บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1  กรุงงานเขียนเก่า 2  กรุงงานเขียนเก่า 3  กรุงงานเขียนเก่า 4  กรุงงานเขียนเก่า 5

อัศสุชล >>

เจ้าหญิงตัวน้อย :

เจ้าหญิงตัวน้อย


“ไผ่ ไผ่ มีโทรเลขจากเพชรบูรณ์ ”
“ค่ะ ค่ะ ”
ฉันต้องตัดอกตัดใจลุกขึ้นมาจากที่นอนอันแสนสบาย ทั้งที่เพิ่งจะได้ล้มตัวลงนอนก็เมื่อฟ้าใกล้สางนี่เอง … ตัดอกตัดใจลุกขึ้นอย่างยากเย็นเพื่อไปรับโทรเลขที่พี่สาวเอามายื่นให้ถึงหน้าประตูห้องนอน พร้อม ๆ กับคิดในใจว่า “ไอ้เพื่อนเวรคนไหนมันอุตริโทรเลขมาวุ้ยเนี่ย โทรศัพท์ก็มีไม่รู้จักใช้ ไอ้พวกอนาล๊อก ไร้ซึ่งเทคโนยีแห่งการสื่อสาร ….ฯลฯ …..”
“ เพิ่งได้นอนดิเนี่ยเรา แล้วไม่ไปทำงานหรือวันนี้”
“ไปดิเจ๊ วันนี้จะเข้าสาย ๆ อะ บ่ายมีนัดส่งงานให้ลูกค้า เพิ่งเสร็จเมื่อจะเช้าเนี่ย”
“อะ อะ นี่โทรเลขจากเพชรบูรณ์ แล้วนี่ postcard จากญี่ปุ่นมาเมื่อวาน เจ๊ลืมเอาให้เรา”


“ขอบคุณค่ะ เจ๊”
“แล้วจะไปทำงานกี่โมงเนี่ย เดี๋ยวจะขึ้นมาปลุกให้”
“ไม่นอนแล้วเจ๊ เดี๋ยวจะอาบน้ำอาบท่าเข้า office เลย”
“แกน่ะ คนนะไม่ใช่เครื่องจักร รู้จักหลับจักนอนซะบ้าง อยู่ได้ไงนอนวันละไม่กี่ชั่วโมง”
“เจ๊ บ่นแต่เช้า เดี๋ยวตีนกาขึ้นไม่สวยนะเจ๊นะ ….”
“เช้าอะไรหล่ะเนี่ย นี่จะ 9 โมงแล้ว เออ ๆ งั้นไปอาบน้ำไป๊ เดี๋ยวจะไปหาอะไรไว้ให้กิน”
“ขอบคุณเจ๊”

ฉัน พลิก postcard ดูชื่อคนส่ง … หาจะทั่วทั้งแผ่นก็ไม่ได้เจอะเจอชื่อคนส่ง แหมแต่ไม่เห็นชื่อคนส่งฉันก็พอจะเดาออกหรอกน่าว่าการ์ดอันนี้มาจากที่รัก(ของคนอื่น) ถ้ามันไม่มีข้อความในวงเล็บฉันคงสุขกว่านี้แน่ ..ก็เค้าเห็นฉันเป็นแค่น้องสาวที่ไม่รู้จักโตสักที ไม่เคยรู้เล๊ยว่าน้องสาวที่เค้าว่านี้มันแอบปลื้ม แอบคิดอะไรไปไกล ถึงยอดภูเขาฟูจี แล้ว แต่ความคิดก็ต้องโดนตัดรอนลงทุกที เมื่อนึกถึงสาวสวยแสนเซ๊กซี่คนนั้น(ห่างไกลกะฉันยังกะฟ้ากะเหว)ที่เค้าชอบเดินจูงเหมือนจงใจให้น้องคนนี้มันสำลักน้ำลาย เอ้ยไม่ใช่…ไม่ใช่ น้ำตาตัวเอง….อยู่ตรงหน้า…แต่ก็ยังดีนะ สำหรับความห่วงใยที่เค้ามีให้กันมาตลอด ถึงจะแค่พี่ชายคนนึงพึงทำให้น้องสาวคนนึง แต่ก็ยังดี ดีกว่าฉันจะเป็นแค่คนเดินสวนกันไปสวนกันมาบนลานหน้าห้างสรรพสินค้าดัง ๆ ในกรุงเทพ ( เน้นว่าต้องหน้าห้างดัง ๆ ในกรุงเทพเพราะคนมันเยอะ แล้วก็ไม่ค่อยมีใครสนใจใครดี) …. เอาน่า!!!ไอ้ไผ่ คิดเข้าข้างตัวเองไว้ก่อนเพื่อความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ในการดำเนินชีวิต ฉันหลอกตัวเองบ่อย ๆ จนเพื่อนสนิทคนนึงมันบอกฉันท่าจะเข้าขั้นเป็นโรคจิตอ่อน ๆ … ช่างหัวมันมันไม่เข้าใจก็ช่างมัน สักวันมันมีความรักที่เค้าไม่รู้….ฉันก็จะคอยสมน้ำหน้ามันบ้าง …หัวเราะที่หลังดังกว่า …ชัวส์ !!!!

แหมเขียนถึง “ไอ้โรคจิต”อยู่หยก ๆ ก็ไอ้เพื่อนคนเดิมอีกนั่นแหละที่มันส่ง โทรเลข มาจากเพชรบูรณ์ เนี่ย ๆ ฉันว่านะมันเนี่ย โรคจิตอ่อน ๆ โดยแท้ โทรศัพท์ เค้าก็มีกันทั่วบ้านทั่วเมืองมันไม่รู้จักโทร เป็นบ้าอะไรเนี่ยโทรเลขมาทำอย่างกะอยู่ไกลปืนเที่ยง…“ไอ้โรคจิต” !!!! ทำเป็นไอ้พวกหนุ่มอนาล๊อก แอนตี้เทคโนโลยี่ โถ่เอ้ย ยังไงแกก็หนีมันไม่พ้นหรอก !!! แล้วมันไปทำแป๊ะอะไรที่เพชรบูรณ์ว๊าา ก็บ้านมันอยู่ปทุมนี่หว่า… สงสัยไปเที่ยว…

หันหากรรไกรมาตัดซองโทรเลขเพื่อภาพที่จะออกมาสวยงามในสายตาคนอ่าน …เหอะ ๆ เหมือนหลอกตัวเองจัง เอาเรื่องจริง ๆ ดีกว่าฉันไม่ได้ใช่คนวิจิตรบรรจงอะไรขนาดนั้น สองมือนี่แหละฉีกซองกันเห็นๆ ไม่ครณามือฉันหรอกกะอีแค่ซองโทรเลขสีเขียว ๆ อันนึง…

“พรุ่งนี้วันเกิดนาย เราส่งโทรเลขมาอวยพรวันเกิดล่วงหน้า แล้วของขวัญจะตามมา”
ข่า

โอ้ ก๊อต !!!! พรุ่งนี้วันเกิดฉันหรือเนี่ย ฉันลืมไปซะสนิท นี่ฉันมัวเอาความใส่ใจของตัวเองไปทำอะไรที่ไหนเนี่ย ลืมแม้กระทั่งวันเกิดตัวเอง ต๊าย ๆ น่าเขกกระโหลกตัวเองจริง ๆ ( ตามสามัญแล้วจะใช้คำว่า น่าตบกะ-บาล อะนะ แต่เพื่อความสุภาพก็ใช้ เขกกระโหลกแล้วกันเนอะ soft ลงมาได้นิดนึง ) ….ข่าเอ้ยแกช่างเป็นเพื่อนที่แสนดีอะไรเช่นนี้. ขอโทษเถอะเพื่อนข่าที่รักยิ่ง เมื่อกี้ฉันด่าแกไปหายคำอย่าโกรธฉันเลยว๊าาา ยังไงแกก็เพื่อนฉัน ฉันก็ปากร้ายไปงั้นแหละที่จริงฉันก็รู้ว่าแกก็ห่วงฉันมาตลอดอย่างเสมอต้นเสมอปลายนับตั้งแต่คบกัน(ที่จริงอะมันไม่มีทางเลือก ไม่รู้จะห่วงใคร คบกันได้อยู่สองคน บ้า ๆ พอ ๆ กัน ) วันนี้ฉันยกเลิกคำว่า “ไอ้โรคจิต” ให้แกหนึ่งวัน มาใช้คำว่า “ข่าเพื่อนรัก” ดีมะ เป็นการถ่ายโทษไง …..ฉันรู้ที่ฉันด่าแกเมื่อกี้อะแกไม่โกรธฉันหรอก …. ก็แกมัน “ไอ้โรคจิต” โกรธใครเป็นซะที่ไหน เอ้ย ๆ ไม่ใช่ ต้องเป็นว่า ก็แกมันเป็น “ข่าเพื่อนรัก” ของฉันไงแกถึงไม่เคยโกรธฉันใช่ไหมเพื่อน ……

“ไผ่ ข้าวต้มเสร็จแล้ว มากินซะร้อน ๆ เดี๋ยวจะไม่อร่อย”
“คะ ขอบคุณค่ะเจ๊ อาบน้ำเสร็จ เดี๋ยวลงไป”
( ตะโกนบอกพี่สาวที่อยุ่ชั้นล่างพลางคิดในใจ ร้อน ๆ ก็ไม่อร่อยเหมือนกันนั่นแหละ เพราะฉะนั้นกินข้าวต้มตอนมันเย็น ๆ มีค่าเท่ากัน ค่าของความไม่อร่อยเท่ากัน จุ๊ ๆ รู้แล้วอย่าไปบอกพี่สาวฉันเชียวน๊าาา เดี๋ยวคราวหน้าเดือดร้อนฉันต้องหากินเอง ซวยอีก)

เห็นมะไอ้ข่า ฉันมัวชื่นชมอยู่กะโทรเลขของหนุ่มอนาล๊อกอย่างแกเนี่ย …เสียเว-ร่ำ-เว-ลา ของฉันจริง ๆ แกนี่ “ไอ้โรคจิต” เอ้ย ไปอาบน้ำ ลงไปกินข้าว ไปทำงานดีกว่า …..

……………………………………………………………………………………………………

“ ตื้อ ตึด ตือ ตือ ตือ ตื้อ ตึด ตือ ตือ ตือ ……… “
โอ้ !!!แม่เจ้า …. ใครวะเนี่ยมันโทรมาตั้งแต่ยังไม่สว่างเลย …เอ้ยเมื่อวานฉันก็ไม่ได้นอนทีนึงแล้วนะ แล้วยังเมื่อคืนไปนั่งเสพบรรยากาศของการร่ำสุรา กว่าจะกลับมาก็ดึกโขแล้ว แล้วใครวะเนี่ยโทรมาแต่เช้ามืด …
งัวเงีย ขี้ตาตื่น หยิบโทรศัพท์ มือถือมาดู … “ไอ้โรคจิต” นี่หว่า มันจะโทรมาหา(ป๊า)ไรวะเนี่ย …ให้ตายเหอะ !!!!

“เอ้ย จะรีบตื่นมาขันพร้อมกับไก่ แกก็ไม่ต้องปลุกฉันก็ได้ ฉันจะนอน …. ไอ้โรคจิต ….”
“เอ้ย ตื่น ลุกไปอาบน้ำอาบท่าไป เดี๋ยวไปใส่บาตรกัน”
“เอ้ย ฉันฝันปะวะเนี่ย ”
“แกลองเอาหัวโขกขอบเตียงดูดิ เจ็บมะ”
“แกอยู่ไหนวะเนี่ย”
“อยู่หน้าบ้านแกเนี่ย”
“เอ้ย จริงอะ ”
“เออ แกเปิดผ้าม่านดูดิ”
ลุกขึ้นไปเปิดผ้าม่านดูเห็น BMW 318I ที่ฉันเป็นคนค้ำประกันให้มันตอนมันซื้อ (ที่จริงก็ไม่อยากค้ำให้มันหรอก แต่มันค้ำให้ฉันตอนฉันคลอดลูก soluna ออกมา เลยต้องจำใจ) เออมันมาจริง ๆ วุ้ย
“แกจะเข้ามากินกาแฟก่อนไหม ฉันจะลงไปเปิดประตูให้ก่อน”
“ไม่ต้องอะ แกรีบอาบน้ำอาบท่าก่อนไป เดี๋ยวฉันพาแกไปซื้อของใส่บาตรก่อน”
“เออ ๆ 5 นาที”
“เออน่า 5 นาทีก็พอหล่ะเมื่อคืนก่อนนอนก็อาบหล่ะ 5 นาทีนี่แหละรับรอง สะอาดเอี่ยม”
………..
……….
“อารมณไหนวะเนี่ยแก”
“ฉันมาจากบ้านตั้งแต่วันวันก่อน มาธุระ ที่เพชรบูรณ์ เลยแวะโทรเลขแล้วก็แวะไปซื้อดอกไม้มาให้แกจากไร่ไอ้หนิงอะ ”
“ฉันว่าแกต้องเป็นโรคจิตแน่เลย”
“ก็แกเพื่อนฉันนี่หว่า หรือแกว่าไม่ใช่”
“เออ ๆ เพื่อนก็เพื่อน”
“เอ้ย ๆ ฉันถามแกหน่อย แกรัก ”ไอ้โรคจิต” อย่างฉันปะ โกหกในวันเกิดไม่ดีนะโว้ย”
“เออ ๆ รักก็รัก เพื่อนกันนี่หว่า”
“ฉันก็รักแก แต่ไม่อยากเป็นแค่เพื่อนวะ”
“แกหมายความว่าไงวะ”
“ฉันว่าแกไม่โง่ แต่แกแกล้งไม่รู้ ….อะนี่ ดอกไม้สำหรับแก … ฉันตั้งใจซื้อมาให้ แกเป็นผู้หญิงคนที่สองรองจากแม่ฉัน ที่ฉันซื้อดอกไม้ให้ แกรู้มะ แล้วแกจะเป็นผู้หญิงคนสุดท้ายที่ฉันจะให้ดอกไม้..”
“เออ ๆ ไปได้ยังอะ พอดี พระหนีกลับวัดหมด แกจะพาฉันไปใส่บาตรไม่ใช่หรือ”
“คนบ้า ๆ อย่างแกนี่ก็เขินเป็นเหมือนกันเนอะ !! ไหน พูดเพราะ ๆ .ให้ฟังหน่อยดิ …”
“คุณข่า เจ้าขา รีบ ๆ ไปเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวพระท่านจะกลับวัดซะก่อน”
“สุขสันต์ วันเกิดนะครับ เจ้าหญิงตัวน้อย..”


โดย : อัศสุชล : tou_lek@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 10 : 41 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook