บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1  กรุงงานเขียนเก่า 2  กรุงงานเขียนเก่า 3  กรุงงานเขียนเก่า 4  กรุงงานเขียนเก่า 5

ขุนพลน้อย >>

โชคชะตา เวลา และสองเรา(1) :

โชคชะตา เวลา และสองเรา(1)


โชคชะตา พรหมลิขิตหรือสิ่งใดที่นำพาสองเราสู่เส้นทางความความรัก แม้แรกพบไม่ถูกชะตาแต่วันเวลาได้เปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ระหว่างเรา

ยายตัวแสบ จากวันนี้และวันต่อ ๆ เธอคือคนของหัวใจฉันนะรู้ไหม

นับตั้งแต่วันแรกที่เราได้พบกันที่หน้าบ้านของพี่ชายผมเอง แทบจะพูดได้ว่าไม่ถูกชะตั้งแต่แรกเห็นเลยก็ว่าได้

ผมยังจำได้ไม่เคยลืม วันนั้นผมเดินทางกลับจากบ้านที่ต่างจังหวัดหลังเทศกาลสงกรานต์ ภาพสาวน้อยท่าทางทะมัดทะแมง ดูปราดเปรียวราวกับลิงแสมที่แสนซน แรกเห็นยอมรับว่าเธอคนนี้น่ารักน่าดูชมเชียวละ ปากนิดจมูกหน่อย ผิวขาว ผมยาวประบ่า ตาโต ๆ ดำ ๆ เหอะ ๆ ขาว สวย (เกือบ)หมวย เอ็กนี่มันสาวพิมพ์นิยมของชายหนุ่มชัด ๆ

แต่...สิ่งที่เธอกระทำเมื่อแรกพบมันดันสร้างความรู้สึกในแง่ลบไปเสียนี่ ตะกร้อที่ใช้สอยผลไม้ด้ามยาวสักสามสี่เมตรทำจากลำไผ่ลวก ที่เธอกะลังยื่นออกไปปลิดมะม่วงลูกโต ที่มันยื่นกิ่งออกมาจากภายในบ้าน อย่างไม่สะทกสะท้านต่อสายตาผู้คน แม่คุณเอ๊ย...ถือว่าสวยหรือไงวะเนี่ย แอบมาสอยมะม่วงชาวบ้านเขาแบบนี้

แต่อันที่จริงก็ไม่มีคนผ่านไปผ่านมาเท่าไหร่หรอก ก็รู้ ๆ กันอยู่ว่าเทศกาลสงกรานต์น่ะผู้คนไม่ค่อยพลุกพล่านหรอก ใคร ๆ เขาเดินทางไปเที่ยวหรือไม่ก็กลับไปเยี่ยมบ้านตามภูมิลำเนาของตนกันเกือบหมด แล้วนี่ดันเป็นเสาร์อาทิตย์ต่อช่วงจากสงกรานต์ด้วย หยุดยาวไปหลายวัน

ไอ้ตัวผมก็อยากจะพักผ่อนอยู่บ้านกับครอบครัวที่ต่างจังหวัดให้เต็มที่ซะหน่อย แต่กลับต้องระเห็จกลับมาก่อนในวันเสาร์ก็เพราะว่าต้องมาปั่นรายงานส่งลูกค้าวันจันทร์ ปกติซอยบ้านผมมันซอยเล็ก ๆ มีอยู่สิบหลังคาเรือน แต่ก็มีผู้คนจากคอนโดฯ ข้าง ๆ อาศัยเป็นทางสัญจรไปมา แต่นี่มันหยุดยาวแทบเงียบเป็นป่าช้า มิน่าล่ะเธอจึงหาญกล้ามาขโมยมะม่วงชาวบ้านอย่างนี้

ผมมองเธอด้วยความสงสัยบวกกับความไม่พอใจเล็กน้อย แม้มันจะไม่ใช่มะม่วงที่ผมปลูกแต่มันก็อยู่ในบ้านของคนที่ผมอาศัยอยู่ด้วยละฮะ ผมเดินมาเรื่อย ๆ จนหยุดอยู่ที่ประตูหน้าบ้าน ก็พยายามมองเธอด้วยสายตาที่แข็งกร้าว ให้รู้ว่าสิ่งที่เจ้าหล่อนกระทำอยู่นะมันผิด
แต่...ดูเหมือนเธอจะไม่สะทกสะท้านอะไรกับสายตาของผมเลยสักนิดเดียว เธอตอบกลับด้วยท่าทางยียวนกวนประสาท เหล่มองด้วยหางตาแบะปากอย่างไม่แยแส เหมือนบอกผมเป็นนัย ๆ แกมองอะไรวะ ฉันนี่แหละเจ้าของมะม่วง ไป๊ ๆ ชิ่ว ๆ จะไปไหนก็ไป

ครับ เราสองคนเล่นสงครามประสาทกันอยู่พักใหญ่ ๆ ผมยืนกอดอกมองดูเธอ จนเธอคงจะเริ่มรำคาญผมนั่นแหละ มะม่วงลูกโต ๆ ที่วางอยู่แทบเท้าเธอก็ พุ่งวาบเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็ว เดชะบุญครับ ที่ผมไม่ได้ตะลึงงันในความน่ารักของเธออยู่ มะม่วงนั้นจึงหยุดอยู่ในอุ้งมือผม ดุจ ปีเตอร์ ชไมเคิล โชว์ซุปเปอร์เซฟให้แมนยูไม่ผิด
เฮ้ย...อะไรวะ ยายบ้านี่ ก็จู่ ๆ เล่นขว้างกันด้วยลูกมะม่วง ไม่พูดพร่ำทำเพลงกันเลย ถ้าเกิดโดนหัวนี่เจ็บแหง ๆ

“มองอะไร ไม่เคยเห็นคนสอยมะม่วงเหรอไง ไอ้บ้า...”

เอาละสิครับ โดนด่าไอ้บ้าเข้าให้ ทั้ง ๆ ที่มะม่วงน่ะมันก็ของบ้านผมเอ๊ยบ้านพี่ชายผมแท้ ๆ ซวยแต่หัววันครับเจอคนสวยด่า

“อ้าว...”
“ก็มองโจรขโมยมะม่วงน่ะสิ ถามแปลกนิ”
“ไอ้บ้า...แกน่ะสิไอ้โจรห้าร้อย หน้าตาอย่างกับโจร”

หุ หุ โดนเข้าไปอีกหนึ่งดอกครับ นี่ผมหน้าตาโจรขนาดนั้นเลยหรือ นี่ถ้าเป็นผู้ชายได้วางมวยกันแล้วละ ดีนะว่าเป็นผู้หญิง ผมขี้คร้านจะต่อปากต่อคำกับเธอแล้วละ เลยรีบควักกุญแจบ้านในกระเป๋ากางเกงเปิดประตูเข้าบ้านทันที ขณะที่สายตาก็จับจ้องอยู่ที่เธอ ไหนดูสิแม่คนเก่งอยากเห็นหน้าเธอจังจะรู้สึกอย่างไร

ได้ผลครับจากสีหน้าท่าทีเอาเรื่องในตอนแรก กวนอวัยวะเบื้องต่ำ เริ่มค่อย ๆ เจื่อนไปทีละนิด ๆ ความรู้สึกตอนนั้นสะใจจริง ๆ เลยที่ได้เห็นเธอยืนเอ๋อทำอะไรไม่ถูกอยู่พักใหญ่ หลังจากที่เธอเรียกสติกลับคืนมาได้นั่นเอง เธอก็หันมาแจกค้อนให้ผมวงหนึ่งเต็ม ๆ ก่อนที่จะเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว

“เฮ้ย....น้องสาวไม่เอามะม่วงไปเหรอ ไม้น่ะเอาไปด้วยเด้...อุตส่าห์เสียแรงสอยทั้งที”

“ไอ้บ้า...”

แน่ะ ยังไม่วายหันมาตะโกนด่าพร้อมกับแลบลิ้นปลิ้นตาให้ผมเป็นของแถมปิดท้ายศึกแรกระหว่างสองเรา เอ...แล้วมะม่วงสี่ห้าลูกนี้เอาไงเก็บเข้าบ้านก่อนก็ได้วะ

เนื่องจากเจอกันครั้งแรกทำสงครามน้ำลายกันซะแล้ว ผมก็เลยไม่ค่อยจะใส่ใจอะไรกับเธอนัก แต่ก็ลองถามพี่ชายดูหลังจากที่กลับมาจากบ้านที่ต่างจังหวัดแล้ว แต่ก็ไม่ได้อะไรเลยแม้แต่น้อย นอกจากจะโดนแซวฉันพี่น้อง

“ใครวะไม่รู้คุ้นเลยว่ะตาสิทธิ์ ฮั่นแน่...ไปแอบปิ๊งเขาอ่ะดิมึง”

แป่ว.....!!! โดนเลยผม

แม้ว่าผมจะทำงานอิสระมีบ้านเป็นออฟฟิต แต่เนื่องจากผมมัวสารวนอยู่กับงานที่ยุ่งบ้างไม่ยุ่งบ้างของผมไปตามประสา และค่อนข้างจะลุกจากที่นอนสายไปสักหน่อย กว่าจะเจอเธออีกครั้งก็ปาเข้าไปสี่วัน
ประมานสี่โมงเช้าวันพุธ หลังจากที่ลุกจากเตียงมาได้ชั่วโมงกว่า ๆ กำลังนั่งกินข้าวอยู่หน้าบ้านใต้ต้นมะม่วงต้นนั้นแหละ ยายตัวแสบในชุดนักศึกษาตามสมัยนิยม เสื้อรัดรูปกระโปรงสั้นแหวกหลังไม่ไม่สั้นไม่ยาวจนเกินไป เอื้อก... น่ารักโคตรละครับผม

“น้องสาว มะม่วงยังอยู่นะจ๊ะ เอาป่ะ เอาป่ะ เดี๋ยวพี่ใส่ถุงให้”

“ไอ้บ้า ใครน้องสาวแก”

เหอะ ๆ อะไรวะ คำก็บ้า สองคำก็บ้า โดนด่าไอ้บ้าอีกครั้งแล้ว แต่อย่างว่าแหละคนน่ารักทำอะไรก็ดูดี ไม่ถือครับ ไม่ถือเลยสักนิดเดียว หึหึ...

ในเย็นวันเดียวกันนั้นเองก็บังเอิญอีกแล้ว ผมเดินกลับเข้าบ้านมาเจอยายตัวแสบนั่นกลับมาจากมหาวิทยาลัยเหมือนกันท่าทางเธอเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อผมอย่างนั้นแหละนี่จะโดนด่าอีกรึเปล่าก็ไม่รู้ แต่รอดตัวครับคราวนี้เพราะผมเดินคู่เธอไปห่าง เฉย ๆ
คงเป็นเพราะผมไม่ได้เปิดศึกก่อนนั่นแหละเลยไม่มีสงครามน้ำลายเกิดขึ้น

หลังจากนั้นต่อมาเราสองคนก็ทำสงครามน้ำลายกันอยู่เนือง ๆ ผมแซวเธอด่า ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต อยู่ประจำ แต่ก็ใช่ว่าผมจะแซวกันทุกครั้งที่เจอหน้าเจ้าหล่อนหรอกนะครับ เพราะผมไม่ใช่พวกปากหมาชอบหาเรื่องแซวให้โดนด่า แต่สำหรับเธอคนนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันสิว่าทำไมต้องแซว

วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่าวันไหนได้แซวเธอแล้วโดนด่าวันนี้สะใจดีจัง กินข้าวอร่อย นอนหลับปุ๋ยเป็นพิเศษ เดือนกว่า ๆ ผ่านไปผมเริ่มจับเวลาการไปเรียนของยายตัวแสบได้ว่าเรียนตอนไหน วันไหน ผมก็เลยแอบถ่ายภาพเธอตอนเดินผ่านไปผ่านมาโดยที่เธอไม่รู้ตัว ด้วยเลนส์ซูมระยะไกล

ในตอนนั้นไม่รู้หรอกว่าลึก ๆ แล้วแอบถ่ายภาพเธอไปเพราะอะไร เพียงแค่รู้สึกว่าก็แค่ถ่ายเก็บไว้เป็นผลงานภาพสวย ๆ ส่วนตัว
บ้าน่า...อย่าคิดอกุศลแบบนั้นสิผมไม่ได้เอาภาพยายตัวแสบนั่นไปตัดต่อลงเว็บโป๊หรอก


โดย : ขุนพลน้อย : khate25@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 6 มิ.ย. ปี 2007 [ เวลา 1 : 36 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook