บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1  กรุงงานเขียนเก่า 2  กรุงงานเขียนเก่า 3  กรุงงานเขียนเก่า 4  กรุงงานเขียนเก่า 5

ตัวโง่งมอันดับหนึ่ง >>

ดวงจันทร์...ฉันจะลืมเธอ :

ดวงจันทร์...ฉันจะลืมเธอ


ข้าพยายาม.... พยายามแล้วนะ
แต่เมื่อความมืดมิดเริ่มครอบคลุมผืนฟ้า...ใจข้าก็หวนคิดถึงเธอเสมอ
ข้าพยายามแล้ว
พยายามจะบอกตัวเองว่าทุกสิ่งมันล้วนจบสิ้นแล้ว
บอกตัวเองว่าไม่อาจจะแก้ไขทุกอย่างได้
ข้าพยายามหยุดคร่ำครวญ หยุดเรียกหาอดีต
หยุดจมอยู่กับความเสียใจกับเรื่องที่ข้าพลาดไปแล้ว
แต่ทุกครั้งที่ข้าเห็นเธอบนฟ้านั่น ใจข้าก็เจ็บปวดเกินจะทานทน

ทุกอย่างบนโลกเหมือนจะมืดมิดไปหมดเมื่อไม่มีเธอ
แต่เมื่อเธอปรากฏกายขึ้นมาบนฟ้ากว้าง
ข้าก็รู้สึกทรมานกว่าเดิม
เธอที่อยู่ห่างไกล คล้ายตะปูที่ตอกย้ำความผิดพลาดของข้า ปักตรึงในหัวใจข้า
จนข้าอยากจะลืมเลือนเธอไปเสียให้หมดสิ้น

ข้าจึงหันหน้าหนีจากท้องฟ้ายามค่ำคืน ไปสู่ความมืดมิดแห่งราตรีกาลของเมืองเบื้องล่าง
แสงไฟเบื้องล่างอันหม่นหมอง...ไหนเลยจะสู้แสงอันอบอุ่นของเธอ
ข้าคิดอย่างขื่นขม แล้วค่อยตำหนิตัวเอง...ป่านนี้ข้ายังคิดถึงเธอไปเพื่ออันใดอีก
ข้าอยากลืมเลือนเธอให้หมดสิ้น ข้าจะได้ไม่ต้องทนเจ็บช้ำเช่นนี้
พระจันทร์...วันนี้ข้าจะลืมเลือนเธอให้ได้

ที่เมืองแห่งเครื่องจักร ข้ารู้จักน้ำชนิดหนึ่ง ซึ่งใคร ๆ ก็บอกว่าช่วยให้ลืมเลือนความโศกเศร้ากลัดกลุ้ม
ตอนนี้ข้าคิดพึ่งพิงมันสักครา ดูว่ามันมีฤทธิ์วิเศษเช่นนั้นจริงหรือไม่
ข้าจะสนุกสนานกับเบื้องล่างนี่ เลิกใฝ่ฝันถึงเธอบนฟ้าที่ข้าไม่อาจเข้าใกล้
ข้าจะอยู่กับผู้คนมากมาย มีความสุขกับพวกเขา โดยไม่ต้องสนใจถึงความรักอะไรนั่นอีก
ความรักอันไร้ประโยชน์ ความรักอันทุกข์ทรมาน

ข้ารับน้ำพิเศษนั่นมาดื่มลงไปรวดเดียวหมด... ให้มันไปราดรดหัวใจอันเจ็บช้ำ
ร่างข้าร้อนวูบวาบ แต่ใจข้ายังหนาวเหน็บทั้งเจ็บปวด
ข้าจึงดื่มลงไปอีก... ดื่มลงไปอีก... ดื่มลงไป...

สมองข้าเริ่มเลอะเลือน ร่างกายข้าไม่อาจควบคุม
ความเจ็บปวดในใจข้าล้นทะลักออกมาดุจน้ำป่า
ห้วงสมองปรากฏภาพเธอซ้ำไปซ้ำมา
เธอน่ารักปานนั้น อบอุ่นปานนั้น...
ข้าจะลืมเลือนได้อย่างไร...
โอ ข้าไม่อยากให้เธอเห็นสภาพของข้าในตอนนี้เลย
ข้าประคองตัวทุกขึ้นหาที่หลบจากสายตาเธอ
แต่ทว่าหัวอันหนักอึ้งของข้าพาข้าลงไปกองอยู่กับพื้น
ข้ามึนงง แต่ความละอายต่อเธอมันเอ่อล้นในใจ ข้าจึงคลานต่อไปเพื่อหลบสายตาเธอให้ได้
น้ำวิเศษของบิดามารดามันอันใด... ข้ายิ่งดื่มกลับยิ่งนึกภาพเธอแจ่มชัดกว่าทุกที
ข้าคลานมาถึงมุมมืดมุมหนึ่ง... นี่คงจะหลบพ้นจากสายตาเธอแล้ว
ข้าล้มตัวลงนอนอย่างอ่อนล้า
น้ำตาข้าไหลลงมาอย่างเงียบงัน...

โดย : ตัวโง่งมอันดับหนึ่ง : the_first_stupid@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 5 ก.ย. ปี 2009 [ เวลา 17 : 6 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook