บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1  กรุงงานเขียนเก่า 2  กรุงงานเขียนเก่า 3  กรุงงานเขียนเก่า 4  กรุงงานเขียนเก่า 5

ใบไม้ในสายลม(สายลมแห่งรัก) >>

มั่นใจในรัก มั่นใจในเธอ :

มั่นใจในรัก มั่นใจในเธอ


………ถ้าเรามั่นใจในความรักที่มีต่อกันถึงไม่ได้พบหน้ากันไม่ได้อยู่ใกล้ชิดกันตลอดเวลา มันก็จะไม่ทำให้ความเชื่อใจกันลดน้อยไปและความรักก็จะไม่สั่นคลอนจนต้องเลิกรากันไปเช่นกัน…….
“เกล็ดแก้ว”
“……….”
“แก้ว ตื่นได้แล้วจะนอนไปถึงไหนกัน” หญิงสาวที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆเมื่อได้ยินเสียงคุ้นหูเรียก
“พี่ชายเข้ามาได้ไงอ่ะ”
“ก็เปิดประตูเข้ามาน่ะสิ”
“โห กวนประสาทกันแต่เช้าเลยนะ”
”เช้าอะไรกันมันจะเที่ยงแล้ว”
“โธ่!!วันนี้วันหยุดตื่นสายสักวันไม่ได้เหรอ”
“ได้แต่มันสายเกินไป เดี๋ยวก็ตกเครื่องหรอก”
“เออ…ใช่ลืมไปเลยอ่ะ”
“เร็วเข้ารีบไปอาบน้ำ จัดกระเป๋าหรือยัง”
“จัดแล้วค่ะ”
“งั้นพี่ไปรอข้างล่างนะ”
“ค่ะ” เธอตะโกนออกมาจากห้องน้ำ
ณ. ท่าอากาศยานเชียงใหม่ อาคารผู้โดยสารขาเข้า
“แก้ว ทางนี้ ทางนี้” หญิงสาวเรียกชื่อเพื่อนพลางโบกไม้โบกมือให้
“คิดถึงจังเลยแพรว” เกล็ดแก้วพูดพลางเข้าไปโอบกอดเพื่อนรักที่ไม่ได้เจอมาเกือบปี
“อ้าวแก้วแล้วพี่ก้องล่ะ”
“แหม! มาถึงก็ถามหาพี่ชายฉันเลยน่ะ”
“ฉันก็แค่ถามเป็นมารยาทเท่านั้นแหละย่ะ”
“ฉันล้อเล่นดูซิเขินใหญ่เลย นู่นกำลังเดินมาแน่ะ”
“สวัสดีค่ะพี่ก้อง ”
“สวัสดีจ๊ะ ยัยน้องแพรว”
“ไม่เจอกันนานยังเหมือนเดิมเลยน่ะค่ะ”
“แพรวเองก็เหมือนกันน่ะยังไม่เปลี่ยนเลย ขี่เหล่ยังไงก็ยังขี่เหล่อยู่อย่างนั้น”
“พี่ก้อง”
“ทำไมล่ะพี่พูดความจริงมันผิดตรงไหน”
“พอเถอะค่ะพี่ก้อง เจอกันทีไรเป็นอันต้องทะเลาะกันทุกทีเลย”
“ก็พี่ชายเธอเริ่มก่อนนี่”
“ใครจะเริ่มช่างมันเถอะแต่ตอนนี้จะออกไปจากที่นี่กันได้รึยัง”
“อืม…ไปสิ เอากระเป๋ามาฉันช่วยถือ”
“ขอบใจจ๊ะ เอาใบเล็กไปถือแล้วกัน”
“เฮ้อ...ถึงซะทีอากาศที่นี่ยังดีเหมือนเดิมเลยเนอะพี่ก้อง”
“ใช่”
“แก้วเดี๋ยวเธอนอนห้องเดียวกับฉันน่ะ ส่วนคนอื่นก็หาที่นอนเอาเองก็แล้วกัน”
“โห!! เป็นเจ้าของบ้านประสาอะไรใจดำชะมัด”
“พี่ก้อง พูดงี้เดี๋ยวก็สวยหรอก”
“ไม่สวยหรอก แต่หล่อ”
เกล็ดแก้วเห็นท่าว่าทั้งสองคงจะทะเลาะไม่ยุติลงง่ายๆแน่ๆ เธอก็เลยต้องจัดการห้ามก่อนที่สงครามย่อยๆจะเกิดขึ้นซะก่อน
“หยุด!!!!!!!!” เกล็ดแก้วตะโกนออกมา
“สองคนนี้จะทะเลาะกันไปถึงไหนเนี่ย”
“หยุดก็ได้” พี่ชายเธอเอ่ยขึ้น
“ก็ดีค่ะ แก้วเองก็ขี้เกียจห้ามแล้วด้วย”
“เอาของไปเก็บบนห้องก่อนเถอะแก้วจะได้ไปเดินเล่นกัน”
“อืม….ไปสิ”
“แก้วแล้วปอนด์ได้ติดต่อกลับมาบ้างรึป่าวอ่ะ”
“ก็ติดต่อมาน่ะแต่นานๆครั้งเพราะเขาบอกว่างานยุ่งมาก” แววตาของเธอฉายแววเศร้าออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน
“แก้วฉันเชื่อว่าเขารักเธอจริงน่ะ”
“อืม…ฉันเชื่อแล้วก็มั่นใจในตัวเขามั่นใจในความรักที่เขามีให้และเชื่อว่าเขาจะไม่ทำให้ฉันต้องเสียใจ”
“แก้วเธอไปอาบน้ำได้แล้วจะได้ไปทานอาหารเย็นกัน”
“จ๊ะ”
“อ้าวพี่ก้องลงมารอนานแล้วเหรอค่ะ” เกล็ดแก้วถามพี่ชาย
“ก็สักพักแล้วล่ะ”
“ทานอาหารเถอะ เดี๋ยวจะเย็นซะหมด” แพรวพราวเอ่ยบอก
หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จทั้งสามคนก็ออกไปเดินเล่นสูดกลิ่นไอธรรมชาติกัน บ้านของแพรวพราวเป็นบ้านสวน ปลูกผลไม้ไว้ก็หลายชนิดเลยล่ะ
“เฮ้อ…เมื่อไหร่เขาจะกลับมาซะทีน่ะ ”
“คิดถึงเขาล่ะซิ ”
“ใช่”
“แล้วทำไมไม่โทรไปหาเขาล่ะ”
“ฉันกลัวรบกวน…..” เกล็ดแก้วยังพูดไม่ทันจบประโยคเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน
“ใครโทรมานะเบอร์ไม่คุ้นเลย”
“ลองรับดูซิ” แพรวพูดพลางยิ้มอย่างมีลับลมคมในอะไรสักอย่าง
“อืม”
……….เกล็ดแก้วกดรับโทรศัพท์แล้วกรอกเสียงนุ่มนวลลงไป……….
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีครับ”
“ปอนด์”
“นึกว่าจะลืมกันไปซะแล้ว”
“แก้วว่าประโยคเมื่อกี้แก้วน่าจะเป็นคนพูดมากกว่านะ”
“โธ่ !!! ปอนด์จะลืมแก้วได้ยังไงล่ะก็เราเป็นแฟนกันนะ”
“แล้ววันนี้ว่างเหรอถึงได้โทรมาหาแก้วได้” เธอพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ
“แก้ว ปอนด์ขอโทษน่ะช่วงนี้งานยุ่งจริงๆ”
“งานยุ่งหรือมัวแต่ไปหลีสาวกันแน่” เธอแกล้งพูดประชด
“งานยุ่งจริงๆ ว่าแต่แก้วหึงผมล่ะซิ”
“ใครว่า แก้วไม่ได้หึงสักหน่อย” เธอพูดพลางค้อนเล็กๆให้เขา
“ไม่หึงแล้วทำไมต้องค้อนใส่ผมด้วยล่ะ”
“หือ!!รู้ได้ไงว่า…..” เธอยังพูดไม่ทันจบก็ได้ยินเสียงเขามาจากด้านหลัง
“ก็ผมเห็นยังไงล่ะแก้ว” เธอหันไปตามเสียงนั้น
“ปอนด์มาได้ไงอ่ะ แล้วรู้ได้ไงว่าแก้วอยู่ที่นี่”
“ก็ผมเก่งไง ว่าแต่ผมคิดถึงแก้วจัง” เขาพูดพลางดึงเธอเข้าไปกอด
“แล้วแก้วคิดถึงผมบ้างมั้ยอ่ะ”
“ไม่เลย ไม่เลยสักนิดเดียว”
“ใจร้ายจัง ผมน่ะคิดถึงคุณจะแย่” เขาพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจนิดๆ
“ใครว่าแก้วไม่คิดถึงล่ะค่ะ รู้มั้ยไม่เลยที่วันไหนเลยที่แก้วไม่คิดถึงปอนด์”
“แล้วจะมากี่วันเหรอ” เธอถามเขา
“พรุ่งนี้ผมก็ต้องกลับไปทำงานต่อแล้วล่ะ ผมลางานได้แค่วันเดียว” เขาพูดพลางเอื้อมมือไปรวบมือทั้งสองข้างของเธอมากุมไว้
“ไม่เป็นไรหรอกแก้วเข้าใจ” เธอยิ้มให้เขา
“แก้วไปอยู่ที่นู่นกับผมมั้ย”
“ไม่อ่ะ” เธอพูดพร้อมสั่นหัว “แก้วอยากอยู่ที่เมืองไทยมากว่าอีกอย่างเดี๋ยวปอนด์ก็ย้ายกลับมาเมืองไทยแล้วไม่ใช่เหรอ”
“ก็ใช่ แต่ปอนด์ไม่อยากอยู่ไกลๆแก้วนี่นา แล้วแก้วไม่กลัวผมนอกใจเหรอ”
“ไม่หรอก เพราะแก้วมั่นใจในตัวปอนด์ว่าปอนด์จะไม่มีวันทำอย่างนั้นเด็ดขาด และแก้วก็มั่นใจในความรักที่เรามีให้กันด้วย”
“ผมรักแก้วน่ะ หัวใจของผมให้แก้วเก็บไว้คนเดียวเท่านั้น”
“หัวใจของแก้วก็ให้ปอนด์เก็บไว้คนเดียวเหมือนกัน”
ถึงแม้คนสองคนจะอยู่คนละซีกโลก แต่เมื่อเรามีความมั่นใจในตัวของกันและกันก็จะไม่มีปัญหาในเรื่องของความรัก ไม่ทำให้ความเลิกรามาเคาะประตูหัวใจของเราเพราะเรามีความมั่นใจ เชื่อใจให้แก่กัน
……. แล้วสำหรับคุณล่ะมีความมั่นใจให้กับคนที่คุณรักหรือยัง อย่าให้ความเลิกรามาเคาะประตูหัวใจล่ะ…….
เรื่องราวความรักของทั้งคู่ยังไม่จบลงพียงเท่านี้เพราะทั้งคู่ต้องช่วยไขหัวใจ ให้เรื่องราวของคนอีกสองคนที่ยังไม่รู้หัวใจตัวเองแถมยังปากแข็งซะก่อน………



โดย : ใบไม้ในสายลม(สายลมแห่งรัก) : teaploy@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 9 ก.ค. ปี 2009 [ เวลา 21 : 57 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook