บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1  กรุงงานเขียนเก่า 2  กรุงงานเขียนเก่า 3  กรุงงานเขียนเก่า 4  กรุงงานเขียนเก่า 5

ใบไม้ในสายลม(สายลมแห่งรัก) >>

valentine สื่อรัก ภาษาใจ (4) :

valentine สื่อรัก ภาษาใจ (4)

...เสียงหัวใจบอกว่าใช่เธอ….

“เมื่อกี้เฟิสท์คุยกับใครเหรอเฟิสท์ ?”
“ภัทร น่ะ”
“เขาโทรมาขอคืนดีกับเธอหรือไง อย่าบอกนะว่าใช่”
“จะบ้าเหรอ !! เรื่องของฉันกับภัทรมันจบไปตั้งนานแล้วเธอก็รู้”
“ฉันล้อเล่นน่ะ ว่าแต่มันก็ไม่แน่น่ะถ่านไฟเก่าอาจจะลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งก็ได้”
“ไม่มีทาง ตอนนี้เราเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้นแหละย่ะแล้วเราก็ไม่ได้รู้สึกต่อกันเกินกว่าคำว่าเพื่อนเลยด้วย อีกอย่างนะภัทรเขาก็มีคู่หมั้นแล้วและก็กำลังจะแต่งงานเร็วๆนี้ด้วย”
“จริงอ่ะ” หยาดทำท่าทางเหมือนจะไม่เชื่อ
“จริงสิ ฉันจะโกหกเธอไปทำไมล่ะ”
“แล้วทำไมไม่เห็นมีใครบอกฉันมาก่อนเลยล่ะ”
“ก็เธอไม่ถามเองนี่ อ้อ !! เดี๋ยวบ่ายๆฉันต้องไปรับเขาที่สนามบินจะไปด้วยกันมั้ย”
“ไม่ล่ะ พอดีฉันมีนัดกับอัฐไว้น่ะ เธอไปเถอะแล้วก็ฝากแสดงความยินดีกับว่าที่เจ้าบ่าวด้วยล่ะ”
ณ . ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ อาคารผู้โดยสารขาออก
พิชชา(เฟิสท์) กำลังชะเง้อคอมองหาชายหนุ่มคนที่เมื่อก่อนเคยเป็นคนรักของเธอ แต่ตอนนี้เปลี่ยนสถานภาพเป็นเพื่อนแล้ว เธอมองหาเพื่อนชายอย่างใจจดใจจ่อ แถมเธอยังรู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อยที่จะได้พบเขาอีกครั้งหลังจากที่ไม่เจอกันหลายปีตั้งแต่วันที่เลิกกัน แต่เขาก็ยังติดต่อมาหาเธอเสมอ
ไม่นานชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งที่เธอมองหาอยู่ ตอนนี้เขากำลังสาวเท้าตรงมายังบริเวณจุดที่เธอยืนคอยเขาอยู่ เขาส่งยิ้มให้เธอพลางโบกมือทักทาย
“ว่าไง !! สบายดีมั้ยเฟิสท์”
“ก็ดี ว่าแต่ภัทรนายทานอะไรมาหรอยังเดี๋ยวเราพาไป”
“ยังเลย ไปสิ เราจะได้นั่งคุยกันให้หายคิดถึงไปเลย”
ร้านอาหารที่เฟิสท์พาชายหนุ่มผู้เป็นเพื่อนมานั้นเป็นร้านประจำที่เธอมักชอบมากับหยาดฝนเสมอเมื่อมีโอกาส
“ทานอะไรสั่งเอาเลยนะ รับรองอาหารร้านนี้อร่อยทุกอย่าง งั้นเดี๋ยวเรามานะ”
“อื้อ!!!” เขาพูดพลางก้มหน้าดูเมนูอาหารตรงหน้าต่อ

เฟิสท์เดินคุยโทรศัพท์จากห้องน้ำมาถึงโต๊ะที่นั่ง ซึ่งชายหนุ่มที่นั่งอยู่พอจับใจความเรื่องที่เธอคุยได้เล็กน้อย พอเมื่อเธอวางสายชายหนุ่มก็ถามขึ้น
“เฟิสท์เธอเขียนนิยายด้วยเหรอ”
“อืม….ทำไมเหรอ”
“ป่าวหรอก แค่ไม่เห็นเคยบอกเราเลย”
“ไม่เคยบอก แต่เฟิสท์ก็ส่งหนังสือที่เขียนไปให้ทุกครั้งเลยน่ะ”
“จริงสิ โทษทีเราลืมไป”
“ว่าแต่จะมาอยู่กี่วันล่ะเราจะได้พาทัวร์ถูก”
“คงสักประมาณอาทิตย์สองอาทิตย์น่ะ”
“งั้นก็ดีเลย ไปงานแถลงข่าวเปิดตัวหนังสือของเฟิสท์นะ”
“ได้สิเราไปอยู่แล้ว สำหรับเฟิสท์เราว่างเสมอ แต่เมื่อไหร่ล่ะ”
“เสาร์นี้”
“งั้นก็อีกแค่สองวันน่ะสิ”
“อืม…ใช่แล้ว”
“เฟิสท์”
“หือ….มีอะไรเหรอ”
“มีคนรู้ใจกับเขาหรือยัง”
“หมายถึงแฟนน่ะเหรอ “เขาพยักหน้า
“ไม่อ่ะ” เธอเงียบไปสักพักก่อนเอ่ยต่อว่า “แต่มีอยู่คนหนึ่งที่เรารู้สึกว่าความรู้สึกที่มีต่อคนนั้นมันพิเศษกว่าคนอื่นๆ คืออยู่ด้วยแล้วสบายใจ เวลาอยู่ใกล้ๆก็รู้สึกอบอุ่น อิ่มเอมหัวใจอย่างบอกไม่ถูก”
“เฟิสท์รักเขาเหรอ”
“ก็ไม่รู้สิ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ารักหรือเปล่า”
“แล้วใครคนนั้นล่ะ รู้สึกยังไงต่อเฟิสท์”
“เฟิสท์ว่าเขาเองก็คงไม่ได้รู้สึกอะไรต่อเฟิสท์นอกจากคำว่าเพื่อนหรอกมั้ง”
“แต่มันก็ไม่แน่น่ะ เขาอาจจะรู้สึกมากกว่านั้นก็ได้” เขาพูดพลางยักไหล่ให้
“เฟิสท์เราอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับคนนั้นมากขึ้นซะแล้วสิ เล่าให้ฟังหน่อยได้มั้ย”
“ได้สิ เราไม่มีอะไรปิดบังกันอยู่แล้วนี่” เธอเล่าเรื่องต่างๆระหว่างเธอกับเลิฟให้ภัทรฟังอย่างละเอียด
“ภัทรว่านะ เขาต้องมีใจให้เฟิสท์แน่นอนเลย”
“แต่บางทีอาจจะไม่ใช่อย่างที่ภัทรคิดก็ได้นะ”
“เฟิสท์เราขออะไรอย่างได้มั้ย”
“อะไรล่ะ”
“พาเราไปหา…..”
………คนที่จุดประกายความรักในหัวใจของเฟิสท์หน่อยสิ…….. คำที่เขาอยากพูดออกมากับอดีตแฟนสาวที่ไม่รู้ใจตัวเองเหลือเกิน แต่ก็กลัวเธอจะไม่ยอมพาเขาไปเพราะประโยคนั้น
“เขาคนนั้นหน่อยสิ เราอยากเจอ นะเราขอร้อง”
“ก็ได้” เธอไม่รู้ว่าทำไมภัทรถึงอยากเห็นหน้าเขาคนนั้นที่เธอเล่าให้ฟังนักนะ เขาคิดจะทำอะไรหรือเปล่า เธอเองไม่สารมารถคาดเดาได้จริงๆ
“ภัทรจะไปทำไมเหรอ”
“ก็ไปเพื่อพิสูจน์ให้เห็นไงว่าเขารู้สึกยังไงกับเฟิสท์”
“ไม่ต้องหรอก อย่าเลยเราไม่ได้อยากรู้สักหน่อย”
“ทำไมไม่อยากรู้ล่ะ”
“ก็เฟิสท์เองยังไม่แน่ใจว่ารู้สึกยังไงกับเขา เลยไม่ต้องการรู้ว่าเขาคิดยังไงอีกอย่างปล่อยให้ความไม่รู้คงอยู่เอาไว้แบบนี้น่ะดีแล้ว”
“ก็ได้ ตามใจล่ะกัน แต่ขอไปเห็นหน้าหน่อยก็ยังดี”
ที่เขารับปากเธอว่าจะไม่พิสูจน์อะไรทั้งสิ้นเขาก็รับปากเธอไปอย่างนั้นเอง ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเฟิสท์รู้สึกยังไงกับเขาคนนั้นเพียงเธอแต่ปากแข็งไปหน่อยที่จะพูดออกมาเท่านั้น หรือไม่ก็ไม่รู้ความต้องการของหัวใจตัวเอง
ณ . ร้าน ‘valentine’
“สวัสดีค่ะคุณเลิฟ” เธอเอ่ยทักทายเขา
“สวัสดีครับ” ยิ้มให้เธอพลางใช้สายตามองไปยังชายหนุ่มที่ยืนข้างเธอ
“คุณเลิฟคะ เอ่อ…. นี่ภัทรค่ะเขาเป็น…..” เธอยังพูดไม่จบเพื่อนหนุ่มของเธอก็พูดแทรกขึ้นมา
“เพื่อนสนิทของเฟิสท์น่ะครับ” เขาพูดพลางยื่นแขนไปโอบไหล่ของเธอเอาไว้ แสดงถึงความ ‘สนิท’ ให้เห็นอย่างชัดเจน
เฟิสท์เองก็งงการกระทำของเพื่อนชายอยู่ไม่ใช่น้อย และภัทรเองก็สังเกตุเห็นว่าแววตาของ ‘เลิฟ’ เศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดทีเดียว ตลอดเวลาอยู่ที่ในร้านภัทรก็พยายามสังเกตุอาการของเลิฟที่เขาสื่อความรู้สึกเจ็บปวดทางแววตาออกมาตลอดเวลา
ก่อนที่จะออกมาจากร้าน ‘valentine’เฟิสท์ได้เอ่ยชวนเขาไปงานเปิดตัวหนังสือของเธอด้วย
“คุณเลิฟคะ คือวันเสาร์นี้เป็นงานเปิดตัวหนังสือของเฟิสท์ถ้าคุณไปได้ก็อย่าลืมไปน่ะคะ” เธอยิ้มให้เขา รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจเขาพองโตเสมอ
“ครับ !! ”
เขาตอบรับเธอไปทั้งๆที่ยังไม่รู้เลยว่าเขาควรจะไปดีหรือเปล่า และเขาไปในฐานะอะไรล่ะ ….เพื่อนเหรอ เขารู้สึกเกลียดคำนี้ที่สุดเลย
เขาเห็นเธอกับคนชื่อภัทรอะไรนั้นสนิทสนมกันมาก มันเป็นภาพที่บาดตาบาดใจมากเหลือเกินและมันทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบๆในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก นี่เขาคงไม่มีโอกาส
ไม่มีหวัง ไม่มีหนทางที่จะได้เข้าไปอยู่ในใจของเธอได้เลยใช่มั้ย สำหรับเธอแล้วเขาคงเป็นได้แค่ ‘ใครคนหนึ่ง’ ซึ่งเธอคงไม่มีวันที่จะมองเห็นเลยใช่มั้ย เขาคงเป็นได้แค่เพื่อนเท่านั้นจริงๆสำหรับเธอ…..
ฉันรักเธอ เพียงคนเดียวรู้มั้ย
ฉันรักเธอ เพียงคนเดียวทั้งใจ
ไม่รู้จะทำเช่นไร
ให้ผ่านกำแพงของเธอ
ความรักช่างลอยลมจนเคว้งคว้าง
ไม่เจอสักหนทางจะเอื้อมคว้า
หมดลมหายใจอย่างช้าๆ
อยู่หลังกำแพงของเธอ
ไม่มีหนทาง….จะก้าวเดินต่อไป
ไม่มีหนทาง….จะก้าวเข้าไปในใจเธอ
(เพลง รักคือ…กำแพง The sis)
และแล้ววันงานแถลงข่าวเปิดตัวหนังสือเล่มใหม่ของ ‘พิชชา อัฐฐานนท์’หรือเฟิสท์ก็มาถึง ภายในงานมีสื่อมวลชนมากมายมารอที่จะสัมภาษณ์เธอ รวมไปถึงแฟนๆหนังสือของเธอด้วยที่มาให้กำลังใจกันอย่างเนืองแน่น
เธอมองหาใครคนหนึ่งตั้งแต่งานยังไม่เริ่ม จนตอนนี้เธอก็ไม่เห็นมีวี่แววว่าเขาจะมาเลย เธอเองก็รู้สึกน้อยใจนิดๆอยู่เหมือนกันที่เขาไม่มาร่วมงานในวันนี้ อย่างน้อยความรู้สึกที่มีต่อเขามันก็คือความรู้สึกพิเศษ และการที่เขามามันก็ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจ มีกำลังใจการตอบคำถามต่างๆเป็นอย่างยิ่ง
“เฟิสท์”
“คะ พี่แก้ว”
“มองหาใครอยู่เหรอจ๊ะ”
“ปะ…ป่าวหรอกค่ะ พี่แก้วมีอะไรหรือเปล่าค่ะ”
“พี่จะมาถามเราว่าจะเขียนเรื่องต่อไปเลยหรือเปล่าหรือจะพักไว้ก่อน เพราะถ้าจะเขียนจะได้แถลงเกี่ยวกับเรื่องใหม่ด้วยเลย”
“อืม…ค่ะเฟิสท์จะเขียนเรื่องต่อไปเลย”
“บอกพี่ได้มั้ยจะเขียนเรื่องอะไร หรืออยากให้รอลุ้นมากกว่า”
“ค่ะ เฟิสท์อยากให้รอลุ้นมากกว่าพี่แก้วไม่ว่าอะไรน่ะคะ”
“จ๊ะ พี่ไม่ว่าอะไรหรอก เพราะพี่เชื่อว่าเรื่องที่จะเขียนนั้นเฟิสท์จะต้องทำมันได้ดีแน่นอน พี่เชื่อฝีมือเราน่ะแล้วพี่จะรอดูผลงานของเรา”
“ค่ะ!! เฟิสท์จะตั้งใจทำให้ดีที่สุดเพราะมันคือสิ่งที่เฟิสท์รัก”

หลังจากวันนั้น’เลิฟ’ ก็ดูแปลกๆไปจนเห็นได้ชัด เขาพูดกับเธอนับคำได้และไม่มานั่งเป็นเพื่อนเธอเหมือนเคย จนทำให้เธออดที่จะน้อยใจเขาไม่ได้ที่เขาทำตัวห่างเหินกับเธอ บางครั้งก็หลบหน้าเธอซึ่งที่เขาทำแบบนี้มันทำให้เธอรู้สึกเจ็บแปลบๆที่ตรงหัวใจ แล้วมันยังทำให้เธอแน่ใจ มั่นใจว่าความรู้สึกที่มีต่อเขามันคือ ความรัก และเธอก็รักเขามากด้วย
มากเกินกว่าคำว่าเพื่อน
เพิ่งรู้ว่า…รักเธอ
ในวันที่เธอ…ห่างเหินไป
เพิ่งรู้เสียง…หัวใจ
ว่าทั้งหมดใจ…มีเพียงเธอ

โดย : ใบไม้ในสายลม(สายลมแห่งรัก) : teaploy@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 19 ต.ค. ปี 2008 [ เวลา 17 : 6 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook