บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1  กรุงงานเขียนเก่า 2  กรุงงานเขียนเก่า 3  กรุงงานเขียนเก่า 4  กรุงงานเขียนเก่า 5

อัศสุชล >>

ฉันรู้ที่รัก...ฉันรู้ :

ฉันรู้ที่รัก...ฉันรู้


กับสิ่งที่ฉันเจอะเจออยู่ในยามนี้
มันก็แค่สามัญของการมีชีวิตอยู่

ชีวิตคนเรามิได้ เรียบนิ่ง
เฉกเช่นผิวน้ำในแก้วใสใบสวย
ชีวิตมิใช่ความเรียบนิ่ง
ที่โอบล้อมไว้ด้วยความงดงาม และ บริสุทธิ์ สดใส


ฉันเห็นที่รัก - - ฉันเห็น - -


ยามนี้ฉันนิ่งเงียบมองเห็นความเป็นไปตรงหน้า
มองเห็นความเปลี่ยนแปลงของชีวิตที่ไม่ได้เรียบ นิ่ง
มองเห็นสายน้ำหลากสาย
ที่กำลังถั่งโถมเข้ามาหาตัวฉันอย่างบ้าคลั่ง

ความแรงของน้ำทำเอาตัวฉันกระเด็นกระดอนไปตามแรงแห่งมัน
กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว
ไขว่คว้าหาใครสักคนเคียงข้าง
เพียงเพื่อรับรู้ว่า .. มิใช่ฉันเพียงลำพังที่กำลังต่อสู้
เจ็บปวด ร่ำไห้ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หลายครั้งที่ฉันถูกสายน้ำนั่นฉุดรั้งดึงร่างให้ดิ่งจมลงสู่เบื้องล่าง
แต่เฮือกสุดท้ายของลมหายใจ
ฉันก็ฮึดขึ้นสู้
เรียกร้องการมีชีวิตอยู่ของฉันกลับคืนมา
ตะเกียกตะกายเพื่ออยู่รอด
เหนื่อยแทบขาดใจ แต่ก็ยังต้องดิ้น
ต้องเป็นไปเช่นนั้น
ฉันยังจมหายไปใต้สายน้ำนั่นไม่ได้
ลมหายใจสุดท้ายและลมหายใจเดียวของฉันจะต้องคงอยู่
ยังมีหลายสิ่งเบื้องหลังการไหล่บ่าของน้ำ รอคอยการมีชีวิตอยู่ของฉัน

“ฮึด” และ ”อึด” เป็นสองคำที่ยึดได้
ภายใต้สติและจิตสำนึกในการต่อสู้ดิ้นรน
ท่ามกลางสายน้ำที่สาดซัด


ฉันรู้ที่รัก - - ฉันรู้ - -


สายน้ำที่กำลังซัดสาดฉันอยู่ตอนนี้
มันจะไม่คงอยู่กับฉันเรื่อยไป
มันจะคงอยู่กับฉันเพียงชั่วครู่ชั่วยาม
ไม่นานมันจะผ่านพ้นไป

เพียงแค่วันนี้ เวลานี้
ฉันต้องมีปัญญา และ สติ
เพื่อดำรงชีวิตให้อยู่ได้ท่ามกลางสายน้ำที่ถั่งโถมเข้าใส่นั่น
ยิ้มรับกับความเป็นสามัญของชีวิต

พรุ่งนี้
แม้ร่องรอยของการสูญเสียยังคงอยู่
แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันจะได้รับรู้ก็คือ
ฉันเข้มแข็งพอจะก้าวผ่านมันมาได้
ฉันสามารถผ่านช่วงเวลา เฉียดเป็น เฉียดตาย อีกช่วงของชีวิต
ท่ามกลางน้ำหลากนั่นมาด้วยตัวของฉันเอง

ฉันขีดกั้นความเชื่อมั่นของตัวเองไว้ด้วยความขลาดกลัว
และความไม่กล้าที่จะเผชิญหน้ามานานเกินไป

ตัวฉัน ที่ไม่เคยเชื่อมั่นว่าฉันเองจะผ่านมันไปและนั่งมองมันได้ด้วยรอยยิ้ม

แต่สุดท้าย… ฉันก็จะผ่านมันไป …


ขอบคุณที่รัก - - ฉันขอบคุณ - -


ขอบคุณเชือกเส้นน้อยที่เธอหยิบยื่นให้
ในยามนั้น…
บ่วงร้อยที่ปลายเชือกที่ฉันยึดไว้นั่น
ทำให้ฉันได้หยุดนิ่ง
และพิจารณาความบ้าคลั่งของสายน้ำรอบตัว
ฉันมองเห็นที่มาและทิศทางที่จะเป็นไปของมัน

ในช่วงเวลาที่แสนเลวร้ายนั่น สอนให้ฉันแข็งแกร่งขึ้น
ฉันได้คิด และ เรียนรู้ที่จะต่อสู้

เปล่าเลย...ฉันมิได้ต่อสู้กับใครอื่น …
ฉันกำลังต่อสู้กับตัวเอง
ต่อสู้กับความอ่อนแอในใจตน
ต่อสู้กับความทดท้อในใจตัว

“ไม่ยอมแพ้ แม้เคยท้อ”

รอคอยวันแห่งชัยชนะอันหวานหอม

“ชนะตัวเอง” ด้วยความเข้มแข็งในตัวเอง

คือรางวัลอีกรางวัลที่ยิ่งใหญ่ในชีวิต


ขอบคุณที่รัก - - ฉันขอบคุณ - -


โดย : อัศสุชล : tou_lek@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 10 : 14 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook