ่ … ข่าขอหอมแก้มทีนะ”
“จะบ้าหรือไง …. เดี๋ยวได้ลงไปนอนแอ้งแม้งกันข้างทางทั้งคู่หรอก ไผ่ขับรถอยู่”
“งั้นถ้าจอดรถ แล้วหอมได้ใช่มะ”
“หอมดิถ้าไม่กลัวโดนตบนะ”
“งั้นข่าหอมตอนไผ่ขับรถนี่แหละ จะได้ไม่โดนตบ”
……………………………
“ขอบคุณสำหรับโอกาสในการเริ่มต้นครับเจ้าหญิงตัวน้อย”



โดย : อัศสุชล : tou_lek@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 10 : 41 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook