บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1  กรุงงานเขียนเก่า 2  กรุงงานเขียนเก่า 3  กรุงงานเขียนเก่า 4  กรุงงานเขียนเก่า 5

อัศสุชล >>

ค่ำคืน :

:: ค่ำคืน ::


กลางดึกของค่ำคืนฉ่ำฝน
ลืมตาตื่น พร้อมสมองที่หนักอึ้ง
ร่องรอยของคราบน้ำตายังคงมีปรากฎ…

ฝันร้ายเมื่อครู่ยังผลให้ความเหนื่อยหอบยังคงอยู่
วิ่งตามใครสักคนท่ามกลางความมืด
มีให้เห็นเพียงเงาลาง ๆ ที่ค่อย ๆ จางหนี
ร้องเรียกจนสุดเสียง … ตะโกนก้องแต่ดูเหมือนไม่มีใครได้ยิน
เงาที่ได้เห็น ค่อย ๆ ไกลห่างออกไปทุกขณะ
สุดท้ายก็จางหาย..

ฉันลำพังท่ามกลางความมืดมิด
เย็นเยือกจนหนาวเหน็บ …
ร้องไห้แทบขาดใจ
หวั่นกลัว กลัวกับทุกสิ่งรอบตัว ..
ทั้งที่มองเห็นเพียงความมืดมิดที่รายล้อม
แล้วฉันจะไปทางไหน ไปที่ใด .. ฉันไม่รู้..
ทุกอย่าง มืดมิด เคว้งคว้าง จนน่ากลัว
ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันที …
ฉันหวาดกลัวเหลือเกินแล้ว…
เวลาที่ผ่านไปเหมือนเนิ่นนาน ร้องไห้จนน้ำตาแทบสิ้น …
สุดท้าย สิ่งที่ฉันพบก็เป็นเพียงความมืดมิดที่ฉันอยากจะหลีกหนี …

ได้โปรด .. โปรดกลับมา ..
แสงสว่างเพียงน้อยนิดในชีวิตของฉัน…
ได้โปรดอย่างลาลับ … อย่าทิ้งฉันไว้เพียงลำพังเช่นนี้ …….

ไฟแดงวาบจากปลายมวนบุหรี่ปรากฏขึ้น…
นั่งทบทวนถึงความฝันเมื่อครู่
ความทดท้อ อ่อนล้า เข้ามากล่าวทักทาย
และแทรกซึมอยู่ในทุกอณูของความรู้สึก
นั่นเป็นเพียงความฝัน ….
บอกตัวเองสิ ว่ามันเป็นแค่ฝัน …
แล้วในโลกของความเป็นจริงเล่า..ฉันรู้สึกเช่นไรตอนนี้
ความเหน็บหนาวในใจเกิดขึ้นในใจเฉกเช่นในฝัน
ความหม่นมืดในจิตใจที่เพิ่มขึ้นทุกขณะ
การเดินทางและการต่อสู้เพียงลำพังในชีวิต
ชีวิตที่เหมือนเรือลำหนึ่ง
เรือซึ่งแบกขนเอาชีวิตใครต่อใครไว้มากมาย
เหนื่อยล้า ท้อแท้ ทดท้อ มิได้แตกต่างกันสักจากความฝัน
เหลียวหา แสงสว่างเพียงน้อยนิดของชีวิต
เพื่อการดำรงอยู่…ดำรงอยู่เพื่อชีวิตของใครอีกคน
สุดท้ายก็มองเห็นเพียงตัวตน…ตัวตนที่อ่อนล้าเต็มที

มันไม่ใช่ความฝันแต่มันเป็นความจริง
ความจริงที่เป็นเหมือนภาคหนึ่งของความฝัน
ความฝันในขณะที่ลืมตาตื่น

ถามตัวเอง เหตุใดเล่า..
ถึงไม่สามารถล่วงพ้นความท้อแท้ในชีวิตช่วงนี้ไปได้
ทั้งที่…พร่ำบอกกับตัวเองตลอดเวลาว่า…
ชีวิตเป็นเพียงแค่วันนี้ ยิ้มกับมัน อย่าได้กังวลกับสิ่งใดเลย
ณ วันหนึ่งเมื่อเวลามาถึง อะไรบางสิ่งมันก็ต้องเกิดขึ้น
บอกตัวเองให้ยอมรับ และเข้าใจในความเป็นของชีวิต…
แต่สุดท้าย ฉันก็หลอกตัวเองไม่ได้
ฉันคงอ่อนแอเกินไป …
อ่อนแอกับภาวะในจิตใจที่ปรากฏทั้งที่ไม่อยากให้เป็นเช่นนี้
ฉันรอคอยว่าวันหนึ่งฉันจะเข้มแข็งขึ้น
ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อใครอีกคน
ใครที่ฉันไม่อยากให้เป็นเช่นเงาที่จางหายไปต่อหน้าต่อตา

ได้โปรด .. โปรดกลับมา ..
ความเข้มแข็งอันน้อยนิดในชีวิตของฉัน…
ได้โปรดอย่างลาลับ … อย่าทิ้งฉันไว้เพียงลำพังเช่นนี้ …….
ฉันยังมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบกับชีวิตคน ๆ หนึ่ง
ได้โปรด … กลับมาอยู่เคียงข้างกันอย่างเช่นเคยเป็น
ได้โปรด…. ฉันไม่อยากอ่อนแอเฉกเช่นที่เป็นอยู่
ฉันขอเพียงเท่านี้ ได้ไหม … กลับมาเถิด ….กลับมาอยู่เคียงข้างกัน..


โดย : อัศสุชล : tou_lek@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 10 : 22 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook