บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1  กรุงงานเขียนเก่า 2  กรุงงานเขียนเก่า 3  กรุงงานเขียนเก่า 4  กรุงงานเขียนเก่า 5

ใบไม้ในสายลม(สายลมแห่งรัก) >>

valentine สื่อรัก ภาษาใจ (8) :

valentine สื่อรัก ภาษาใจ (8)

ของขวัญ

“ที่รักจ๋า”
“หืม ผมชอบให้คุณเรียกแบบนี้จังเลยเฟิสท์”
“รู้มั้ย วันนี้วันอะไร”
“ก็วันศุกร์ไงจ๊ะ ฮันนี่”
“ฮันนี่ คุณเรียกเฟิสท์ว่าฮันนี่เหรอคะ”
“ใช่ ไม่ชอบเหรอ”
“ก็ชอบคะ แต่คำตอบที่ตอบมาน่ะมันไม่ใช่คะ”
“อ้าว!!!” สีหน้าของเขาบอกว่ากำลังงงสุดๆ
“เดี๋ยวเฟิสท์จะถามใหม่นะ ที่รักลองนึกดูดีๆสิว่าวันนี้น่ะวันอะไร”
เธอยิ้มอย่างรอคอยคำตอบของเขา และหวังว่าเขาจะจำได้ว่าวันนี้เป็นวันอะไร แต่แล้วคำตอบของเขาก็ยังคงเหมือนเดิม
“ก็วันศุกร์ไงครับ” เขาพูดพร้อมกับหยิบปฏิทินตั้งโต๊ะที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ขึ้นมาชี้ให้ดูเพื่อยืนยันคำตอบ
“เห็นมั้ย วันนี้น่ะวันศุกร์ ที่xx”
“อื้อ วันศุกร์จริงๆด้วย ที่จริงเฟิสท์รู้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะแต่ก็แกล้งถามไปอย่างงั้นเอง ไม่มีอะไรหรอก อย่าไปใส่ใจเลย”
เธอพูดโดยไม่สบตาเขาเพราะกลัวว่าเขาจะเห็นอะไรบางอย่างจากแววตาของเธอน้ำเสียงที่พูดไปนั้นติดจะเศร้าเล็กน้อย
“เฟิสท์กลับก่อนนะ”
“ทำไมด่วนกลับจัง เพิ่งบ่ายโมงกว่าๆเอง” น้ำเสียงบ่งบอกความน้อยใจ
“พอดีเฟิสท์นึกขึ้นได้ว่ามีธุระต้องไปทำน่ะ”
“เหรอครับ!! ยังไม่อยากให้กลับเลย”
“ยังไงพรุ่งนี้เราก็เจอกันอีกอยู่ดีค่ะ”
“งั้นก็ขับรถดีๆล่ะ ผมเป็นห่วง” เขายื่นใบหน้าไปหอมแก้มเธอ
”ไปนะคะ” เธอโบกมือลาแฟนหนุ่ม
ทันทีที่เธอก้าวออกมาจากร้าน น้ำตาที่เก็บกลั้นไว้มานานก็ไหลพรั่งพรูออกมาอย่างไม่ขาดสาย
เธอขับรถกลับบ้านด้วยจิตใจที่ไม่อยู่กับร่องกับรอย ว้าวุ่น คิดนู่นคิดนี่ไปเรื่อยเปื่อยจนรถเกือบจะเกิดอุบัติเหตุ แต่สุดท้ายเธอก็กลับมาถึงบ้านได้อย่างปลอดภัย
“เฟิสท์เธอกลับมาก็ดีแล้ว นี่ฉันกำลังจะโทรหาอยู่พอดีเลย”
“มีอะไรเหรอหยาด?”
“ไปเที่ยวทะเลเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”
“ได้สิ” เธอตอบออกไปโดยที่ยังไม่ได้คิดเลย หยาดเองก็แปลกใจอยู่ว่าทำไมถึงตอบตกลงง่ายดายนัก แต่ก็ดีเหมือนกันเธอจะได้ไม่ต้องอ้อนวอนให้เหนื่อย
“ว่าแต่จะไปเมื่อไหร่ล่ะ”
“วันนี้จ๊ะ ประมาณบ่ายสามเดี๋ยวอัฐเค้าจะมารับ”
“อื้อ ฉันขอตัวไปเก็บกระเป๋าก่อนนะ”
…..แปลกแหะไม่ยักกะถามสักคำว่าทำไมถึงได้ไปกระทันหันแบบนี้……หยาดฝนคิด

ระหว่างทางเอาแต่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ไม่ใช่ว่าวิวริมข้างทางสวยหรอกนะแต่ที่เหม่อก็เพราะเธอคิดถึงเรื่องนั้นเรื่องที่เธอถามเขาเมื่อกลางวัน
……เขาจำวันเกิดเธอไม่ได้….. ความรู้สึกน้อยใจถาโถมเข้าใส่ ยิ่งเธอคิดถึงเท่าไหร่ก็ยิ่งพานให้น้ำตาไหลออกมามากเท่านั้น
เธอไม่รู้เลยว่าขณะนี้รถได้เคลื่อนตัวมาจอดบริเวณที่พักแล้ว จนเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนร้องเรียกนั้นแหละสติของเธอจึงกลับคืนมา
“เฟิสท์”
“……”
“เฟิสท์”
“…….”
“เฟิสท์!!!”
“หือ!!”
“ถึงแล้วจ๊ะ ลงมาได้แล้ว”
“อะ…อืม!!” เธอสะบัดศรีษะเพื่อไร้ความคิดฟุ้งซ่าน
“จะไปเอาของไปเก็บก่อนกันก่อนหรือว่าจะไปเดินเล่นก่อนดีครับสาวๆ”
“เฟิสท์ว่าเอาของไปเก็บก่อนดีกว่าค่ะ”
“หยาดก็เหมือนกัน”
“ครับ เดี๋ยวผมช่วยถือกระเป๋าให้นะ”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะเราสองคนถือเองได้มันไม่ได้หนักอะไรมากมายหรอกค่ะ”หยาดบอกแฟนหนุ่ม
“ใช่ค่ะ” เฟิสท์เสริม
“ตามใจครับ”
เมื่อเฟิสท์จัดของเรียบร้อยแล้ว เธอก๋กะว่าจะออกไปเดินเล่นที่ชายหาดสักหน่อย โดยไม่ลืมที่จะชวนเพื่อนสาวของเธอไปด้วย
“หยาด ไปเดินเล่นที่ชายหาดด้วยกันมั้ย”
“ไม่อ่ะ ขอนอนพักผ่อนดีกว่า นั่งรถมายังรู้สึกเมื่อยๆอยู่เลย”
“อื้อ งั้นฉันไปล่ะ”

ชายหาดขณะนี้มีผู้คนค่อนข้างบางตา เนื่องจากเป็นเวลาที่เย็นมากแล้ว พระอาทิตย์สาดแสงสีเหลืองอ่อนๆลงมากระทบผืนน้ำเบื้องหน้าเป็นประกายระยิบระยับคล้ายกับดวงดาราบนฟากฟ้ายามค่ำคืน
หญิงสาวนั่งมองพระอาทิตย์ ที่ค่อยๆจมหายลงไปในท้องทะเลอันกว้างใหญ่ เสียงคลื่นซัดกระทบฝั่งไปมา บรรยากาศยามนี้ช่างเงียบเหงาเหลือเกินถ้าไม่บับรวมเสียงคลื่นกระทบฝั่งเข้าไปด้วย ความเหงาพาให้จิตใจเธอล่องลอยไปไกลแสนไกล
น้ำหยดใสๆไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างโดยที่เธอไม่รู้ตัว ความน้อยใจที่เขาลืมวันเกิดเธอ เธอจึงคิดไปต่างๆนานา
ขณะที่เธอคิดอะไรเพลินๆก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่รดบริเวณข้างใบหูของเธอ เธอถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย
“คิดอะไรอยู่ คิดถึงผมอยู่หรือเปล่า” เขากระซิบข้างหูเธอ
“คุณมาได้ไงแล้วรู้ได้ไงว่าเฟิสท์อยู่ที่นี้” เธอพูดโดยไม่มองหน้าเขา
“แล้วทำไมผมถึงจะไม่รู้ล่ะ ก็เสียงหัวใจผมบอกว่าเฟิสท์อยู่นี่”
“ไม่เชื่อหรอก” เธอทำแก้มป่องๆแสดงอาการงอน
“เฟิสท์หันมามองหน้ากันได้มั้ย หันมาคุยกันก่อน”
เธอไม่หันตามที่เขาขอ เขาก็เลยจะถือโอกาสหอมแก้มของเธอซะเลย เมื่อจมูกแตะแก้มนวลของเธอ ซึ่งได้ผลมันทำให้เธอหันขวับมามองหน้าเขาทันที
“หอมจัง”
“คนฉวยโอกาส”
เธอกำลังจะลุกหนี แต่เขาไวกว่าคว้าข้อมือของเธอไว้ได้ทัน ทำให้เธอเสียหลักล้มลงไปนั่งอยู่บนตักเขา
เมื่อตาเขาสบกับตาเธอ เธอก็รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้าและร่างกายของเธอเหมือนไข้ขึ้นยังไงอย่างงั้น แก้มก็แดงกร่ำเพราะความเขินอาย
เธอพยายามลุกขึ้นจากตักเขา แต่เขาไม่ยอมกลับกอดเธอเอาไว้แน่น ไม่ว่าเธอจะดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่มีทางหลุดออกจากวงแขนแข็งแรงของเขาได้เลย
“ปล่อยนะ ไม่หนักรึไง”
“ไม่เลย ตัวเฟิสท์ออกจะเบาให้นั่งอยู่อย่างนี้ทั้งวันยังไหวเลย”
“บ้า!!!”
“ถึงผมจะบ้า แต่ก็บ้ารักคุณนะ” เธอยิ้มออกมาอย่างลืมตัว
ไม่รู้ว่าเพราะเธอลืมตัวหรือว่าคำหวานๆที่เขาใช้พูดกับเธอกันแน่ ทำให้อาการที่เธองอนเขาหายไป

…………ก่อนหน้านี้………
เมื่อประตูห้องปิดสนิท หยาดฝนก็ลุกขึ้นจากเตียงเพื่อออกไปข้างนอกเช่นกัน
~ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!!!~ เสียงเคาะประตูดังได้ระยะนึง ประตูก็ถูกเปิดออก
“ว่าไงครับ เรียบร้อยมั้ย” อัฐินันท์ถามแฟนสาว
“อืม เรียบร้อยแล้วล่ะเป็บไปตามแผนเป๊ะ”
“ว่าแต่เราตามไปดูสองคนนั้นกันเถอะ”
……..พิชชา(เฟิสท์)จะรู้บ้างมั้ยน่ะ ว่าการมาทะเลในครั้งนี้เป็นแผนการของพีรพัฒน์(เลิฟ)ที่จะเซอร์ไพรส์วันเกิดให้กับเธอที่เป็นคนรักของเขา…….
“ดูสิ สองคนนั้นน่ะหวานกันจนน่าอิจฉาเลยเนอะ” หยาดฝนพูดขึ้นพลางชี้ไปที่ชายหาด
“จะไปอิจฉาเขาทำไมกันเราก็หวานแบบนี้ได้เหมือนกัน ไปเหอะ”
“ไปไหนคะ??”
“ก็ไปสวีทกันไงล่ะ” เขาช้อนตัวเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว ทำให้เธอตกใจเล็กน้อย
“อัฐ ปล่อบหยาดลงเดี๋ยวนี้นะ”
“ไม่!!”
เธอพยายามดิ้น เพื่อที่จะให้เขาปล่อยเธอลงแต่ไม่เป็นผลเลย แถมเขายังก้มลงมาประทับรอยจูบที่ริมฝีปากของเธออีกแน่ะทำให้เธอไม่กล้าดิ้นยอมให้เขาอุ้มอยู่อย่างนั้นแต่โดยดี
……..ขืนเธอลองดิ้นอีกทีสิมีหวังแย่แน่ๆเพราะฉะนั้นอยู่เฉยๆเป็นดี……..หยาดฝนคิด

“คุณเลิฟ”
“หือ เรียกคุณอีกแล้วเรียกว่า ’ที่รัก’สิ”
“ไม่เอาอ่ะ ขืนเรียกมีหวังเลี่ยนตายเลย”
“อ้าว ไหงตอนนั้นเฟิสท์ยังเรียกได้เลย”
“ตอนนั้นก็ส่วนตอนนั้นสิค่ะ มันไม่เกี่ยวกับตอนนี้ซะหน่อย”
“ว้า!!!” เขาทำหน้าแบบว่าผิดหวังสุดๆที่เธอไม่เรียกเขาว่า ‘ที่รัก’
“คุณเลิฟคะ”
“…….” เขาแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงเธอเรียก
“ที่รักจ๋า”
“อะไรเหรอครับ”
…….ร้ายนักนะ แค่ไม่เรียกว่าที่รักเข้าหน่อยทำเป็นไม่ได้ยินที่เราเรียก….เธอคิด
“ไปเดินเล่นกันนะ นั่งบนตักคุณนานๆเมื่อยแล้ว”
“อืม ไปสิ”
ทั้งสองเดินไปตามชายหาดที่ทอดยาวไปไกลสุดสายตา ท้องฟ้าขณะนี้เต็มไปด้วยหมู่ดาวมากมายที่ทอแสงระยิบระยับเหมือนกับเพชรต้องแสงไฟ ดวงจันทร์ก็ส่องสว่างดูงดงามกว่าทุกๆวันเหมือนว่ากำลังยินดีกับความรักของทั้งคู่อย่างนั้นแหละ
“เฟิสท์”
เธอหันมาตามเสียงเรียกของคนข้างๆ ทำให้จมูกของเธอชนกับจมูกของเขาเข้าอย่างจัง เพราะใบหน้าของเขายื่นเข้ามาใกล้ใบหน้าของเธอมาก ถึงมากที่สุด ซึ่งมันอาจจะเป็นความบังเอิญหรืออาจจะเป็นความจงใจก็ตาม มันก็ทำให้เธอเขินได้เหมือนกันและรู้สึกว่ามือไม้ของเธอจะเกะกะไปหมดไม่รู้ว่าจะเอาไปวางไว้ตรงไหนดีถึงจะลงตัว
“ผมมีอะไรจะสารภาพ”
“อะไรค่ะ”
“ผมรักคุณนะ”
“แค่เนี่ย”
“ที่เฟิสท์ถามผมว่าวันนี้วันอะไรน่ะ ความจริงผมไม่ได้ลืมหรอกนะว่าวันนี้เป็นวันเกิดคุณ แต่ที่แกล้งตอบไปแบบนั้นก็เพราะอยากจะเซอร์ไพรส์วันเกิดให้คุณน่ะ รู้มั้ยผมข่มอารมณ์แทบแย่กลัวไม่สมจริง ยิ่งตอนผิดหวังกับคำตอบของผมแววตาคุณเศร้าจนหัวใจผมหล่นวูบเลยรู้มั้ย อยากปลอบใจแทบขาดแต่ก็ทำไม่ได้กลัวแผนแตก”
“คนใจร้าย คนหลอกลวงแกล้งลืมวันเกิดเค้าเหรอ” เธอเอามือตีไปที่หน้าอกกว้างๆของเขา
“ผมไม่ได้ใจร้ายแล้วก็ไม่ได้หลอกลวงซะหน่อย ก็แค่อยากจะเซอร์ไพรส์เฟิสท์ก็เท่านั้นเอง”

“เฟิสท์ผมมีอะไรจะให้”
“อะไรเหรอคะ?” เธอถามอย่างสนอกสนใจ
“หลับตาก่อนสิ”
“ทำไมต้องหลับตาด้วยล่ะ”
“น่า! ไม่งั้นก็ไม่ลุ้นไม่ตื่นเต้นสิครับ หลับตาก่อนนะคนดี”
“ก็ได้ค่ะ” เธอปิดเปลือกตาลงอย่างช้าๆ
“ลืมตาได้แล้วครับ” เขากระซิบเบาๆข้างหูเธอ
เมื่อเธอลืมตาขึ้น ก็เห็นสร้อยทองคำขาวถูกห้อยด้วยจี้เพชรรูปหัวใจตรงกลางเขียนว่า ’FIRST’ อยู่ตรงหน้า
……ความหมายของมันคือ เธอจะอยู่ในใจเขาตลอดไป…..
“ชอบมั้ย ผมตั้งใจทำให้เฟิสท์โดยเฉพาะเลยนะ”
“ชอบค่ะ ชอบมากเลยด้วย”
“ผมใส่ให้นะ”
“ค่ะ” เธอรวบผมขึ้นเพื่อให้เขาสวมสร้อยให้เธอได้สะดวกขึ้น พอเขาสวมสร้อยให้เธอเสร็จก็รวบตัวเธอเข้าไปกอด

โดย : ใบไม้ในสายลม(สายลมแห่งรัก) : teaploy@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 19 ต.ค. ปี 2008 [ เวลา 17 : 11 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook